All Chapters of ลูกเลี้ยงมาเฟียร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

ลูคัสเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล ไฟไหม้ไม่ใช่เรื่องที่เคยเกิดขึ้นครั้งแรกแต่ไอ้ไหม้พร้อมกันทั้งสี่ที่มันจะเป็นไปได้ยังไง นอกซะจากมีคนตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น“มึงพาเดมี่กลับบ้านก่อน กูจะไปโกดัง”“ผมไปด้วยครับนาย”“พาเดมี่ไปส่ง..เสร็จแล้วค่อยตามกูไป” เลขาคนสนิทพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะมองตามแผ่นหลังกว้างของเจ้านายซึ่งรีบเดินร้อนลนออกไปเดมี่นั่งกระสับกระส่ายเมื่อได้รู้จากคุณเลขาว่าโกดังของเขาเกิดเรื่อง“คุณกวินทร์ไปกับคุณป๊าเถอะค่ะ เดมี่กลับเองได้” ทำไมต้องให้คุณกวินทร์ไปส่งเธอด้วยในเมื่อบอดี้การ์ดบนรถตั้งสองคน เขาควรจะให้กวินทร์ไปเป็นเพื่อนมากกว่ามาพาเธอกลับบ้าน“ส่งคุณเดมี่เสร็จ ผมจะตามนายไปทีหลัง” ได้ยินแบบนั้นเดมี่ก็คลายความกังวลลง หญิงสาวมองแหวนบนมือก่อนจะเอนตัวมองออกไปด้านนอก..เอี๊ยดดดดดดเดมี่รับจับเบาะไว้เมื่อรถเกิดเบรคกระทันหัน“คุณกวินทร์มีรถมาล้อมเราไว้ครับ” คนขับรถหันมาบอกก่อนที่ทุกคนจะรีบคว้าปืนขึ้นมาถือ เดมี่ตื่นตระหนก ใจเต้นระส่ำกวินทร์ชักปืนออกมาถือเขารีบกดหัวเดมี่ให้หมอบลงกับพื้น..ทั้งไฟไหม้ ทั้งรถถูกโจมตี ทั้งหมดเกิดขึ้นต่อเนื่องกัน มีคนจงใจให้ลูคัสแยกไปอีกทางเพื่อพวกมั

ลูคัสเคลื่อนริมฝีปากเข้ามาจูบประทับอย่างหิวโหย สองปีแล้วที่เขาต้องอดทนอดกลั้นทั้งๆ ที่คิดถึงเธอสุดหัวใจ หากคืนนั้นไม่พลาดเปิดช่องให้ไอ้เดม่อนมาเอาตัวเธอไป ป่านนี้คงได้แต่งงานมีลูกกันเป็นโขยง“อื้อ..ปล่อยนะ” เดมี่สะบัดหน้าออกริมฝีปากบวมเจ่อ“เอากันสักรอบเป็นไง เธอจะได้จำได้สักทีว่าเราเป็นอะไรกัน” เสียงเขาแหบพร่า สายตาแทะโลมมีทั้งความโมโหและโหยหาอยู่ในนั้น พริบตาเสื้อตัวนอกของเธอก็ถูกเขากระชากออกจนเห็นหัวไหล่เนียนเดมี่ยกมือขึ้นปกปิดร่างกายแต่ก็ถูกเขาจับสะบัดออก คนตัวเล็กถูกดันให้ยืนติดพนังห้อง เกาะอกด้านในสีดำถูกเขารั้งลงมากองที่เอว ลูคัสจ้องมองทรวงอกอิ่มที่แสนคิดถึง ผ่านไปสองปีร่างกายเธอโตเป็นสาวเต็มตัวสองเต้าดูจะใหญ่กว่าในวันวานป้านสีน้ำตาอ่อนมีหัวนมสีชมพูซึ่งแข็งชันตั้งเด่เมื่อถูกลมหายใจร้อนของเขาเป่ารินรด“นมเธอใหญ่ขึ้น..”..เดมี่กัดปากแน่นรู้สึกอับอาย ใหญ่ขึ้นงั้นเหรอเขาเคยเห็นมาก่อนหรือไง“เคยเอากับมันหรือเปล่า” ลูคัสหน้าตึง หรือว่าที่ใหญ่ขึ้นเพราะโดนมันนวด แบบนั้นต้องโดนสั่งสอนหน่อยแล้วเดมี่!…ของๆ กูห้ามคนอื่นแตะ“ไม่ ฉันไม่เคยนอนกับใครทั้งรวมถึงคุณด้วย” ได้ยินเธอพูดแบบนั้นชายห

ลูคัสค่อยๆ วางร่างบอบบางของเดมี่ลงบนเตียง ภายในห้องนอนของเธอทุกสิ่งทุกอย่างเขายังคงเก็บรักษาไว้อย่างดี ความอ่อนล้าทำให้หญิงสาวหลับไม่ได้สติหลังจากเรือแล่นออกมาสักพักเขาก็ให้เครื่องบินส่วนตัวบินลงมารับ ไม่กี่ชั่วโมงก็เข้าสู่น่านฟ้าประเทศไทยคราวนี้จะไม่มีใครมาแย่งเดมี่ไปจากเขาได้อีก ชายหนุ่มจูบลงบนหน้าผากเล็กอย่างแสนรัก คืนนี้จะปล่อยให้เธอหลับเอาแรงไปก่อน ตื่นมามีแรงเมื่อไหร่เตรียมตัวระบมได้เลย..@ฮ่องกงดอมนั่งกำหมัดแน่นมองหลานชายกำลังซ้อมเหล่าบอดี้การ์ดที่ทำงานพลาดให้ไอ้ลูคัสชิงตัวเดมี่กลับไปได้ ไอ้มิสเตอร์ลีก็เป็นแผนการณ์ที่มันจงใจล่อเดมี่ออกไปติดกับ“เดม่อนพาลุงไปประเทศไทย ลุงจะไปพาน้องกลับมาด้วยตัวเอง”“ได้ครับคุณลุง”ดอมมองไปยังรูปภาพของแพรพลอย เธอจะรู้บ้างมั้ยว่าไอ้ผู้ชายที่หนีตามไปมันกำลังจะเอาลูกสาวเพียงคนเดียวของพวกเราทำเมีย บัดซบที่สุด!…ไอ้คนระยำคิดจะเอาทั้งแม่ทั้งลูกนั่นคือเหตุผลที่ชายแก่ไม่มีวันรับได้ เดมี่ต้องไม่ใช้ผัวคนเดียวกับแม่ของตัวเอง ลูกสาวเขาเป็นคนดีเธอไม่มีวันทำแบบนั้นมันต้องใช้กำลังบังคับเอาเดมี่ทำเมียแน่ๆ ยิ่งคิดอกคนเป็นพ่อยิ่งปวดร้าว..เดมี่กระพริบตาไล่ความมึ

