Semua Bab THE VOW: TEMPTATION UNDER ONE ROOF (SPG): Bab 191 - Bab 200

Wala na siyang ibang maisip na paraan. Ayaw niyang may maniwala kahit isa sa mga kasinungalingan ng baliw na si Logan.Pero tila nabasa ni Kieran ang nasa isip niya. Walang sabi-sabi, agad siya nitong hinapit sa bewang at inilapit sa katawan nito.“I should’ve punched you earlier, Logan, for harassing my girlfriend,” malamig na sabi ni Kieran.Napatingin siya rito. Napakalalim ng boses nito, napakaseryoso, at sa paraan ng pagkakahawak nito sa kanyang bewang, parang totoong-totoo ang sinasabi nito… Ang galing naman nitong umarte!“That’s a lie!” sigaw ni Logan. “Yeah, I know you’re business partners, but no one will believe that you two are lovers! You can’t fool us!”Napangisi siya. “Do you want proof?”“What?...”Hindi na niya hinintay na matapos si Logan. Humakbang siya palapit kay Kieran, hinawakan ang kuwelyo nito at… hinalikan niya ito.Napatigil ang lahat. Nanlaki ang mga mata ni Kieran sa gulat. Maging siya ay halos hindi makapaniwala sa sarili niyang ginawa.Pero huli na para

Doon siya tuluyang natigilan. Biglang parang natuyo ang kanyang lalamunan.Kanina, habang mag-isa siya sa silid, napakatapang niya. Handa siyang sugurin ang kuwarto ni Kieran. Handa siyang tanungin kung kailan ito aalis. Handa siyang sabihin na ayaw niyang basta na lang itong mawala nang hindi nagpapaalam.Pero ngayong kaharap na niya ang lalaki... Parang bigla siyang napipi. Nawala lahat ng inihanda niyang sasabihin.“Ahm...” Napayuko siya. Hindi niya kayang salubungin ang mga mata ni Kieran. “Naalala ko kasi... Last day na pala natin ngayon dito sa hotel.”Hindi sumagot si Kieran. Kaya ipinagpatuloy niya.“Tapos na rin naman ang convention... Uuwi na rin ako bukas.”“I know.”Muli siyang natahimik. Mas lalo siyang kinabahan. Pinisil niya ang kanyang mga daliri bago tuluyang itanong ang bagay na kanina pa gumugulo sa isip niya.“Ikaw...”“Hmm?”“Uuwi ka na rin ba sa Pilipinas bukas?”Mahina ang boses niya. Nanatili siyang nakayuko habang naghihintay ng sagot. Hindi niya kayang tuming

Humawak siya sa braso ni Kieran nang mapako ang tingin niya sa maliit na kahong iniwan sa harap ng pinto.“Oh my God... Kieran...”Mabilis silang napalinga-linga sa magkabilang dulo ng hallway. Tahimik, walang kahit sinong dumadaan. Biglang nanindig ang kanyang balahibo.“P-pumunta ba rito si Logan?” halos pabulong niyang tanong habang kinakabahan.Humugot ng malalim na hininga si Kieran bago seryosong tumingin sa kanya.“I guess kailangan talaga kitang bantayan hangga't hindi natitigil ang pang-i-stalk ni Logan sa'yo. Bukas na bukas, irereport natin siya sa pulis.”Napayakap siya sa sariling mga braso. “I-I'm scared, Kieran...”Agad lumambot ang ekspresyon ng lalaki. Marahan nitong hinawakan ang magkabilang balikat niya. “Don't be scared, Niks. Andito ako.” Mahina ngunit matatag ang boses nito. “Hindi kita iiwan.”Sa simpleng pangakong iyon, kahit paano ay nabawasan ang takot na bumabalot sa kanyang dibdib.Tinapon nila ang kahon sa basurahan sa dulo ng hallway matapos siguraduhing

Dahan-dahan siyang naglakad at sinundan ang pinagmumulan ng ingay. Biglang bumilis ang tibok ng kanyang dibdib nang mapansing patungo iyon sa mismong kwarto niya. Bahagyang nakabukas ang pinto. Ibig sabihin…Dahan-dahan siyang sumilip sa nakawang na pinto at doon ay nanlaki ang kanyang mga mata. Dalawang taong kapwa walang saplot sa katawan... si Julia na nakatuwad habang ang isang lalaki ay nakaluhod sa likuran nito, walang awang gumagalaw sa ibabaw ng mismong kama niya!"Ohhh… ahhh… Kurt, sige pa… Give it to me, baby… fuck me more… isagad mo…""Baka mahuli tayo ng mga kasambahay, Julia. Kwarto ito ni Nikita.""Hayaan mo sila! Hindi magsusumbong ang mga 'yan, takot lang nila sa akin. Tsaka bukas pa ang uwi ni Nikita. Buong gabi nating bibinyagan ang kama niya."Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Sa simula ay hindi siya makagalaw... nanlamig ang buo niyang katawan sa labis na pagkabigla.Ang lalaking kasama nito ay si Kurt... kapwa flight attendant sa pinapasukan nilang kumpa

Tumahimik siya. Unti-unting bumalik sa alaala niya ang simpleng bahay nina Julia. Ang amang may sakit, ang inang laging nakangiti kahit hirap sa buhay, ang mga nakababatang kapatid nitong nangangarap lang makapagtapos ng pag-aaral.Humugot siya ng malalim na hininga. Mahabang katahimikan ang namagitan sa kanilang lahat."Officer…"Napatingin ang lahat sa kanya."Iuurong ko ang kaso."Lahat ay natigilan. Maging si Julia ay hindi makapaniwala."But..." Matalim ang kanyang titig. "This is the last time."Itinuro niya ang pinto. "Leave. Both of you. Ayaw ko nang makita ang mga mukha ninyo."Napahagulgol si Julia. "Thank you... thank you, Nikita." Paulit-ulit itong yumuko. "Pasensya na. Hindi ko na talaga uulitin."Lumapit din si Kurt. "Ako rin, Nikita. Pasensya na. Sana... huwag itong makarating sa kumpanya." Napayuko ito. "Baka mawalan ako ng trabaho."Malamig ang naging sagot niya. "This is your warning. Kapag inulit ninyo pa ito... Hindi na ako magdadalawang-isip na ipakulong kayo."T