All Chapters of THE VOW: TEMPTATION UNDER ONE ROOF (SPG): Chapter 161 - Chapter 170

Tinalikuran niya si Julia at muling pumasok sa loob ng bahay. Wala siyang balak makihalubilo sa mga kaibigan nito. Hindi niya kayang magpanggap na masaya o palakaibigan kung ang totoo ay naiinis na siya.Tahimik siyang umupo sa sala at kumuha ng magazine mula sa center table. Kunwari ay nagbabasa siya, pero ang totoo ay nakabantay lang siya sa mga bisita. Ayaw niyang kung saan-saan gumala ang mga ito sa loob ng bahay. Hindi niya kilala ang mga ito, at higit sa lahat, bahay niya iyon.Makalipas ang ilang minuto ay narinig niya ang boses ni Manang Esme. "Nakahanda na ang tanghalian!"Isa-isang pumasok ang grupo mula sa swimming pool. Naningkit ang kanyang mga mata, basang-basa pa ang mga katawan ng mga ito. Ang ilan ay nakabalot lang ng tuwalya habang ang iba naman ay nagpatong lang ng manipis na cover-up.Diretso silang umupo sa dining table nang hindi man lang nagpupunas o nagpapalit ng damit. Nabasa tuloy ang mga mamahaling upuan at ang sahig.Lalong uminit ang kanyang ulo. Bukod sa

Napaisip si Kieran. May punto ito. Kung may balak si Wesley na pagtagpuin sila ni Nikita, bakit kailangan pang gumawa ng ganito kakomplikadong paraan?At isa pa... wala namang dahilan para magkita sila. Malaki ang New York, milyon-milyong tao ang naroon. Ano naman ang posibilidad na sa loob ng isang linggo ay magkakasalubong sila?“Tsaka...” muling nagsalita si Adrian.Napatingin siya rito.“Hindi ba busy si Miss Nikita sa trabaho niya bilang flight attendant?”Bahagyang nanigas ang ekspresyon ni Kieran. “So?”Nagkibit-balikat si Adrian. “So, baka nga wala siya sa New York habang nandoon ka. Baka may international flight siya. Malay mo nasa Europe, Asia, o kung saan man. Meaning... imposibleng magkita kayo.” pagpapatuloy ni AdrianTumahimik si Kieran. Hindi niya alam kung bakit, ngunit may kung anong kakaibang pakiramdam na biglang bumigat sa kanyang dibdib.Imposibleng magkita sila. Dapat ay ikinatuwa niya iyon, iyon naman ang gusto niya, hindi ba?Tatlong buwan na... tatlong buwan n

“By the way, iho...”Natigilan si Wesley nang mapansing wala nang sumasagot mula sa kabilang linya. Inilayo niya ang cellphone sa kaniyang tainga at tiningnan ang screen... Patay na ang tawag.“Seriously?”Napailing siya. Sasabihin pa naman sana niya kay Kieran na kasama rin si Nikita sa convention. Sa katunayan, iyon sana ang pinakamahalagang impormasyong sasabihin niya... Pero huli na.“What is it, Wesley?”Napatingin siya kay Vivian na kasalukuyang nakaupo sa sofa sa kaniyang harapan.“Pinatayan ako ng telepono ng anak mo.”Napailing si Vivian. “Baka naman kasi kung anu-ano na naman ang sinasabi mo.”“Wala akong sinasabing masama.”Tumaas ang isang kilay ng babae. “Really?”Napangiti si Wesley. “Okay. Maybe a little... pinipikon ko lang siya.”Ngunit hindi gumanti ng ngiti si Vivian. Sa halip ay bakas sa mukha nito ang pag-aalala.“Are you sure this is going to work?”Nawala ang ngiti sa mukha ni Wesley. “Which part?”“You know exactly what I’m talking about!”Napabuntong-hininga s

NIKITA’S POV:“Sis, don’t worry. Habang nandito ka sa convention, ako muna ang bahala sa bahay mo.”Matalim na tiningnan ni Nikita si Julia. Ito ang naghatid sa kaniya sa hotel dahil wala si Mang Jess. Hindi niya alam kung saan nagpunta ang matanda. Ang sabi lang ni Manang Esme ay may ipinagawa rito ang kaniyang daddy.“Promise me, huwag kang magdadala ng bisita sa bahay, Julia!” pigil ang inis na sabi niya.Napairap si Julia. “Oo naman. I told you, right? Basta mag-enjoy ka rito. Huwag ka nang mag-isip ng kung ano-ano. Makakasama pa iyan sa baby mo.”Nakita ni Nikita ang pag-iwas ng tingin nito. Lalong kumunot ang kaniyang noo.“Julia---”“Dala mo ba lahat ng vitamins mo?” Halatang-halata namang sinadya nitong ibahin ang usapan.Tumango siya. “Yes. Dala ko.”“If you need anything, tawagan mo lang ako, ha? Ihahatid ko rito kung may kailangan ka.”Nikita stared at her for a few seconds. Hindi niya alam kung maniniwala ba siya sa kaibigan. Kung tutuusin ay maaari naman siyang mag-stay o

Dahan-dahang bumaba ang kaniyang kamay patungo sa kaniyang tiyan. Hinaplos niya iyon nang buong pagmamahal.“Baby… You know what...” Nabasag ang kaniyang boses. “Your daddy is here.”Napangiti siya sa kabila ng mga luhang patuloy na bumabagsak mula sa kaniyang mga mata.“He’s here, baby… but I think he’s mad at me, galit siya kay Mommy.”Muli niyang hinaplos ang kaniyang tiyan. Napakagat siya sa kaniyang ibabang labi upang pigilan ang malakas na pag-iyak.“Pero don’t worry, okay?... I’ll do everything para hindi niya malaman ang tungkol sa ’yo.”Pumikit siya at huminga siya nang malalim. Niyakap niya ang kaniyang sarili habang nakahawak pa rin ang isang kamay sa tiyan.“I’ll protect you, baby...” Isang luha ang muling gumulong sa kaniyang pisngi. “Mommy will protect you.”Pinahid niya ang kaniyang mga luha gamit ang likod ng kaniyang kamay. Ngunit habang nakatayo siya roon ay isang malaking problema ang biglang pumasok sa kaniyang isip.Isang linggo… Isang buong linggo silang magkasam