All Chapters of THE VOW: TEMPTATION UNDER ONE ROOF (SPG): Chapter 201 - Chapter 210

Mas mabilis siyang lumapit. Hinawakan niya ang balikat nito."Niks... wake up!"Walang tugon. Bigla siyang kinabahan. Marahan niyang tinapik ang pisngi nito."Nikita???"Wala pa rin. Doon niya napansing tuluyan nang nawalan ng malay ang babae. "NIKITA!!!"Agad niya itong sinalo bago pa tuluyang bumagsak ang katawan nito sa kama. Mahigpit niya itong niyakap habang nanginginig ang kanyang mga kamay."Niks... open your eyes. Please..."Maging ang paghinga nito ay tila napakahina at halos hindi niya maramdaman. Parang huminto ang mundo ni Kieran, Hindi na siya makapaghintay pa sa doktor."Mang Jess!" malakas niyang sigaw na umalingawngaw sa buong bahay.Kasabay noon ay mabilis na pumasok ang matanda sa silid. "Sir!""Prepare the car. Now!"Wala na siyang ibang sinabi, maingat niyang isinilid ang isang braso sa likod ni Nikita at ang isa naman ay sa ilalim ng mga tuhod nito. Dahan-dahan niya itong binuhat na tila isa lang itong napakamahal na porselanang babasagin."We're taking her to the

Huminga siya nang malalim bago muling tumingin sa pintuan ng emergency room."Niks..." mahina niyang bulong. "Basta magising ka lang... kahit hindi na ako ang piliin mo... basta maging ligtas kayo ng baby mo."Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso may isang tanong na patuloy na gumugulo sa kanya... Kung mahal na mahal ni Nikita ang ama ng batang dinadala nito... Bakit parang mag-isa nitong pinapasan ang lahat?Mahigit isang oras pa silang naghintay bago tuluyang inilabas si Nikita mula sa emergency room. Maingat itong inilipat ng mga nurse sa isang pribadong silid. Tahimik na sinundan ni Kieran ang stretcher hanggang sa loob ng kuwarto.Nang mailagay na si Nikita sa kama at maisaayos ang mga nakakabit na dextrose at monitor, isa-isang lumabas ang mga nurse upang bigyan ito ng pagkakataong makapagpahinga.Biglang nanahimik ang buong silid. Tanging ang mahinang tunog ng heart monitor ang maririnig. Dahan-dahan siyang lumapit sa tabi ng kama. Marahan niyang hinawakan ang malamig na kamay

Lumipas ang ilang minuto at tuluyan nang nakatulog si Nikita dahil sa labis na pagod at walang tigil na pag-iyak.Tahimik namang nakaupo si Kieran sa tabi ng kama nito. Hindi siya umalis, gaya ng ipinangako niya. Mahigpit niyang hawak ang malamig na kamay ni Nikita habang pinagmamasdan ang payapang mukha nito.Pero sa likod ng katahimikang iyon, unti-unti nang nilalamon ng mga tanong ang kanyang isipan.Bakit kailangang ilihim ni Nikita ang pagkatao ng ama ng bata? Bakit pakiramdam niya ay may mas malalim pang dahilan sa likod ng lahat? At bakit, sa tuwing naiisip niyang may ibang lalaki sa buhay nito, para bang may matalim na kutsilyong tumatarak sa kanyang dibdib?Napabuntong-hininga siya at marahang hinaplos ang noo ni Nikita."Who are you protecting, Niks?" mahina niyang bulong.Maya-maya ay marahang bumukas ang p***o ng silid."Kumusta na siya?" tanong ni Mang Jess habang may dalang supot ng mga prutas.Bahagya siyang lumingon at itinapat ang daliri sa kanyang labi "She's sleeping

Nanatiling tahimik ang buong silid matapos makatulog si Nikita.Tahimik na nakaupo si Kieran sa tabi ng kama habang hindi maalis ang tingin niya sa dalaga. Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya lubos na mapaniwalaan ang lahat ng nangyari. Siya ang ama ng batang dinadala ni Nikita.Magkakaroon sila ng anak. Ni minsan ay hindi niya naisip na darating sila sa puntong ito. Sa loob ng mahabang panahon, inakala niyang tuluyan nang nawala ang lahat sa kanila... ang pagmamahalan, ang mga pangarap, at ang pagkakataong bumuo ng sariling pamilya.Pero ngayon, habang nakatitig siya sa babaeng mahimbing na natutulog sa harap niya, pakiramdam niya ay unti-unting ibinabalik ng tadhana ang lahat ng bagay na matagal na niyang inakalang hindi na niya muling makukuha. At higit sa lahat, nagpapasalamat siya dahil hindi pa pala huli ang lahat.Muli niyang pinagmasdan ang mukha ni Nikita. Halata pa rin dito ang bakas ng pagod at ang pamamaga ng mga mata dahil sa walang tigil na pag-iyak. Hindi niya lubos ma

NIKITA'S POV:Lumipas ang ilang minuto, ngunit nanatiling tahimik ang buong silid ni Nikita. Mag-isa lang siya ngayon dahil pansamantalang umalis sina Kieran at Mang Jess para umuwi sa bahay at magpalit ng damit. Ilang araw na ding hindi nakapagpaligo si Kieran dahil wala itong damit doon sa ospital. Pero sa maikling oras na wala ito sa tabi niya, bigla siyang nilamon ng matinding lungkot. Hindi niya maipaliwanag kung bakit, pero pakiramdam niya ay hindi na babalik si Kieran. Para bang may bumubulong sa kanyang isipan na baka isang araw ay tuluyan na itong mawala sa tabi niya.Napabuntong-hininga siya habang nakatitig sa kisame. Kailan nga ba siya nagsimulang masanay sa presensya nito?Dati, wala namang problema sa kanya ang mag-isa. Sanay siyang harapin ang lahat ng pagsubok nang walang inaasahang tulong mula sa iba. Sanay siyang solusyunan ang sarili niyang problema at itago ang lahat ng sakit sa likod ng kanyang matapang na ngiti... Pero nang dumating si Kieran, unti-unting nagba