ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“หมายความว่าอย่างไร”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างกดข่มอารมณ์ หัวคิ้วเข้มขมวดแน่น สายตาคมกริบละจากบุตรชายในอ้อมแขน หันมองภรรยาที่นั่งอยู่ไม่ไกลหลี่เฉิงหยวนรู้ดีมาโดยตลอด ว่ามารดาและภรรยาผู้นี่ของเขาไม่เคยลงรอยกันนักแต่ในฐานะทั้งบุตรชายและสามี เขาเลือกจะนิ่งเฉยและทำเป็นเสแสร้งมองไม่เห็น หวังเพียงว่าเมื่อกาลเวลาผ่านไป ทั้งสองคงเข้าใจกันได้บ้างทว่าเมื่อครู่...คำพูดของไป๋เหม่ยฮวากลับแทงทะลุเข้าหูจนหัวใจสะท้านหนังตาของหลี่เฉิงหยวนกระตุกวูบ สีหน้ามืดครึ้มลงทันที“ท่านแม่เอ็นดูพี่หญิงมาก หม่อมฉันย่อมเข้าใจได้” น้ำเสียงของไป๋เหม่ยฮวาแผ่วเบาราวจะเลือนหายไปกับสายลม “ทว่าเหตุใดถึงมากล่าวหาว่าหม่อมฉันใช้เล่ห์รั้งหลี่อ๋องเอาไว้ผู้เดียว…”นางหลุบตาต่ำลง ไม่กล้ามองสามีตรงหน้า ใบหน้าคนงามประดับรอยยิ้มบางที่ไม่ถึงตา เจือความขมขื่นและอดกลั้นอยู่ในอกหลี่เฉิงหยวนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาคล้ายไม่แน่ใจนัก “จริงหรือ…”ถึงมารดาจะไม่พอใจนักที่นางเข้ามาอยู่ในจวน แต่ที่ผ่านมา ก็ไม่เคยลงมือหรือกลั่นแกล้งอย่างเปิดเผย นอกจากวาจาเหน็บแนมเมื่อมีโอกาสเท่านั้น อารมณ์ขุ่นมัวและความสงสัยเริ่

บางครั้งฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ก็อดคิดไม่ได้ หากให้ลูกสะใภ้หย่าขาดกับบุตรชายเสียก็ดีไปอย่าง หาไม่แล้ว นางคงต้องใช้ชีวิตที่เหลือกลืนกินน้ำตาอย่างขมขื่นจนกระอักเลือดตายไปก่อนแน่ว่ากันตามตรงแล้ว แม้จะเป็นสตรีที่ใจกว้างเพียงใด แต่จะมีสตรีผู้ใดบ้างยินดีแบ่งสามีกับสตรีอื่นได้อย่างไม่เจ็บปวด?การต้องเห็นความรักของสามีถูกแย่งชิงไปทีละน้อย ทั้งยังต้องแสร้งอดกลั้นเพราะเห็นแก่หน้าตระกูล…เหอะ! แล้วหน้าสามีสำคัญกว่าศักดิ์ศรีของภรรยาและชีวิตเลือดเนื้อเชื้อไขหรืออย่างไรกันฮูหยินผู้เฒ่าหลี่แค่นเสียงฮึดฮัดไม่หยุด ตลอดทางที่นั่งรถม้ากลับจากวัด สายตานางเหลือบมองไหน้ำมนตร์ที่เพิ่งได้กลับมา ด้วยความตั้งใจจะนำกลับมาพรมให้ลูกสะใภ้และหลานชายเพื่อขจัดเคราะห์ภัยให้สิ้น แต่เมื่อคิดถึงใบหน้าโง่งมของบุตรชาย นางก็อดจะพึมพำอย่างขุ่นเคืองมิได้“ข้าว่าน้ำมนตร์นี้ต่อให้สาดใส่หัวมันทั้งไหก็คงไม่ช่วยให้ตาสว่างขึ้นมาหรอก” น้ำเสียงนางเต็มไปด้วยความขมขื่น ทั้งเหนื่อย ทั้งโมโห และสมเพช“สมควรตีใส่หัวให้ราบจำเสียมากกว่า!”ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่นั่งหลังตรง มือหนึ่งกำชายกระโปรงแน่นจนยับย่น อีกมือบีบพัดไม้ไว้แน่น ความคิดวนเวียนราวพายุใ

