ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

อาหรงมีอาการดีขึ้นบ้างแล้ว แม้ร่างกายเล็กๆ ไม่ร้อนระอุเหมือนหลายวันก่อน แต่ใจเด็กน้อยยังหวาดกลัว ขวัญเสียทุกครั้งที่หลับตา ราวกลัวว่าจะไม่อาจลืมตาตื่นขึ้นมาอีกเสียงหายใจแผ่วเบาปนสะอื้นทำให้หัวใจของถงซิ่นเหยานุ่มลงและปวดหนึบ ราวมีฝ่ามือบีบรัดอยู่ข้างใน นางลูบผมบุตรชายอย่างเบามือ กลัวว่าการสัมผัสแม้เล็กน้อยจะทำให้เขาเจ็บป่วยเพิ่มนอกหน้าต่าง สายลมเหมันต์พัดกรูเข้ามากระทบผนังเรือน เสียงหวีดหวายยิ่งทำให้อากาศชื้นเย็น ราวน้ำแข็งจับตัวเป็นธาร ความเย็นกระตุ้นพิษไอเย็นในร่างอาหรงให้กำเริบอีกครั้ง ความร้อนที่เพิ่งคลายจึงกลับขึ้นอีก นางรีบใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดตามขมับเล็กด้วยความร้อนรน“รีบไปต้มน้ำมาอีก”น้ำเสียงฮูหยินผู้เฒ่าสั่นด้วยความร้อนรนและหวาดกลัว“เพคะ!” สาวใช้สองคนรีบวิ่งออกไป เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้ดังแผ่วตามทางเดินหลายวันมานี้ อากาศเย็นผิดฤดู ลมพัดแรงทั้งวันทั้งคืน ราวฤดูหนาวมาเยือนก่อนเวลาเช้ามีไอหมอกหนา หยาดน้ำค้างแข็งกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งระยับ แสงแรกของวันสะท้อนลงบนพื้นไม้เย็นจนสาวใช้ต้องก่อไฟเพิ่มอีก แม้แดดสาดเข้ามาบ้างในยามสายก็ไร้ไออุ่น ราวทุกสิ่งถูกแช่แข็งภายใต้ลมหายใจของฤดูเห

ยามกลางดึกเงียบสงัด มีเพียงเสียงสายลมซู่ผ่านหน้าต่าง กระทบผนังเรือนเป็นระยะ ราวกับสะท้อนความปั่นป่วนที่ว้าวุ่นอยู่ในใจหลี่เฉิงหยวน หนักอึ้งราวก้อนหินกดทับอกทุกครั้งที่หลับตา ภาพใบหน้าของสตรีผู้นั้น น้ำเสียงหวานขมขื่น และรอยยิ้มเยือกเยียบของนางแล่นแวบขึ้นในหัวไม่หยุด ฝ่ามือหนากำแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน ราวกับทำอะไรไม่ได้ นอกจากจมอยู่กับความคิดที่ฝังลึก ราวสลักลงในใจทั้งคำพูด แววตา และทุกท่าทางของนางราวกับเข็มแหลมคมจิ้มแทงกลางอกไม่หยุด หลี่เฉิงหยวนถอนหายใจเฮือกใหญ่ สูดอากาศเย็นเข้าปอด ราวกับเผาผลาญหัวใจให้ร้อนขึ้น แต่ก็ไม่อาจสงบลงได้ ราวกับทุกสิ่งรอบตัวกำลังบีบคั้นและสะกดจิตให้เขาไม่อาจหนีความคิดนั้นไปได้สายตาคมกริบเพ่งมองเพดานมืดสลัว ขบกรามแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างโกรธและเห็นใจ หลี่เฉิงหยวนถอนหายใจอีกครั้งด้วยความหนักอึ้ง ไม่อาจข่มตานอนหลับได้ เขาลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ เฉกเช่นทุกคืน“ดึกดื่นเพียงนี้…หลี่อ๋องจะไปที่ใดหรือเพคะ”น้ำเสียงหวานแผ่วเบาของไป๋เหม่ยฮวาดังก้องภายในเรือน นางลุกขึ้นนั่งบนเตียง นัยน์ตาเมล็ดซิ่งทอดมองแผ่นหลังแกร่งของบุรุษตรงหน้าที่ตั้งท่าจะลุกจากไ

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังสะท้อนกึกก้องบนพื้นไม้ เสียงประตูผลักเปิดและปิดลงอย่างรุนแรง พลันปลุกให้ร่างบนเตียงหลุดจากห้วงฝัน แพขนตางามสั่นไหว คล้ายไม่อยากตื่น ไป๋เหม่ยฮวาพลางขยับเข้าไปซุกใบหน้ากับความอบอุ่นอย่างเผลอตัว“หากมันร้องก็อุดปากเสีย” น้ำเสียงหวานพึมพำงัวเงียอิงหรันยืนนิ่งอยู่หน้าประตูเรือน สายตาเต็มไปด้วยความอึดอัดและกังวลแม้ภายในห้องจะเต็มไปด้วยกลิ่นกำยานที่จุดเอาไว้ก่อนหน้า กลิ่นวสันต์ที่คละคลุ้งกลับไม่อาจถูกกลบไปได้ นางเพ่งมองเงาร่างที่อยู่หลังม่านกั้นผืนบาง ก่อนเอ่ยเสียงสั่นพร่า“แย่แล้วเพคะ…”“อาเซียยร้องไห้ไม่หยุดหรือ…” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามทันที จางเหยียนลุกขึ้นพิงหัวเตียง ไม่ได้ขยับหนีไปไหนเพราะเกรงจะปลุกสตรีข้างกายใบหน้าหล่อเหลายังคงเปื้อนรอยยิ้มอิ่มเอม แต่แฝงความอ่อนล้าออกมาอย่างชัดเจน มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อยเมื่อปรายมองสตรีที่ยังนอนหลับสนิทราวกับลูกแมวน้อยเขาหันไปเอ่ยกับสาวใช้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “หากเขายังร้องไห้ไม่หยุดก็อุ้มมาให้ข้า…”แม้เด็กน้อยผู้นั้นเกิดจากความผิดพลาดของเขาและนางในค่ำคืนนั้น ทว่าผู้เป็นแม่กลับปิดบังไม่ยอมบอกใคร และยังยัดเยียดให้บุตรชายเรีย

