Alle Kapitel von เพื่อนเกย์สอนกาม: Kapitel 191 – Kapitel 200

[แบบนั้นแหละคนเก่ง อย่าเกร็ง... หายใจเข้าลึกๆ...ค่อยๆ ดันเข้าไป...]เสียงครางต่ำของคนปลายสายลอดผ่านลำโพง ภาพร่องเนื้อสีสดที่กำลังพยายามกลืนกินแท่งซิลิโคนไซซ์ยักษ์ กระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนของเขาจนแทบคลั่ง กายสิทธิ์จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ตาไม่กะพริบ ลมหายใจหอบกระชั้นขึ้นเรื่อยๆ“ไม่ไหวค่ะบอส... อึก... ดันยังไงก็ไม่เข้า...”เอมิกาส่ายหน้าหวือ เธอคิดว่าท่านั่งชันเข่าอ้าขาแบบนี้มันไม่ถนัดและไม่มีแรงส่งมากพอ หญิงสาวตัดสินใจเปลี่ยนแผน ลุกขึ้นจากเตียง คว้าแท่งซิลิโคนเดินตรงไปที่พื้นกระเบื้องแกรนิตโต้เรียบกริบกลางห้องนอน ก่อนวางโทรศัพท์พิงไว้กับขาเตียงให้กล้องจับภาพได้ชัดเจนเธอจัดการกดฐานดูดสุญญากาศของของเล่นยักษ์นั้นให้ติดหนึบลงกับพื้นกระเบื้อง จนมันตั้งโด่อย่างมั่นคง จากนั้นร่างบางก็ทรุดตัวลงนั่งยองๆ คร่อมทับเหนือความแข็งขืนนั้น สองมือจับขอบเตียงเพื่อทรงตัว จากนั้นก็หย่อนบั้นท้ายให้รอยแยกที่แฉะเยิ้มจ่อกับหัวหยักบาน ก่อนจะค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักตัวกดทับลงไปอย่างช้าๆแรงโน้มถ่วงของโลกบวกกับน้ำหนักตัวของเธอ ช่วยให้การสอดใส่ที่เคยติดขัดเมื่อครู่ พลันง่ายดายขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ“อ๊าาา... แน่น... แน่นจั

เอมิกาที่นั่งจดรายงานอยู่ข้างๆ เริ่มรู้สึกว่าการปล่อยให้เขานั่งเก๊กหล่อคุมเกมมาเป็นชั่วโมงมันน่าเบื่อเกินไป หญิงสาวลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่แสนจะเยือกเย็นของผู้เป็นเจ้านาย ก่อนจะตัดสินใจงัดไม้ตายออกมาทดสอบความอดทนของเขาเธอแกล้งขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง จากที่นั่งรวบขาเรียบร้อย หญิงสาวค่อยๆ ยกขาซ้ายขึ้นไขว่ห้าง ท่วงท่าที่เชื่องช้าทำให้กระโปรงทรงสอบที่มีรอยผ่าด้านข้างร่นสูงขึ้นไปอีก เผยให้เห็นต้นขาขาวเนียนที่ถูกโอบรัดด้วยถุงน่องสีเนื้อบางเบา เสียงเนื้อผ้าเสียดสีกันดังสวบสาบ ทว่ามันกลับดึงดูดสายตาของคนที่นั่งอยู่ติดกันได้อย่างชะงัดกายสิทธิ์ที่กำลังกวาดสายตามองผู้ถือหุ้น เผลอหลุบตาลงมามองภาพนั้น ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ภาพความขาวเนียนที่ตัดกับเก้าอี้สีดำมันกระแทกตาจนเขาต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคอและเมื่อรู้ตัวว่าถูกมอง เอมิกาก็จงใจช้อนตากลมโตขึ้นสบกับนัยน์ตาคมกริบของเขา เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ก่อนจะขบฟันกัดลงบนริมฝีปากล่างของตัวเองเบาๆ ปลายนิ้วเรียวสวยไล้ไปตามขอบไอแพดบนโต๊ะอย่างอ้อยอิ่ง ท่าทางเหล่านั้นดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ ทว่ามันคือการเลียนแบบจังหวะที่เธอปรนเปรอตัวเองผ่านหน้าจอวิดีโอคอลเ