ลมหนาวยามเย็นพัดแรงจนโคมไฟหน้าเรือนสั่นไหว ประตูไม้สั่นคลอน เปลวไฟโอนเอนคล้ายจะดับทุกเมื่อ…เสียงดังครืดคราดราวกับเตือนลางร้ายเสียงฝีเท้าของเหล่าสาวใช้วิ่งวุ่นไปทั่วเรือนจวนหลี่อ๋อง เมื่อซื่อจื่อน้อยต้องไอหนาวจนเกิดจับไข้ล้มป่วยถงซิ่นเหยานั่งอยู่ข้างเตียง มือเรียววางอยู่บนหน้าผากเล็กของบุตรชายที่ร้อนระอุอย่างแผ่วเบา พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความหนักอึ้งโชคดีที่ยามนี้อาหรงหลับสนิทแม้อุณหภูมิในกายไม่สูงขึ้นอีก ทว่าใบหน้ากลับแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์ไข้ที่ขึ้นสูงเมื่อก่อนหน้า ปรากฏให้เห็นชัดนางข่มความสั่นไหวในอก พลางหลุบสายตาต่ำมองถ้วยยาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มุมปากกระตุกยกยิ้มเยาะขึ้นมาทันทีภายหลังจากนางเผยความจริงกลับมารดาแล้ว ถงฮูหยินรีบตามหมอชราฝีมือดีมาตรวจร่างกายของอาหรงอย่างละเอียด ยามที่ท่านหมอเอ่ยว่า มีพิษบางอย่างเจือจาง แม้ไม่มากพอให้ถึงตาย แต่หากสะสมต่อไป…อาจบั่นทอนร่างกายจนเด็กน้อยสิ้นใจได้ทั้งที่นางรู้ความจริงอยู่แล้ว ทว่าหัวใจดวงน้อยก็อดสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่น เพราะกลัวจะเสียบุตรชายไปไม่ได้ความเจ็บปวดนี้…นางจะทำให้สตรีผู้นั้นได้ลิ้มลองแน่!เมื่อตอนเช้า แม้นางจะมีป

หลี่เฉิงหยวนยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาเฉียบคมทอดมองบุตรชายในห่อผ้าที่ส่งเสียงร้องไห้ไม่หยุด ก่อนจะเหลือบมองอีกคนที่นอนจับไข้ ตัวสั่นเทิ้มอยู่บนเตียง“ออกไปให้หมด...อย่าให้ผู้ใดก้าวเข้ามาอีก”น้ำเสียงทุ้มต่ำออกคำสั่งเด็ดขาด เขาถอนหายใจหนักเฮือกหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองมารดาแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนลง“ท่านแม่วางใจเถิด นางเป็นมารดาของอาหรง ย่อมรู้ดีว่าสิ่งใดเหมาะสมกว่าผู้ใด”ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ยืนนิ่งไปชั่วครู่ แววตาเต็มไปด้วยทั้งความเวทนา เห็นใจและความโกรธปะปนในคราเดียวกัน นางโกรธที่สตรีผู้นั้นบุ่มบ่ามไร้มารยาทและไม่รู้จักกาลเทศะ แต่ก็ไม่อาจเอ่ยตำหนิได้เต็มปาก เพราะอย่างไรเสีย นางเป็นเพียงแม่สามี มีฐานะเป็นแค่ ท่านย่าของหลานชายเท่านั้น“อือ...นางเป็นมารดาของอาหรง ย่อมรู้ว่าควรหรือไม่ควรต่อบุตรชายของตน” นางเอ่ยเสียงแผ่ว พยักหน้าช้าๆ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ ด้วยความอ่อนล้า แม้ไม่อยากจากไปทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากลับไม่อาจทำให้ลูกสะใภ้ลำบากใจไม่มากกว่านี้ได้“รบกวนท่านหมอเทวดาเสียแล้ว ที่ต้องลำบากเดินทางมาโดยไร้ประโยชน์”นางหันไปกล่าวขอโทษด้วยรอยยิ้มจางๆ เจือความรู้สึกผิดจางเหยียนยืนนิ่ง สายตาจับจ้องมอ

เช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อนสาดส่องลอดม่านผืนบางเข้ามาในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ บรรยากาศสงัดและเย็นเยียบ นางตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ส่งสาวใช้ไปยังเรือนของลูกสะใภ้เพื่อตรวจสอบอาการหลานชายทันทีไม่นาน สาวใช้กลับมาแจ้งว่า หลานชายปลอดภัยแล้ว ไข้ลดลงจนร่างกายไม่ร้อนจัดเหมือนเมื่อคืนที่ผ่านมา แต่ร่องรอยความอ่อนเพลียยังปรากฏให้เห็นชัดเจนฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ถอนหายใจโล่งอกปนความกังวล หวนนึกถึงคำพูดของลูกสะใภ้เมื่อวันก่อน รู้ดีว่าสาเหตุไม่ใช่แค่ไข้หวัดธรรมดา หากแต่ร่างกายของหลี่จวิ้นหรงสะสมพิษมาเนิ่นนาน เพียงสัมผัสลมเย็นก็สั่นสะท้านสายตาผู้เฒ่าคลอด้วยความห่วงใย นางรู้สึกว่าต้องจับตาดูเหตุการณ์อย่างไม่วางใจนัก ผู้ใดกันเล่าจะกล้าวางยาพิษหลานชายของหลี่อ๋องภายในจวนของตนเอง ฝีมือย่อมไม่ธรรมดา…ต้องเป็นคนในจวนแน่!นางนั่งครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนสั่งสาวใช้ให้แจ้งพ่อครัวเตรียมตุ๋นรังนกสำหรับหลานชายเมื่อตรวจความเรียบร้อยแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าก็ออกจากเรือนด้วยสีหน้าขึงขัง มุ่งตรงไปยังเรือนของลูกสะใภ้อีกคน พอไปถึง ผู้คนทั้งจวนต่างกังวลว่าหลานชายจะป่วยหนัก ทว่าไป๋เหม่ยฮวากลับถือห่อผ้าสีครามอุ้มลูกชายที่ร้องไห้ไม