เดมี่ใช้ฝ่ามือช้อนใต้ล่างท่อนของเขาขึ้นมาหญิงสาวตาโตเมื่อเห็นมันพองขึ้นทันตาแก่นกายใหญ่ขยายขึ้นเรื่อยๆ“เร็วเดมี่”ลูคัสใบหน้าเริ่มไม่ไหว ปวดไปทั้งดุ้นอยากจับเธอกระแทกก็ต้องอดทน กูไม่น่าเล่าแบบนั้นเลย! ต้องมานั่งแข็งรอยัยเดมี่เริ่ม…จะเริ่มหรือจะล่มวะ ลูคัสตาโตมองปากเล็กเผยออ้ากว้างเฮ้ยๆ อย่านะยัยลูกรักเฮือก!ลูคัสตาลอยคว้างท่อนเนื้อถูกเธอก้มลงงับจนสุดปลายโคน..“แค่กๆ ..อื้อ”เดมี่ปล่อยปากจากท่อนเนื้อของเขาน้ำลายไหลเลอะออกมาจากขอบปากเล็กเธออมไปทีเดียวจนมิดขนาดมันก็ไม่ใช่เล็กเหมือนแท่งไอติม ยาวโค้งลึกไปถึงคอ..ลูคัสมองคนไอหน้าดำหน้าแดงด้วยความสงสาร สงสารเธอ..หึ สงสารตัวกูเองนี่แหละพิษเยอะจริงๆ ยัยเด็กแสบ“ไม่เอาแล้วฉันไม่เห็นจะคุ้นเลย ไม่ทำแล้ว” หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปหยิบขวดน้ำขึ้นมากระดกดื่ม ลูคัสซึ่งหิวกระหายไม่ต่างกันแย่งขวดน้ำจากมือเธอมากระดกรวดเดียวจนหมด…หิวน้ำเหรอ ป่าวเลย หิวน้ำเดมี่ต่างหากล่ะเดมี่สะบัดหน้าจะเดินหนี อีตาแก่นี่เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยสักนิดช่วยเก็บสายตาหื่นๆ หน่อยเถอะ คนอะไรมองเหมือนอยากจับเธอแก้ผ้าตลอดเวลา ไม่อยากนึกถึงช่วงเวลาที่เคยอยู่กับเขาเลยว่าจะถูกปู้ยี้ปู้ย

…ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงลูคัสดันบ่าคนตัวเล็กให้นั่งลง เขาจัดการตักข้าวสวยร้อนๆ ที่เพิ่งหุงเสร็จใหม่ๆ ลงบนจานสีขาวกระเบื้องเคลือบชั้นดี เดมี่มองเขาค่อยๆ ตักต้มยำกุ้งมาใส่ถ้วยเล็กๆ“ค่อยๆ นะมันร้อน” ชายหนุ่มเตือนมองเธอหยิบช้อนขึ้นมาซดน้ำ ทันทีที่เข้าปากเดมี่ถึงกับหันไปมองหน้าเขา“ทำเองจริงๆ เหรอคะ”…อร่อยมาก!“ใช่ ทุกขั้นตอน” ลูคัสลุกขึ้นมานั่งฝั่งตรงข้ามมองคนตัวเล็กเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ เห็นเธอกินได้แบบนี้เขาก็รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจ“จำได้มั้ยว่าฉันเคยผัดผักให้เธอ” เดมี่ชะงักมือที่กำลังตักข้าว เธอส่ายหัวไปมาถ้าเขาทำอาหารอร่อยได้ขนาดนี้เรื่องผัดผักจะไปยากอะไร“ผัดผักจานนั้น..ฉันโกหก ฉันไม่ได้ทำมันด้วยตัวเอง” ลูคัสสารภาพความผิดครั้งนั้นออกมา“คุณตั้งใจโกหก..หรือว่าตั้งใจทำให้ฉันคะ”“ฉันตั้งใจทำ ฉันล้างผัก หั่นผักด้วยตัวเอง ลงมือผัดแต่มันออกมากินไม่ได้ เลยใช้แม่บ้านทำให้ใหม่”“ไม่เห็นต้องรู้สึกผิดเลยนี่คะถ้าคุณตั้งใจทำให้ฉันจริงๆ ถึงมันจะกินไม่ได้ ฉันว่าเดมี่ในตอนนั้นก็คงไม่โกรธแน่ๆ ความเอาใจใส่ของคุณต่างหากที่มีค่ามากที่สุด” เดมี่พูดออกไปตามที่คิดยิ่งทำให้พ่อหนุ่มคลั่งรักหน้าแดง“งั้นก็กินเยอะๆ ครั้