ในเมื่อเถียงไปก็ไม่ชนะ ก็จำต้องสงบปากสงบคำลง มันอาจจะดูหัวโบราณ แต่ทำไมมันถึงได้บังเอิญทุกครั้งเลยล่ะ ร่างเล็กโต้แย้งในใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะกลัวว่ายิ่งพูดจะพานทำให้ทั้งคู่ไม่เข้าใจกันเปล่าๆ“เฮ้อ...เวย์อยากออกไปเล่นทรายจังเลย” เด็กน้อยยืนเกาะขอบหน้าต่างมองออกไปด้านนอกด้วยสายตาละห้อย“อดครับ...ตอนเตือนไม่ฟัง...พอป่วยแล้วไม่ให้ออกไปครับ” ใบชากล่าวด้วยเสียงเรียบนิ่ง“แต่ตอนนี้แดดไม่มีแล้วนะครับมี๊”“ใจสู้ซะด้วย” สายหมอกนึกขำ กับความพยายามของลูกชายที่หวังหยิบยกเหตุผลขึ้นมาต่อรองกับแม่“ถึงแดดไม่มี แต่ลมทะเลตอนเย็นมันมีไงครับ”“ลมทะเลไม่ดีเหรอครับ” เด็กน้อยเอียงคอถามผู้เป็นแม่ด้วยความสงสัย“ก็เวย์ไม่สบายอยู่ ยิ่งไปโดนลมทะเลก็จะยิ่งแย่ลง”“จะดุลูกทำไม พูดดีๆ บอกด้วยเหตุผลสิ เดี๋ยวลูกก็เข้าใจเอง...ลูกยังเด็ก...แน่นอนว่าก็ต้องอยากสนุกเป็นธรรมดา” สายหมอกกล่าว ก่อนที่จะพยุงร่างตัวเองที่อ่อนเพลียขึ้นพิงหัวเตียง จากนั้นก็กวักมือเรียกลู
最終更新日 : 2026-01-02
