All Chapters of [Tag] My Step-Uncle's Plaything: Chapter 31 - Chapter 40

Mature ContentLanceShe kissed me back ng walang alinlangan, walang pag-atras at doon tuluyang pumutok ang init sa dibdib ko.Parang may sinindihan sa loob ko. Isang apoy na matagal ko nang kinukubli.“Damn it, Alice…” bulong ko laban sa labi niya, pero imbes na umatras, mas hinigpitan niya ang kapit sa kwelyo ko.That was it.Binuhat ko siya agad, parang wala siyang timbang, at dinala papunta sa office table ko. Isang kamay ko lang ang ginamit ko para i-lock ang pinto—isang mahinang click na parang tuluyang humiwalay sa akin sa mundo sa labas.Narinig ko ang mahina ngunit malinaw na tunog ng folder na nahulog sa sahig. Papers. Documents. Kung anu-ano mang laman noon, sigurado akong nagkalat na.But I don’t care.I don’t fucking care.Galit ako. Galit sa sarili ko. Galit sa kanya. Galit sa kung paano niya kayang guluhin ang maingat kong mundo dahil lang nakita ko siyang kausap ang lalaking 'yon. Kahit na malinaw naman na may pinakisuyo lang ito.I was so mad. So mad that all I could

Mature ContentAlice“Make me cum too,” sabi ni Lance, mababa ang boses, parang pinipigilan ang sarili.Natigilan ako sandali—hindi dahil nag-alinlangan ako, kundi dahil sa paraan ng pagtingin niya sa akin. May init, may tiwala, at may kakaibang lambing sa ilalim ng lahat ng iyon.Ngumiti ako.I am not selfish. Matapos ang lahat ng ipinadama niya sa akin, hindi ko siya pagkakaitan.Umupo ako nang mas maayos sa mesa bago bumaba. Alam kong magulo na ang itsura ko. Nakataas ang mga damit, magulo ang buhok pero wala akong balak ayusin iyon. Hindi pa kami tapos. Ramdam ko iyon sa pagitan ng bawat paghinga namin.Hinila ko ang kanyang necktie at tumingkayad para magpang-abot ang aming mga labi. Hindi niya ako pinahirapan at kusa siyang yumuko, sinalubong ako, at muling lumalim ang halik na parang may ipinapangakong hindi na kailangan pang banggitin.Ngayon, kamay ko na ang gumagalaw.Dahan-dahan kong tinanggal ang kanyang necktie, saka ang coat. Isa-isang butones ng longsleeve polo niya ang

Alice“I still have a class to attend, Javier.” Pilit kong pinanatiling steady ang boses ko kahit ramdam ko na ang bigat sa dibdib ko. “This is not the right time to talk.” Huminto ako sandali bago idagdag, may halong pakiusap, “Isa pa… nagkausap na tayo.”Ayaw ko na siyang saktan pa. Ayaw ko na siyang makitang ganito—nakatayo sa harap ko, pilit kumakapit sa isang bagay na alam ko sa sarili ko na binitawan ko na. Pero heto siya, patuloy pa ring lumalapit kahit paulit-ulit ko na siyang itinutulak palayo.“I love you,” agad niyang sagot, walang pag-aalinlangan. “And you know that.” Lumapit pa siya ng isang hakbang. “Ipaglalaban kita sa Mommy ko. Kahit magalit siya, kahit magulo—kaya ko ’yon. Hindi mo ba kayang i-consider man lang? To think about it?”Tumama sa akin ang mga salita niya. Dahil alam kong totoo siya. Alam kong handa siyang ipaglaban ako—kahit sa kapalit ng sarili niyang kapayapaan. Kapalit ng relasyon niya sa Mommy niya na obvious naman na ayaw sa akin.Pero minsan, kahit ga

Alice“Okay,” marahang sabi ni Miss Stella matapos ang ilang segundong katahimikan. Hindi siya agad ngumiti, pero diretso ang likod niya—yung klase ng authority na hindi kailangan ng boses para maramdaman. “We’ll take Alice’s proposal as the base framework.”May bahagyang pag-angat ng kilay ng ilan.Tumayo siya nang bahagya at tumingin sa buong team.“I want this refined by tomorrow morning. And Alice—” tumigil siya, saka muling tumingin sa akin, “—you’ll be part of the core discussions moving forward.”Parang may kumalabog sa dibdib ko.Hindi iyon malakas na papuri. Hindi rin dramatic. Pero malinaw. Decision. At sa MobTech, alam kong hindi basta-basta nagbibigay ng gano’n si Stella. Napalingon ako kay Brandon—at doon ko nakita ang hindi ko inasahan. Hindi na siya nakahalukipkip. Hindi na rin siya nakasandal. Bahagya siyang tumango, parang pilit pero totoo. Nang magtagpo ang mga mata namin, wala na ang dating skepticism—napalitan iyon ng isang tahimik na sige, subukan natin.“Good poi

Lance LaFrench Cuisine Restaurant. Soft lighting. Muted jazz sa background. Perfect setting para sa isang date na dapat sana ay impressive. Kung may pakialam lang ako. Nakaupo ako sa harap ni Jeraldine Dudley, naka-cream silk dress, buhok na mukhang pinaghandaan nang husto, at ngiting parang sanay na sanay sa ganitong klaseng gabi. May aura siya ng isang babaeng alam na maganda siya—at umaasa na sapat na ‘yon. “So,” panimula niya habang hinihiwa ang steak, “your dad told me you’re the CEO of MobTech. Must be nice… having everything handed to you.” There it is.