All Chapters of [Tag] My Step-Uncle's Plaything: Chapter 11 - Chapter 20

Alice“Anak, pwede mo ba kaming samahan ng Tito Lemuel mo?” Mula sa pagkain ay nag-angat ako ng tingin sa aking ina. Sa kabila ng kinasangkutan kong “deal” mula sa “proposal” ni Lance ay sinikap ko na palagiin na umaktong normal sa harap niya.“Saan po kayo, pupunta?” tanong ko. Wala naman kaso sa akin dahil maluwag ang araw ng Sabado ko. Maliban nga lang sa date namin ni Javier.“Sa pagawaan ng wedding dress. Gusto ko na rin na makapamili ka ng susuotin mo bilang maid of honor.” Maganda ang pagkakangiti ng aking ina, halata pa ang medyo pamumula ng kanyang pisngi, marahil ay nahihiya pa rin siya dahil sa pagpapakasal nila ni Tito Lemuel.Napailing ako bago tumugon. “Okay lang po ba na kasama si Javier? May date po sana kami eh.”Tinignan akong mabuti ng aking ina. Hindi niya kasi talagang gusto si Javier bilang boyfriend ko. Ang tingin niya kasi dito ay babaero.Ngunit kahit na alam kong ganon ay hindi naman niya ako pinagsabihan na makipaghiwalay kay Javier. Sinisikap pa rin niya na

Alice“Let me grab this one for you,” sabi ni Javier habang kinuha ang isang champagne-colored gown mula sa rack. Bahagya niyang tinaas ang tela, tinitingnan iyon na parang sinusukat sa imahinasyon niya kung paano ito babagsak sa katawan ko.“You’ll look amazing in this,” dagdag niya, halatang proud pa sa pagpili.Napakagat ako ng labi, hindi dahil sa gown, kundi dahil sa paraan ng pagkakasabi niya. Parang gusto niyang alagaan ako. Parang gusto niya akong ipagmalaki.At doon ulit kumurot ang guilt.Pero bago pa ako malunod sa konsensya, hinawakan niya ang kamay ko. Mabilis lang. Magaan. Pero sapat para mag-ground sa akin.“Come on,” mahina niyang sabi. “Let me see you in this.”Sumunod ako, bitbit ang gown habang papasok kami sa fitting room area. Maraming cubicles, maraming salamin, maraming ilaw… pero parang umiikot ang paligid ko dahil sa dalawang bagay:Kay Javier… at ang paparating.Pagdating namin sa unahan, tumigil siya. “I’ll wait here,” sabi niya habang nakatayo sa harap ng p

AliceLance’s eyes sharpened, hindi lang basta tumalim, pero parang may biglang sumindi na panganib sa mga mata niya, isang uri ng intensity na hindi ko alam kung ikakatakot ko o… ikahihina.Dahan-dahan — sobra, parang sinasadya niya ang bawat pulgada, yumuko siya palapit.Sapat para madama ko ang init ng labi niya na bahagyang dumaplis sa tapat ng tainga ko.“Tell him no,” bulong niya, boses niyang mababa na parang dumudulas sa balat ko. “You’re not done with me yet.”Shit.Mapanukso ang tono niya, pero ako?Nanginginig na ako sa kaba.Isa pang segundo at pwede kaming maabutan, hindi lang ni Javier, kundi ng Mommy ko at ni Tito Lemuel. Fatal. Disaster. End of my entire existence.“Ahm, not yet, l-love…” sagot ko, pilit na steady pero ramdam ko ang panginginig sa boses ko. At dahil nakatutok ang atensyon ko kay Lance, kita ko kung paanong unti-unting naningkit ang mga mata niya nang marinig ang tawag kong love para kay Javier.Territorial.Possessive.Dangerously quiet.“Do you need h

Alice“Hay naku, kayo na lang,” maarteng turan ni Shirley habang umiikot ang mga mata niya, sabay pilantik ng daliri. “Hindi ko pinangarap na maging third wheel, ano!”Kakarating lang ni Javier sa labas ng gate kung saan namin siya hinintay. Fresh pa ang ngiti, bitbit ang presensya niyang palaging kalmado pero comforting. Lumapit siya sa amin at natural lang na inabot ang kamay ko, parang automatic na reflex.“Hindi ka naman third wheel,” sabi niya, sabay lingon kay Shirley. “Best friend ka ni Alice, so kaibigan na rin kita. Kasama ka talaga.”Napangiti si Shirley, yung tipong alam mong kinikilig kahit ayaw umamin. “Ay grabe ka, Javier. Ang sweet mo talaga. Kaya naman botong-boto ako sa’yo eh.” Pa-cute pa niyang kunyari boboksingin ang aking boyfriend na akala mo ay nagpapa-cute sa kdrama.Masaya ako. Totoo.Sino ba naman ang hindi makakadama ng ganon?Mahigpit pa ang hawak ni Javier sa kamay ko, parang sinasabi niyang nandito lang ako. Ramdam ko ang init ng palad niya, ang banayad na

Lance“Okay,” sabi ko habang marahang ibinababa ang tablet sa mesa, “gusto ko nang makita ang final design ng VR headset. Make sure na elegante ang dating—yung tipong kahit hindi gamer, mae-engganyo pa ring isuot. Pero at the same time, user-friendly. Dapat magaan, breathable, at walang discomfort kahit matagal nang gamit.”Tahimik ang buong meeting room sa loob ng ilang segundo bago sunod-sunod na nagsitanguan ang mga kaharap ko. Kita ko sa mga mata nila na alam nilang seryoso ako—hindi puwedeng half-baked ang lalabas sa proyektong ’to. Hindi ito basta produkto lang. Reputasyon ng kumpanya ang nakataya.“Clear?” dagdag ko, diretso ang tingin sa bawat isa.“Yes, Sir,” sabay-sabay nilang sagot.Huminga ako nang malalim bago muling nagsalita. “Is there anything else na kailangan pang i-discuss?”Nagkatinginan sila sandali, parang nagse-check kung may nakaligtaan. “Nothing, Sir.”“Then,” sabi ko, bahagyang tumango, “we’re done here.”Isa-isang nagsitayuan ang lahat, may ilang nagpaalam,