ลวงรักฉบับแฟนเก่า のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“มี๊ครับ มี๊ทำไมหน้าซีดๆ ไม่สบายหรือเปล่าครับ” รันเวย์ยืนขึ้นแล้วใช้หลังมืออังไปที่หน้าผากใบชา“มี๊ไม่เป็นอะไรครับ...เอ่อ...งั้นเดี๋ยวมี๊ไปเปิดน้ำอุ่นให้แช่นะครับ วันนี้จะเอาฟองสีอะไร” ว่าแล้วก็เอ่ยถามลูกชาย เพราะปกติเขาจะชอบใช้บาธบอมม์ สบู่อโรม่าฟองฟู่ในอ่างทุกครั้งเวลาแช่น้ำ“สีฟ้าครับมี๊”“โอเคครับ เดี๋ยวมี๊ไปเตรียมให้นะ” พูดจบก็เดินไปเตรียมน้ำให้ลูกชาย พอเตรียมเสร็จ เธอก็ปล่อยให้รันเวย์เล่นน้ำไป ส่วนเธอก็ออกไปซื้อของมาทำมื้อเย็นให้เขาด้วยเพราะเธอหยุดหลายวัน และรันเวย์ก็จะได้นอนกับเธอสองคืน เธอจึงมีการเตรียมกิจกรรมต่างๆ ไว้ทำกับลูกชาย บวกกับต้องเจียดเวลาทำคุกกี้อีก จะหักโหมมากก็ไม่ได้ เพราะการเป็นนักบิน การนอนต้องเพียงพอ“รันเวย์ครับ...เล่นพอหรือยังครับ...ข้าวผัดปูเสร็จแล้วน้า”“โอเคครับมี๊...มี๊ช่วยมาถูหลังให้เวย์หน่อยได้ไหมครับ”เมื่อเห็นว่าลูกเล่นจนพอใจแล้ว เธอก็ไปอาบน้ำล้างตัวให้ลูกเป็นขั้นตอนสุดท้าย แล้วเตรียมตัวกินข้าวต่อ แต่สักพักก็จามถี่ๆ ด้วยเพราะแช่น้ำนาน บวกกับอากาศในห้องค่อนข้างที่จะเย็น เลยมักจะเป็นหวัดแบบนี้อยู่บ่อยๆ หลังอาบน้ำ พอเห็นรันเวย์เป็นแบบนี้ก็อดคิดถึงสายหมอ

หลังจากที่คายคุกกี้ทิ้งก็รู้สึกอยากจะกินคุกกี้เจ้าประจำขึ้นมา จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทักแชทหาน้องสาว หวังให้ประกายดาวสั่งให้สายหมอก : น้องดาวครับประกายดาว : คะเฮีย?สายหมอก : หนูช่วยสั่งคุกกี้ให้เฮียหน่อยได้ไหมครับประกายดาว : วันนี้ดาวไม่ว่างเลยเฮีย เดี๋ยวดาวให้ช่องทางติดต่อแล้วเฮีย สั่งเองได้ไหมคะสายหมอก : ได้ครับประกายดาว : ส่งข้อมูลการติดต่อสายหมอก : ขอบคุณครับ เมื่อได้ช่องทางการติดต่อเขาก็ไม่รีรอรีบกดติดตามเพจ ตามด้วยทักข้อความส่วนตัวไป ด้านใบชาติ้ง!!สายหมอก : สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าวันนี้เปิดรับออเดอร์ไหมครับเสียงข้อความในโทรศัพท์มือถือของใบชาดังขึ้น ดึงความสนใจแก่ร่างเล็กที่กำลังดูทีวีอยู่เพลินๆ ทว่าเมื่อหยิบเครื่องสี่เหลี่ยมขึ้นมาอ่านก็แทบช็อก เพราะข้อความที่ทักมานั้นดันเป็นสายหมอก พร้อมกับภายในใจที่คิดไปกันใหญ่ว่า หรือว่าเขาจะรู้ว่าเธอขายคุกกี้“หรือรันเวย์จะให้คุกกี้ไปผิดกล่อง?” วิเคราะห์กับตัวเอง ด้วยหัวใจที่สั่นระรัว และไม่รู้ว่าควรจะรับอ

