Semua Bab THE VOW: TEMPTATION UNDER ONE ROOF (SPG): Bab 171 - Bab 180

KIERAN’S POV:Hindi agad nakagalaw si Kieran mula sa kanyang kinatatayuan. Ilang minuto na ang lumipas mula nang pumasok si Nikita sa sarili nitong silid, ngunit nanatili pa rin siyang nakatayo sa hallway. Para bang biglang tumigil ang mundo niya sa sandaling muli silang magkaharap.“Nikita…”Sa buong mahabang biyahe niya patungong New York, napakaraming bagay ang tumatakbo sa kanyang isipan. Mga tanong na hindi niya alam kung kailan masasagot. Mga takot na pilit niyang itinatago. Mga pangamba at kaba na ayaw niyang aminin maging sa kanyang sarili.Ngunit ngayon, narito na siya… At nangyari na ang pinakakinatatakutan niya. Hindi niya inakalang makikita niya kaagad si Nikita roon.Kanina, habang kausap niya si Mang Jess, buong akala niya ay wala sa New York si Nikita. Mali pala ang pagkakaintindi niya. Hindi man lang siya nabigyan ng pagkakataong ihanda ang sarili sa posibilidad na magkikita silang muli.At ngayong nagkaharap na sila, hindi niya alam kung ano ba talaga ang dapat niyang

“But this table will do,” sabat niya. “No other tables anyway.”Saglit siyang tiningnan ni Nikita ngunit hindi ito nagsalita.Tumango ang lalaki. “If you're ready to order, just call me, Miss Nikita, okay?”“Sure. Thanks, Roger.”Mabilis na umalis ang lalaki, halatang nahihiya pa rin sa maling akala nito.Hinila niya ang upuan para kay Nikita. “Here.”Nang magawa iyon ay saka lang niya naisip na baka hindi niya dapat ginawa. Damn! Paano kung bigyan na naman iyon ng ibang kahulugan ni Nikita?Ngunit wala naman itong sinabi, tahimik lang itong umupo.“Thanks,” mahinang sabi nito.Tumango siya at naupo sa tapat nito.Sa labas ay kalmado lang siya, ngunit deep inside, hindi niya maipaliwanag ang kaba. Sabay silang kakain ni Nikita... silang dalawa lang. Kahit sa panaginip ay hindi niya naisip na mangyayari iyon.Kinuha niya ang menu at kunwari ay abalang nagbasa. “Ano ang specialty nila dito, Niks?”Sinikap niyang gawing normal ang boses.“If you want steak, masarap ang steak nila dito.”

Sa halip, kinuha niya ang navy blue necktie at maayos na itinali iyon sa kanyang leeg.Pagkatapos ay muling tumingin sa salamin. Napangiti siya sa sariling repleksyon. Maayos ang kanyang buhok. Perfectly fitted ang kanyang black suit. Simple ngunit elegante ang navy blue tie na suot niya... handa na siya.Pero habang nakatitig sa sarili, may isang bagay siyang biglang napagtanto... bago siya pumunta sa New York, hindi naman siya ganito kasabik. Sa katunayan, halos ayaw pa nga niyang dumalo sa convention. Kung hindi lang mahalaga ang event na iyon para sa kumpanya, baka umayaw na siya sa pakiusap ni Tito Wesley.Pero ngayon... Parang ibang tao siya. May kakaibang energy siyang nararamdaman. May excitement, may anticipation.At kahit ayaw niyang aminin sa sarili, alam na alam niya kung sino ang dahilan... si Nikita.Napailing siya habang kinukuha ang kanyang relo mula sa bedside table. Isinuot niya iyon bago muling sumulyap sa salamin.“Get yourself together, Kieran.”Ngunit sa pagkaka

Noon, natural lang sa kaniya ang hawakan si Nikita. Kung hindi niya ito inaakbayan ay magkahawak ang kanilang mga kamay. Kung hindi naman, nakahawak siya sa bewang nito o kaya ay basta magkadikit ang kanilang mga katawan habang naglalakad. Physical touch had always been one of his love languages.Kaya upang maiwasang mapunta na naman kung saan-saan ang mga kamay niya, mabilis niyang ipinasok ang mga iyon sa magkabilang bulsa ng pantalon. Mas safe na iyon, dahil kapag si Nikita ang kasama niya, parang may sariling isip ang kanyang mga kamay.Pero kung tutuusin, hindi lang naman physical touch ang love language niya pagdating kay Nikita... Physical Touch, Words of Affirmation, Acts of Service, Giving Gifts at Quality Time. Lahat ng love language ay nagawa niya para rito.Ganoon niya kamahal si Nikita. He loved her in every way he knew how. Pero nasayang lang ang lahat.Bigla niyang iwinaksi sa isip ang mga naiisip. Hindi ito ang tamang panahon para magdrama siya.Nang makarating sila sa

NIKITA'S POVTahimik niyang pinagmasdan ang pinto kung saan ilang sandali pa lang ang nakalipas ay lumabas si Kieran. Kanina pa gustong kumawala ng kanyang mga luha. Hindi naman siya dating ganito, palagi siyang matatag... isang babaeng sanay tumayo sa sariling mga paa, independent at sanay harapin ang bawat problema nang mag-isa. Kahit gaano kabigat ang pagsubok, hindi siya basta sumusuko.Pero ngayon... bakit pakiramdam niya ay napakahina niya? Bakit parang isang munting yakap lang mula sa tamang tao ay sapat nang wasakin ang matagal niyang itinayong pader?Marahil dahil sa unang pagkakataon, naramdaman niyang hindi niya kailangang akuin ang lahat ng bigat ng mundo.Sa mga panahong tulad nito, habang dinadala niya ang pinakamalaking lihim ng kanyang buhay, napakasarap din pala sa pakiramdam na may taong nag-aalaga sa kanya... may umaakay kapag nanghihina siya, may sumasalo kapag tila bibigay na ang kanyang katawan, may taong nag-aalala para sa kanya kaya hindi niya kailangang isipin