All Chapters of [Tag] My Step-Uncle's Plaything: Chapter 41 - Chapter 50

Alice Higit kailanman, ngayon ako mas naengganyo na mag-aral. Hindi na ito basta compliance para makapasa—personal na. Mas tutok ako sa mga major subjects ko. Mas maingat sa bawat lecture, bawat case study, bawat halimbawa ng prof. Gusto kong maging mas equipped lalo na at madalas na akong nasa Marketing Department. Ayokong dumating ang araw na may maipukol sa akin—kahit simpleng tanong—na hindi ko kayang sagutin. Ayokong mapahiya. Ayokong matawag na intern lang na sinuwerte. Marami akong natututunan sa field, at ramdam ko kung gaano kaimportante ang bawat oras na ginugugol ko roon. Kaya kahit pagod, kahit minsan gusto ko na lang umuwi at humiga—pinipilit kong manatili. Dahil alam kong bihira ang ganitong pagkaka

Alice Nanatili kami sa aming ayos ng ilang saglit na walang nagsasalita, walang gumagalaw at hinayaan na ang aming mga mata ang siyang mag-usap. Hanggang sa marahan na gumalaw ang isang kamay ni Lance papunta sa aking pisngi. Hindi biglaan. Hindi agresibo. Para bang tinatantiya niya kung papayag ako. Hinaplos niya iyon—banayad, mabagal at parang may dumaloy na init mula sa balat ko pababa sa dibdib ko. Napapikit ako, kusang napabuntong-hininga, dahil sa warmth at comfort na hatid noon. Isang haplos lang pero sapat para ipaalala kung gaano ako ka-relaxed

Lance Nakatingin ako ngayon sa natutulog na si Alice. Tahimik ang pag-angat-baba ng dibdib niya, parang wala lang ang lahat ng nangyari sa pagitan namin kanina. Katatapos lang ng mainit naming sandali pero heto at tila himbing na siya. At sa totoo lang, hindi pa ako kuntento. I want more of her. Hindi lang katawan, kahit ayokong aminin. Pati ang presensya niya, ang paraan ng paghinga niya, ang simpleng pagkilos niya kahit tulog. Almost two weeks, pinagkaitan ko ang sarili ko na maangkin siya. Halos dalawang linggo ng pagpipigil, ng pag-iwas, ng pilit na pagpapakabusy para lang hindi siya pumasok sa isip ko. Gasino na ang ilang oras—ang ilang sandaling pinagsaluhan namin ngayon kumpara sa lahat ng oras na pinagkaitan ko ang sarili ko? 

Alice He’s scared. Kita ko ’yon. Hindi man niya diretsong aminin, pero nasa paraan ng paghinga niya, sa pag-iwas ng tingin niya sandali bago magsalita, doon ko nababasa ang takot niya. At kahit gano’n, alam ko na kung saan siya patungo. Sa totoo lang, natakot talaga ako ng sinabi niya na tapusin na namin ang kontrata. Hindi ako handa. Ayaw ko. Kahit isang parte ng sarili ko ayaw pumayag. Naisip ko, pagkatapos ng nangyari kagabi—pagkatapos ng paggising naming magkatabi, hubad, magulo, pero totoo, bakit niya biglang hihilingin ’yon? Bakit parang gusto niyang putulin agad ang kung anong nabuo sa pagitan namin? Isa pa, he’s smiling. At hindi iyon

Alice “Iba ka talaga, She! Still number one!” bulalas ko habang halos yakapin ko na siya sa sobrang tuwa. Kakatapos lang namin kunin ang aming mga class card at gaya ng inaasahan, ang tataas na naman ng grades niya. As in, always flat 1. Hindi ko alam kung maiinggit ba ako o mas lalo lang akong magiging proud. Mabuti na lang talaga at nadikit ako sa kanya. Kung hindi, baka mas madalas pa akong matukso na mag-procrastinate kaysa magbasa ng lesson. Hindi kami pareho ng grade, pero hindi rin naman ako pahuhuli. Decent, pasado, may laban. Pero iba talaga siya—ibang level. At bilang bestfriend niya, sobrang proud ako.