All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ: Chapter 31 - Chapter 40

แม้หลี่เฉิงหยวนจะเป็นบิดามาแล้วถึงสามปี แต่สิ่งที่เขาเคยชินก็มีเพียงการป้อนนม กล่อมนอนหรืออุ้มลูกเท่านั้น ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องเลี้ยงเด็กทั้งวัน ทั้งเล่นด้วย ทั้งพูดคุยหยอกล้อให้หัวเราะ หรือแม้แต่ดูแลความปลอดภัยของเด็กชายอย่างแท้จริง สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่ใช่เรื่องที่หลี่เฉิงหยวนถนัดนักเดิมที เขาเคยชอบการดวลหมากยิ่งนัก ทว่าครานี้กลับรู้สึกว่า…การดวลตรงหน้านั้นหนักหนายิ่งกว่าใดๆ เสียอีกภายในเรือนรับรอง แสงแดดอ่อนลอดผ่านหน้าต่างสาดลงบนโต๊ะไม้ซึ่งวางกระดานหมากเอาไว้ ใบหน้าเล็กของเด็กชายวัยสามขวบดูสดใสราวแสงเช้าตัดกับความเคร่งขรึมของบิดาอย่างสิ้นเชิงหลี่จวิ้นหรงนั่งเหยียดหลังตรงบนเก้าอี้ตัวน้อย ดวงตากลมโตเปล่งประกายขณะจับจ้องหมากไม้บนกระดานอย่างจริงจัง“ท่านพ่อต้องระวังนะ! ข้าเป็นนักหมากฝีมือดีเชียว!”น้ำเสียงใสเปี่ยมความมั่นใจดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มร่า เด็กชายขยับมือเล็กวางหมากลงอย่างภาคภูมิหลี่เฉิงหยวนเงยหน้าขึ้นมองบุตรชาย น้ำเสียงทุ้มราบเรียบ ทว่ามีแววกระอักกระอ่วนปนอบอุ่นอยู่ในที“ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าชนะง่ายๆ หรอก”กระนั้นในใจเขากลับแปลกประหลาดอย่างประหลาด เด็กสามขวบผู้นี้อ่าน

จางเหยียนคาดไว้แล้วว่า สตรีอวดดีผู้นี้ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง สายตาคมกริบช้อนมองตรงหน้า มุมปากหนากระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันและดูแคลนใบหน้าของนางหม่นหมอง ใต้ขอบตามีรอยคล้ำซ้ำ รอยช้ำจางๆ ประกอบกัน มองแล้วช่างน่าสมเพชนัก ไร้ร่องรอยของสตรีสูงศักดิ์ที่นางเคยภาคภูมิน้ำเสียงทุ้มกล่าวอย่างเย้ยหยัน “วันนี้ฟ้าจะถล่มลงมาหรืออย่างไรกัน”“หุบปากของเจ้าซะ!” ไป๋เหม่ยฮวาแวดตอบทันทีเพียงแค่กลับมาเหยียบที่นี่อีก ทั้งที่เคยลั่นวาจาอย่างอวดดีว่าจะไม่กลับมา ไม่ต้องการพบหน้าบุรุษผู้นั้นอีก แต่กลับต้องกลืนคำพูดนั้นลงท้อง ฝืนแบกหน้ากลับมาเพราะไร้ที่พิงและไร้ที่ไปจางเหยียนหัวเราะเยาะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ฟังดูเย้ยหยัน “หึ! นึกไม่ถึงว่าคำพูดของสตรีสูงศักดิ์อย่างพระชายารองจะเบาเสียยิ่งกว่าขนนก”รอยยิ้มดูแคลนฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหล่าของเขา เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวสายตากวาดมองร่างบางที่เต็มไปด้วยฝุ่นและรอยเลือดแห้งเกาะชายแขนเสื้อ “ดูสภาพพระชายาเสีย…นี่หรือสตรีที่ครั้งหนึ่งเคยเหยียบข้าไว้ใต้เท้า เห็นทีสวรรค์เบื้องบนคงมีตากระมัง!”“ข้าบอกให้หุบปาก!” น้ำเสียงของไป๋เหม่ยฮวาแหบแห้งสั่น แฝงโทสะที่พลุ่

ถงซิ่นเหยาเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษตรงหน้าพอดี ใบหน้าคนงามระบายยิ้มกว้างความหนักอึ้งในใจพลันผ่อนคลายลง น้ำเสียงหวานหัวเราะร่าออกมาอย่างขบขันนางกล่าวกลั้วเสียงหัวเราะ “วาจาของคุณชายเจ้าเล่ห์นัก…หากข้าไร้สติก็คงคล้อยตามตกหลุมพรางที่ขุดไว้ และจะต้องหลงคิดว่าคุณชายต้องมีใจให้แน่ๆ เจ้าค่ะ”ซ่งเจ๋อหานชะงักไปครู่หนึ่งกับถ้อยคำหยอกเย้า รอยยิ้มบนริมฝีปากหนาโค้งยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะในลำคอแผ่ว ราวกับพยายามกลบความรู้สึกบางอย่างที่ไหววูบขึ้นในดวงตา“หึ! ข้าไม่เก่งนักเรื่องเสแสร้งปั้นหน้ากล่าวคำหวานเพื่อเข้าหาสตรี” เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากแต่ปลายประโยคกลับอบอุ่นผิดจากเดิม “และหากคิดจะลวงสตรีใดให้ตกหลุมพราง…ข้าคงไม่มีทางเริ่มจากแม่นางแน่”สายตาคมกริบช้อนประสานตากับสตรีตรงหน้าอย่างจงใจ ริมฝีปากหนาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆซ่งเจ๋อหานคิดว่าจะไม่ได้พบพานกับนางอีกแล้วทว่าก็หาได้คิดจะถอดใจตอนที่มีคนจากพ่อบ้านสกุลถงแจ้งแก่ทหารยามหน้าวังหลวงว่าต้องการเข้าไปตำหนักใน พร้อมนำจดหมายจากสกุลถงมาส่งให้ถึงมือซ่งเจ๋อหานเดินผ่านมาพอดี จึงรับจดหมายไว้ก่อนจะนำไปส่งให้หลี่กุ้ยเฟยด้วยความกระตือรือร้นเพียงได