วันนี้จู่ๆ ก็มีสาวใช้มาแจ้งว่ามารดาของนางมาเยือนถึงที่จวนหลี่อ๋องกะทันหันโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ถงซิ่นเหยาย่อมรู้สึกทั้งแปลกใจและดีใจอยู่ลึกๆ ที่จะได้พบมารดาอีกครั้ง ทว่ายามนั้นนางกำลังเป่ายาสมุนไพรต้มร้อนๆ ปล่อยให้อุ่นกำลังดีเพื่อป้อนให้บุตรชายพอดีเมื่อวานมารดาเพิ่งส่งหมอชราผู้เคยตรวจอาหรงมาตอนที่นางกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม ตั้งแต่นั้นมา นางก็ยังไม่ได้ส่งข่าวหรือแจ้งให้สกุลถงรู้เลยว่าอาการของอาหรงกลับมากำเริบ ทว่านึกไม่ถึงว่ามารดาจะส่งหมอมาตรวจให้ แล้วยังตามมาด้วยตัวเองในวันถัดมานัยน์ตาเมล็ดซิ่งสั่นวูบเต็มไปด้วยความอัดแน่นคับอก ขอบตาเห่อร้อน น้ำใสเอ่อคลอทว่าไม่ยอมให้หลั่งรินออกมาเสี่ยวจูเดินกลับเข้ามาในเรือนอีกครั้งหลังจากออกไปกราบเรียนถงฮูหยินแล้วว่า ผู้เป็นนายกำลังป้อนยาให้ซื่อจื่อน้อย หากเสร็จแล้วจะรีบออกไปพบในทันที“ถงฮูหยินกล่าวว่าไม่ต้องรีบเพคะ อย่างไรเสียก็มีเวลารอได้ทั้งวัน” เสี่ยวจูรายงานด้วยน้ำเสียงเรียบถงซิ่นเหยาเป่าลมเบาๆ ยาแล้วป้อนให้บุตรชายน้ำเสียงอ่อนโยนดังกล่อม “แม่เป่าจนหายร้อนแล้ว อาหรงกินยานี่เถอะนะ ถึงรสจะขม แต่ถ้ากินหมดแม่จะให้ขนมน้ำตาลปั้น”อาหรงพยักหน้าหงึกๆ อ

แสงจันทราสาดส่องปกคลุมทั่วทั้งจวน เสียงสายลมราตรีลอดผ่านหน้าต่างดังแผ่วเบา เงาไหวของกิ่งไม้เต้นรำบนผนังราวกับภาพฝัน ภายในเรือนเงียบงัน มีเพียงแสงตะเกียงริบหรี่ที่ทอดเงาร่างของถงซิ่นเหยายาวเหยียดบนพื้นไม้นางนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงของบุตรชาย มือเรียวลูบเรือนผมของเด็กน้อยเบาๆ ราวกับกลัวจะปลุกเขาจากนิทราความอบอุ่นจากปลายนิ้วนั้นช่างอ่อนโยน ทว่าดวงตาของนางกลับเต็มไปด้วยความหม่นเศร้า ยิ่งมองใบหน้าไร้เดียงสาที่กำลังหลับใหล ความเจ็บแปลบในอกกลับยิ่งลึกขึ้นทุกลมหายใจ ในหัวของนางยังคงได้ยินเสียงหัวเราะเย้ยหยันของไป๋เหม่ยฮวาดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แต่กลิ่นยาสมุนไพรที่หกกระเซ็นก็ยังติดอยู่ปลายนิ้ว เย็นเฉียบราวกับพิษที่ซึมเข้าไปในกระดูกถงซิ่นเหยายกฝ่ามือขึ้นมอง รอยแผลที่ถูกถ้วยยาบาดยังคงชัด แม้เลือดจะหยุดไหลและถูกล้างสะอาดแล้ว แต่รอยแดงกลับยังซึมออกมาแต่นางกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด มีเพียงความผ่อนคลาย…ราวกับได้ชำระหนี้บางอย่างให้หัวใจริมฝีปากบางเม้มแน่น แววตาวูบไหวด้วยความสับสนและเหนื่อยล้า หากไม่ทำเช่นนี้หรือลงมือในตอนนั้น ทั้งนางและบุตรชายคงต้องเป็นฝ่ายถูกกระทำ ถูกขยี้จนไม่เหลือหนทางรอดเสียเ