เช้าวันต่อมา...ใบชารีบตื่นแต่เช้าเพื่อไปบินตามไฟล์ทในตาราง จัดการจัดเตรียมอาหารเช้า และเอกสารสำหรับการบินเรียบร้อยแล้วก็รีบออกจากห้องไป แต่พอเปิดประตูห้องออกไปกลับเจอสายหมอกยืนพิงผนังรออยู่ที่หน้าห้อง ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ซึ่งต่างจากก่อนหน้านี้เป็นอย่างมาก“กินข้าวเช้ายังครับ...” สายหมอกถาม ส่วนเธอก็สอดส่ายสายตามองด้วยความระแวง กลัวว่าคนของเขาจะออกมาเห็นและเข้าใจผิดได้“เอ่อ...เรียบร้อยแล้ว” ตอบเพียงเท่านั้น แล้วเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าของเธอมาถือไว้แทน“มะ...หมอก...ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ถือเอง”“เดี๋ยวหมอกถือให้” ในเมื่อเขาดันทุรังที่จะทำก็จำยอมให้เขาทำไป ก่อนที่จะรีบเดินไปเข้าลิฟต์ เพราะกลัวว่าใครจะเห็นเข้า เธอไม่อยากถูกตราหน้าว่าแย่งคนของใครทั้งนั้น แม้จะรักมากแค่ไหน หากเขาเป็นของคนอื่นไปแล้ว เธอก็ไม่ควรเอาตัวเองเข้าไปยุ่ง“หมอกคิดถึงพี่มากเลยนะ พี่หายไปไหนมา พี่ช่วยบอกหมอกได้ไหมครับ” เอ่ยถามเหตุผลหลังจากที่ทั้งคู่เข้ามาอยู่ในลิฟต์“พี่ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เพิ่งกลับมาได้สองปี”“ที่เลิกกันเพราะไปเรียนต่อเหรอ”“อืม...”“ทำไมไม่บอกหมอกดีๆ ทิ้งไปแบบนั้น หมอกใจหายนะรู้ไหม ติดต่อก็ไม่ไ

หลายวันต่อมา...หลังจากวันที่รันเวย์ได้เห็นรูปถ่ายความสงสัยของเด็กน้อยก็ไม่ได้จางหายไป แต่ยายและแม่นี่สิ ไม่คิดที่จะบอกความจริงเขาเลย และเขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ว่าในขณะที่ผู้ใหญ่ทั้งคู่คุยกันอยู่ ความจริงทั้งหมดได้เข้าหูเด็กน้อยอย่างรันเวย์เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังที่ผู้ใหญ่คุยกัน แต่เพราะกลางดึกเขาบังเอิญปวดฉี่และต้องการจะเข้าห้องน้ำพอดี ทำให้เขารู้ว่าผู้ชายที่เขาเรียกว่าคุณลุง แท้จริงแล้วคือพ่อของเขา แต่เพราะเป็นเด็กที่ฉลาด ในเมื่อแม่และยายไม่อยากให้รู้ เขาเองก็ต้องเก็บความลับเอาไว้ ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไป@ทริปเปิ้ลทรีคอนโดมิเนียม“หม่ามี๊ครับ...นี่คอนโดใหม่ของหม่ามี๊เหรอครับ” รันเวย์เอ่ยถาม พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ คอนโดหรูที่ใหม่ที่แม่พาย้ายมา“ใช่ครับ รันเวย์ชอบไหม”“ชอบครับ...มีอ่างอาบน้ำใหญ่กว่าที่เก่าอีก”“งั้น...รันเวย์อยากไปแช่น้ำในอ่างไหมครับ ถ้าอยากเดี๋ยวมี๊จะไปเตรียมน้ำให้”“แล้วไม่ให้เวย์ช่วยจัดห้องเหรอครับ”“ไม่เป็นไรครับ...เดี๋ยวมี๊จัดการเอง...มีของแค่นิดเดียวเดี๋ยวมี๊จัดเสร็จมี๊จะเตรียมอาหารรอ”“จะได้กินข้าวผัดปูไหมครับ?” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยแววตาแห่งความหวัง“แน่นอนคร

หลายวันมานี้สายหมอกแทบไม่อยู่ห้องของตัวเอง เพราะเขาต้องรีบทำเรื่องจบการศึกษา และต้องเข้าไปช่วยงานพ่อและพี่ๆ ที่บริษัท ทำให้ทุกครั้งที่ใบชาเข้าออกห้องต้องคลาดกันตลอด ทั้งที่อยู่ใกล้กันแค่นี้ ทว่าทั้งคู่กลับไม่รู้เลยว่าทั้งคู่อยู่ใกล้กันแค่นี้ ครืด ครืด ครืด!!ท้องฟ้าที่สว่างสดใสอยู่ๆ กลับกลายเป็นมืดครึ้มขึ้นมาในทันที ดึงความสนใจแก่ร่างสูงที่นั่งจิบกาแฟอยู่ที่ริมระเบียงให้หันไปมองบรรยากาศรอบตัวฟิ้วส์ พรึ่บ!แต่แล้วขณะที่กำลังจะเดินเข้าห้องตัวเองนั้น เสื้อของห้องข้างๆ ดันปลิวมาตกที่ระเบียงห้องของเขา ทำให้เขาชะงักเท้าแล้วหยุดความคิดที่จะกลับเข้าห้อง พลางก้มเก็บแล้วชะโงกหน้าไปที่ระเบียงของห้องข้างๆ“คุณครับ...คุณครับ...” เมื่อไร้เสียงตอบรับจึงเดินกลับเข้าไปในห้องแล้วเดินออกไปเคาะประตูห้องของเธอแทน หวังเรียกให้ห้องข้างๆ ออกมารับเสื้อของตัวเองกลับไปชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้ม แอบทำให้สายหมอกลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก“แม่เจ้าเด็กนี่แอบแซ่บไม่เบานะเนี่ย” เอ่ยขึ้นกับตัวเอง พร้อมกับพยายามเ