All Chapters of THE VOW: TEMPTATION UNDER ONE ROOF (SPG): Chapter 171 - Chapter 177

Habang malalim siyang nag-iisip, biglang kumalam ang kanyang sikmura.Napahawak siya sa tiyan at napabuntong-hininga. Doon lang niya naalala na hindi pa pala siya kumakain. Kung hindi niya nakita si Nikita kanina, marahil ay busog na siya ngayon. Ngunit dahil sa hindi inaasahang pagkikita nila, tuluyan niyang nakalimutan ang gutom.Tumayo siya mula sa kama at lumabas ng kanyang silid. Ngunit ilang hakbang pa lang ang nagagawa niya ay napahinto siya sa tapat ng pinto ng silid ni Nikita.Matagal niya iyong tinitigan. Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay para kumatok. Yayain sana niya itong kumain. Tutal, baka hindi pa rin ito naghahapunan.Ngunit bago pa man dumikit ang kanyang mga daliri sa pinto ay pinigilan niya ang sarili. Marahil ay hindi pa handa si Nikita na makasama siya nang matagal. At kung tutuusin, maging siya ay hindi rin sigurado kung handa na ba siyang makasama ito nang silang dalawa lang.Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay, akmang hahakbang na siya palayo nang biglang

Napailing siya at marahang natawa sa sarili.“Pathetic,” bulong niya. Isang ngiti lang ni Nikita, at para na naman siyang teenager na hindi mapakali.Hinubad niya ang suot na coat at basta na lamang iyon inilapag sa sofa bago naglakad patungo sa minibar. Kumuha siya ng bottled water, binuksan iyon, at agad na uminom.Kailangan niyang matulog nang maaga. Mahaba ang araw nila bukas dahil sa convention, at ayaw niyang magmukhang puyat at pagod sa harap ni Nikita.Pero paano siya makakatulog kung hanggang ngayon ay paulit-ulit pa rin sa isip niya ang mga nangyari kanina? Ang hapunan, ang awkward na katahimikan, ang paminsan-minsan nilang pagkakatinginan, at ang bahagyang ngiti nito bago sila tuluyang naghiwalay.Napabuntong-hininga siya. Damn... Bakit ba kasi kahit anong pilit niyang kalimutan ang babaeng iyon, isang tingin lang nito ang kailangan para maramdaman niyang bumabalik na naman siya sa umpisa?Sa panahong wala siyang ibang hinangad kundi ang mapansin nito. Sa panahong sapat na

Biglang natigilan si Kieran, para siyang nakagawa ng isang malaking kasalanan. Hindi niya alam kung bakit, pero bigla siyang nakaramdam ng kaba.Mabilis siyang naglakad palapit kay Nikita. “H-Hi...”Hindi ito sumagot, sa halip ay ibinalik lang nito ang atensyon sa cellphone na hawak.Napakamot si Kieran sa kanyang batok. “Kanina ka pa rito? Kaya pala walang sumasagot sa kuwarto mo. Kumatok ako.”“Maaga akong nagising. Inabangan ko si Mang Jess. May ipinahatid kasi ako rito sa hotel.”Napangiti siya. “Ang aga naman ni Mang Jess.”Napatingin sa kanya si Nikita. “You know my driver?”“Yeah. Siya ang nagsundo sa akin sa airport at naghatid dito sa hotel.”“Ah, okay.”Iyon lang ang sinabi ni Nikita bago muling ibinalik ang atensyon sa cellphone.Tumahimik na rin si Kieran. Nakatayo lang siya sa tabi nito habang pilit na iniisip kung ano ang dapat niyang sabihin. Alam niyang nakita ni Nikita sila ni Maxine, pero hindi niya alam kung kailangan ba niyang magpaliwanag.At higit sa lahat... ano