แสงอาทิตย์แรกของยามเฉินลอดผ่านม่านควันจางๆ ที่ยังลอยคลุ้งทั่วบริเวณ เสียงไม้ที่ไหม้กรอบแกรบดังแผ่วเบาราวกับเสียงคร่ำครวญของอดีตที่ถูกเผาผลาญจนสิ้นเหล่าบ่าวไพร่ในจวนต่างวิ่งวุ่นกันคนละทิศคนละทาง บ้างก็ตักน้ำดับไฟ บ้างก็ขนย้ายซากสิ่งของที่เหลือ เสียงร้องโวยวายของสาวใช้ดังระงมไปทั่วทั้งเรือนที่เหลือเพียงเถ้าถ่านแม้แต่ ฮูหยินผู้เฒ่า ยังอดไม่ได้ต้องออกมาดูด้วยตนเองนางคิดไว้ไม่มีผิด บุตรชายผู้นี้ช่างไร้ความสามารถเสียจริง ถึงไม่สามารถจัดการสตรีผู้นั้นได้ ปล่อยให้นางเหิมเกริมกลับมาล้างผลาญจวนสกุลหลี่จนเกือบมอดไหม้ไม่เหลือ!ฮูหยินผู้เฒ่ามองเศษซากเรือนที่ถูกเพลิงไปแผดเผาวอดวายไปหลายหลัง จนแทบทรุดลงสิ้นเรี่ยวแรง เข่าอ่อนแทบเป็นลมครั้งแล้วครั้งเล่า “จวนหลี่อ๋องกำลังจะล่มสลายจริงๆ หรือ...” เสียงพร่าจากลำคอนางดังแผ่วเหมือนคำสาปกลางลานกว้าง หลี่เฉิงหยวนยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันเขม่าดำ เสื้อคลุมเปรอะเขม่า ชายเสื้อถูกไฟไหม้เป็นรอยยาว ผมที่เคยเรียบกลับยุ่งเหยิง มีคราบเขม่าติดอยู่ตามขมับและปลายคางดวงตาคมกริบฉายแววขุ่นมัวเจือด้วยความโกรธ โชคดีนักที่ยามนั้นเขายังไม่หลับ และยิ่งโชคดีกว่านั้น ถงซิ่น

สายลมฤดูใบไม้ผลิปีนี้อบอุ่นกว่าทุกปีที่ผ่านมากลีบของดอกเหมยผลิบานส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยคละคลุ้งไปทั่วอากาศ ราวกับต้องการกลบความเย็นชาที่ฝังลึกอยู่ในใจของบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ใต้ต้นเหมยเก่าแก่ด้วยแววตาเปลี่ยวเหงาหลี่เฉิงหยวน ในวันนี้ดูราวกับเป็นคนละคนกับหลี่อ๋องผู้สูงศักดิ์ในวันวาน ใบหน้าหล่อเหล่าซูบคล้ำอิดโรยและไร้ซึ่งอำนาจหรือความน่าเกรงขามที่เคยมีในอดีตร่างสูงในอาภรณ์เรียบง่ายยืนนิ่ง มือหนึ่งถือไหสุราเงยหน้ามองกลีบดอกเหมยที่ร่วงหล่นพลิ้วลงพื้น ก่อนแค่นหัวเราะในลำคอเสียงต่ำแผ่วเบาและขมขื่น“สุดท้ายแล้ว…ข้าผิดพลาดตั้งแต่เมื่อใดกันแน่”น้ำเสียงทุ้มแหบพร่า ราวกับพึมพำถามต้นไม้ที่ยืนเงียบ ไม่ต่างจากสนทนากับความว่างเปล่าในใจตนเองนับแต่วันที่ความจริงปรากฏ ว่าสตรีที่เขารักสุดหัวใจลอบคบชู้กับคนใกล้ชิด และบุตรชายที่เขาเลี้ยงดูด้วยความภาคภูมิ มิใช่สายเลือดของตน…คล้ายโลกทั้งใบของเขาก็พังทลายลงในชั่วข้ามคืนวันนั้น เขาโกรธ…โกรธจนแทบคลั่งหลี่เฉิงหยวนคิดจะลงโทษนางให้สาสมกับความไว้ใจที่ถูกทรยศ ทว่าเมื่อได้สบตากับนัยน์ตาเมล็ดซิ่งคู่นั้นทั้งเย็นชา ดื้อดึงและเต็มไปด้วยความชิงชังเขากลับทำไม่ได้เล