“บอส! ปล่อยเอมี่ลงเดี๋ยวนี้ เอมี่กลัวนะ บอสจะทำอะไรคะเนี่ย” หญิงสาวดิ้นรนทุบหลังเขารัวๆ แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย“ทำโทษเด็กขี้ยั่วไง” เขากัดฟันตอบ มือหนาฟาดลงบนบั้นท้ายงอนงามที่โผล่พ้นกระโปรงผ่าหน้าของเธออย่างแรงหนึ่งทีเป็นการสั่งสอน “เก่งนักไม่ใช่เหรอตอนอยู่ในห้องประชุมน่ะ เดี๋ยวเราจะได้เห็นกันว่าคุณจะเก่งไปได้อีกสักกี่น้ำ”ติ๊ง!ประตูลิฟต์เปิดออกสู่ห้องนั่งเล่นกว้างขวางของเพนต์เฮาส์สุดหรู ทว่ากายสิทธิ์ไม่ได้สนใจวิวหลักร้อยล้านหรือโซฟาหนังราคาแพง เขาสาวเท้าฉับๆ ตรงดิ่งไปยังมาสเตอร์เบดรูม ถีบประตูให้เปิดออก ก่อนจะโยนเธอลงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่มอย่างไม่ออมแรง“อ๊ะ!”ร่างบางกระดอนไปกับความนุ่มของฟูก ก่อนรีบตะเกียกตะกายจะลุกหนี ทว่าชายหนุ่มกลับโถมร่างกำยำทาบทับลงมาตรึงเธอเอาไว้กับเตียงอย่างรวดเร็ว“จะไปไหนเอมี่ ‘งาน’ ของเรายังไม่เสร็จเลยนะ”น้ำเสียงพร่าสั่นกระซิบชิดริมฝีปาก กายสิทธิ์ไม่รอช้า เขาบดขยี้ริมฝีปากหยักลึกลงบนกลีบปากอวบอิ่มของเธออย่างดุดันและหิวกระหายจูบของเขาไม่ได้นุ่มนวลหรืออ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยความกระสัน ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนค

ข้อความแจ้งเตือนจากคุณหญิงย่าบนหน้าจอมือถือของกายสิทธิ์เมื่อตอนเช้าตรู่ ไม่ต่างจากน้ำเย็นจัดที่สาดลงมาดับไฟปรารถนาจากเมื่อคืนเสียจนมอดสนิทเอมิกานอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดแกร่งที่ยังคงหลับสนิท เธอกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ของเขาให้ดับลง วางมันกลับไว้ที่เดิมบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด สมองที่เคยขาวโพลนเพราะบทรักอันดุดันและลึกซึ้ง บัดนี้กลับมาแจ่มชัดและประมวลผลความจริงตรงหน้าอย่างเยือกเย็น‘แกคาดหวังอะไรอยู่งั้นเหรอเอมี่?’ หญิงสาวถามตัวเองในใจภาพความเร่าร้อนเมื่อคืนมันก็แค่การระบายความใคร่ เป็นความต้องการที่เขาและเธอต่างก็ได้ปลดปล่อย เธอไม่ควรเอาตัวเข้าไปผูกพันหรือคาดหวังสถานะอะไรจากซีอีโอระดับหมื่นล้านอย่างเขาในโลกของกายสิทธิ์ ทรัพย์วราภรณ์ เขามีหมอแทนคุณเป็นคู่ขาคนโปรดที่รู้ใจ และมีไฮโซริต้าเป็นตัวจริงที่ผู้ใหญ่หมายมั่นปั้นมือให้แต่งงานเพื่อเชิดหน้าชูตา ส่วนเธอ... ก็เป็นแค่ผู้ช่วยส่วนตัวที่บังเอิญจับพลัดจับผลูมาเป็นที่ระบายอารมณ์อย่างว่า เป็นสีสันเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตที่แสนจะเพอร์เฟกต์ของเขาเท่านั้นเมื่อคิดได้ดังนั้น เอมิกาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ สลัดความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจทิ้งไปอย่างเด็ด

เกือบสองชั่วโมง กว่ามื้อกลางวันที่แสนอึดอัดและยาวนานจะจบลงบริเวณหน้าล็อบบี้ของโรงแรมโอเรียนเต็ล ไฮโซริต้ายืนควงแขนกายสิทธิ์แน่นเป็นตังเม ราวกับกลัวว่าเขาจะหายตัวไป หญิงสาวเจื้อยแจ้วบอกลาด้วยน้ำเสียงหวานหยด โดยไม่สนใจสายตาของพนักงานโรงแรมที่เดินผ่านไปมา“ริต้ากลับก่อนนะคะพี่กาย แล้วเดี๋ยวตอนเย็นริต้าจะโทรหานะคะ” ริต้าเขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้มสากของชายหนุ่มฟอดใหญ่ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มที่ดูคล้ายจะประกาศชัยชนะให้ผู้ช่วยสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง “ไปก่อนนะคะหมอแทน ขอบคุณที่เลี้ยงข้าว และก็ขอบคุณคุณเอมี่ ที่มานั่งทานข้าวเป็นเพื่อนค่ะ”“เดินทางปลอดภัยนะคะคุณริต้า” เอมิกาฝืนยิ้ม ตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแบบฉบับพนักงานดีเด่นหมอแทนคุณที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ข้างๆ ลอบอมยิ้มขำกับสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนจะเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ แกล้งส่งสายตาเจ้าเล่ห์ที่มีเพียงเขากับกายสิทธิ์เท่านั้นที่รู้ความหมาย“กูกลับคลินิกก่อนนะมึง ไว้ไลน์คุยกัน ไปนะครับคุณเอมี่ ไว้เจอกันใหม่” หมอแทนคุณขยิบตาให้หญิงสาวหนึ่งที ก่อนจะเดินแยกไปขึ้นรถยุโรปของตัวเอง ส่วนริต้าก็เดินนวยนาดไปขึ้นรถตู้หรูที่มีคนขับรถจอดรอด้านหน้าล็อบ