Todos los capítulos de The Man I was Never Meant to Love: Capítulo 11 - Capítulo 20

KIARA Napabangon ako sa aking kama, hawak ang aking ulo dahil sa sakit. Hindi ako makatulog kagabi gawa ng ang dami kong iniisip. Pinipilit kong pumikit at pakalmahin ang isip ko para makatulog ako nang mahimbing, pero kada pikit ko ay si Noah ang naiisip ko. “Bwisit na lalaki talaga iyan, feeling ko kagagawan niya lahat ng ito,” inis na sabi ko. Lumabas na ako ng kuwarto upang uminom ng tubig, pero napatigil ako nang marinig ko ang ingay mula sa kusina. Naamoy ko rin ang mabango at nakakatakam na amoy na kaniyang niluluto. Dahan-dahan akong naglakad upang hindi ako makagawa ng kahit ano’ng ingay. Napatigil ako nang makita ko si Noah na nakatalikod sa gawi ko at busy na magluto. Kita ko na wala siyang pansuot na pang-itaas at tanging apron lamang ang humaharang sa kaniyang katawan dahil kita ko ang matipuno niyang likuran mula dito sa likod. Napalunok na lang ako at pilit na iniiwas ang tingin ko dahil iyon ang naging dahilan kung bakit hindi ako makatulog ng buong gabi. “Oh gis

KIARAMabigat ang paghinga ko sa buong biyahe namin dahil sa awkwardness na nararamdaman ko habang yakap ko si Noah. Pakiramdam ko nanunumbalik sa akin yung mga nangyari nung nakaraang araw, nung nakita ko yung katawan niya. While my hands were wrapped around him, ang hirap hindi maalala yung nakita ko nung mga nakaraang araw kaya hangga’t maaari ay maiwasan ko na mapalapit sa kaniya. Ngayon na nakarating na kami sa coffee shop na tinutukoy niya, mas pinagtuunan ko ng pansin ang mga mangyayari ngayong araw kaysa sa pagpapantasiya sa katawan niya. “Are you alright?” tanong niya sa akin. “Parang kanina ka pa hindi mapakali,” wika niya. Napangiti naman ako sa kaniya sabay napatango-tango. “Yeah, ayos lang ako. Excited lang talaga ako,” sambit ko. Nauna na akong pumasok sa kaniya sa coffee shop para hindi na kami magkaroon pa ng pag-uusap. Pagpasok namin sa coffee shop nagulat naman ako ng bigla kaming sinalubong ng matipunong mestizo na lalaki. “Noah, andito ka na,” wika ng lalaki. “

KIARA Natapos kami sa coffee shop, kaya naisipan na rin namin na umalis na. Thankfully, kahit na magulo kaming dalawa doon ay natanggap ako sa trabaho. Hindi ko alam kung dala ba ng pinakita kong skills or talagang dahil kay Noah. “Sabi sa ‘yo tanggap tayo eh, ayaw mo kasi maniwala,” natatawa niyang sabi. Napahinga naman ako nang malalim sabay napailing-iling. “Baliw, syempre hindi ko rin naman sure iyon. Baka nga dahil sa ‘yo kaya ako natanggap. Isipin mo ang tapang ng cappuccino ko kanina. Tapos yung milktea na ginawa ko sobrang tabang naman.” “Normal lang iyon. Besides hindi ka naman tatanggalin kung hindi nakikitaan ng potential. It’s not because of me. Promise,” nakangiti niyang sabi habang nakataas ang kaniyang kanang kamay na para bang nangangako sa akin. Napahinga na lang ako nang malalim sabay napailing-iling. “Ewan ko sa ‘yo. Pero thank you. At least ngayon nakalabas ako ng penthouse namin,” wika ko sa kaniya. “Akala ko matetengga na lang ako doon. Hindi ko pa man din n

KIARANapatigil ako dahil sa sinabi niya. I didn’t know na ganito kalalim ang pagkatao niya. He’s lost? Bakit? Bakit siya nawawala? “Sometimes, hindi ko rin ginusto na mapunta sa ganitong sitwasyon. Hindi ibig sabihin na nandito ako gusto ko na ito. Maybe I only want to find myself. I’m lost, at hindi ko alam kung saan ko uumpisahang hanapin ang sarili ko.” napatahimik ako dahil sa sinabi niya. Gaano ba siya kalungkot, bakit parang ang dami niyang pinagdadaanan? “Bakit ka ba nawawala? Gusto mo ba hanapin kita?” tanong ko sa kaniya. Napatigil siya dahil sa tinanong ko. “You can’t do that, I’m literally lost, from the things that I don’t know. Ganito na ako, huwag mo ng hayaan na mawala ang sarili mo dahil sa akin.” Napahinga ako nang malalim at napahigpit ng yakap sa kaniya. “Bakit mo naman kasi masyadong minamaliit ang sarili mo? Bakit hindi ka maniwala na minsan kaya mo rin makawala sa pinapangambahan mo?” wika ko sa kaniya. “Lagi mong sinasabi na dapat maging malaya ako, pero ba

KIARANgayon ay nasa loob kami ng sasakyan ni Lianne. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa kaniya ang lahat pero kitang-kita sa matatalim niyang tingin na talagang tumatagos sa laman ko. Tahimik lang kaming dalawa pero damang-dama ko na marami siyang gustong sabihin sa akin. Napahinga na lang siya nang malalim sabay napahawak sa kaniyang noo. “Ano iyong nakita ko kanina? Magkasama kayong dalawa ni Noah? Yung kapatid ni Zoren na mapapangasawa mo?” agad niyang tanong. “Kailan pa?” Napahinga na lang ako nang malalim para pakalmahin ang sarili ko. “Okay ganito iyon, 2 weeks na since nakapagkita kami ni Noah. Siya lagi yung inuutusan ni Zoren na pumunta sa penthouse dahil hindi naman umuuwi si Zoren doon,” wika ko sa kaniya. “What, ano ba namang klaseng lalaki iyan si Zoren?” tanong niya sa akin. “Well I understand, hindi naman kasi niya rin ito gusto,” wika ko sa kaniya. “Kahit na, pero dalawa kayong anjan. Hindi ba dapat kayo yung natutulungan kung paano kayo makakalabas sa s