Lahat ng Kabanata ng THE VOW: TEMPTATION UNDER ONE ROOF (SPG): Kabanata 141 - Kabanata 150

Parang huminto ang pag-ikot ng mundo.Hindi niya namalayang unti-unti nang tumutulo ang kanyang mga luha habang nakatitig lamang sa dalawang pulang guhit sa pregnancy test kit.Dahan-dahan siyang napaupo sa malamig na sahig ng banyo. Para bang biglang nawala ang lahat ng lakas sa kanyang katawan. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang mahigpit niyang yakap ang test kit, tila ba umaasang magbabago ang resulta kapag lalo niya itong hinigpitan."No... this can't be happening..." mahina ngunit nanginginig niyang bulong. Paulit-ulit siyang umiling, pilit itinatanggi ang katotohanang nasa harapan niya.Unti-unti niyang ipinatong ang nanginginig na palad sa kanyang tiyan. Kung sa ibang sitwasyon, marahil ito na sana ang pinakamasayang balita sa buong buhay niya. Magkakaroon na sila ng anak ni Kieran... ang bunga ng gabing puno ng pagmamahalan at pananabik. Ang gabing iniligtas siya nito mula sa mga taong nagbabalak na kumidnap sa kanya.Isang gabi lang iyon... isang gabing puno ng pag-ibig

Muling nilagyan ni Wesley ng pagkain ang kanyang plato. Napangiti ito habang inaayos pa ang piraso ng karne sa kanin niya."Salamat at nakapag-isip-isip ka na rin, anak," malumanay nitong sabi. "Marahil tama nga ang kasabihang time heals all wounds." Sandali itong humigop ng tubig bago muling nagsalita. "Hinintay lang kitang magkusa na sabihing pwede na akong bumalik ng Pilipinas. Ayokong pilitin ka dahil alam kong masasaktan ka lang. Ramdam ko rin na kailangan mo ako rito sa America."Napabuntong-hininga ito. "Sa totoo lang, wala naman talaga akong pagpipilian. Noon, hindi kita kayang iwan habang alam kong hindi ka pa handang harapin ang lahat. Pero ngayong ikaw na mismo ang nagsabing maaari na akong umuwi..." ngumiti ito nang may kasiyahan, "...malaking ginhawa iyon sa puso ko."Tumigas ang ekspresyon ni Nikita. "But that doesn't mean makikipag-ayos na ako sa mga Del Toro, Dad!"Napatawa si Wesley. "Anak..." umiling ito. "Akala ko ba okay ka na?"Sumimangot siya. Bubuka pa lamang sa

Hindi naman nagtagal ay dumating na rin ang yate na maghahatid sa kanila pabalik sa port. Unti-unting bumigat ang pakiramdam ng bawat isa. Tapos na ang isang linggong bakasyon... isang linggong puno ng tawanan, kalokohan, at mga alaalang panandaliang nagpawi sa sakit na matagal niyang pasan.Isa-isa silang nagpaalam kay Celestine. Mahigpit nitong niyakap sina Oliver, Chester, Marcus at Philip bago tuluyang lumapit sa kanya.Nang siya na ang kaharap nito, bigla nitong ipinalupot ang mga braso sa kanyang leeg at niyakap siya nang mahigpit. "Bye, Kieran... I'm gonna miss you," mahina nitong bulong. Bago pa man siya makapagsalita, hinalikan siya nito ng mabilis sa labi.Muli... Saglit siyang natigilan. Pero halos kasunod noon ay pinilit niyang iwaksi ang anumang kahulugang gustong ibigay ng isip niya rito. Ginawa na rin iyon ni Celestine noong unang araw ng pagdating nila sa isla, at malinaw nitong sinabi na wala itong romantikong nararamdaman para sa kanya. Ganoon lang talaga marahil an

Saglit na sumagi sa isip niya ang mukha ni Nikita... ngunit agad niya iyong itinaboy. Wala na siyang pakialam. Kahit pa alam niya ang address ng mga ito sa America, hindi naman siya pupunta roon para hanapin ito... hinding-hindi mangyayari yun!Tahimik siyang uminom ng tubig bago muling nagsalita. "Bakit nga po pala kayo napauwi, Tito? As far as I know, Attorney Juan Delmar is doing great in running Tala Airways."Bahagyang ngumiti ang matanda, ngunit halatang may kaunting pag-aalinlangan sa ekspresyon nito."Yeah... doing great naman si kumpadre." Tumango ito. "It's just that dumating na ang bagong eroplano na inorder ko from Japan. Kailangan kong personal na pangasiwaan ang turnover at ilang expansion plans ng kumpanya.""I see..." Tumango lamang siya habang patuloy na kumakain. "So... you're just here for vacation, Tito?"Hindi niya ito tinitingnan habang nagtatanong. Hindi niya alam kung bakit, marahil ay natatakot siyang makita ang anumang sagot sa mukha nito.Ngunit ang sumunod

Nagising si Kieran na tila may mabigat na martilyong paulit-ulit na tumatama sa kanyang sentido. Napapikit siya at agad na dinala ang isang kamay sa noo, marahang minamasahe iyon habang nananatiling nakahiga sa kama."Ang sakit..."Marahil dala lang ito ng pagod. Hindi naman siguro jet lag. Mula Boracay lang naman ang biyahe nila kahapon, halos isang oras lang ang flight. Ni hindi nga siya nakakaranas ng jet lag kapag galing sa mga international flight na inaabot ng halos isang araw ang biyahe. Bilang isang piloto, sanay na sanay na siya sa mahabang oras sa ere.Pero iba ang pagod na nararamdaman niya ngayon. Sa buong isang linggo nilang pananatili sa Boracay, wala siyang naramdamang kapaguran. Puro tawanan, kwentuhan, pagkain, at masasayang bonding kasama ang mga barkada.Panandalian niyang nakalimutan ang problema.Ngunit nang lumapag ang eroplano sa Maynila... kasabay ng paglapag ay ang pagbabalik ng realidad. Ang saya ay tila naiwan sa Casa Celestine, habang ang tanging nadala niya