ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ

ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-29
Oleh:  วอลจูTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
Belum ada penilaian
40Bab
11.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เขารังเกียจนางยิ่งกว่าสิ่งใด แต่งเข้าจวนเพราะคำสั่งมารดา ไม่ใช่เพราะรัก ทุกคำพูดคือคมมีด ทุกสายตาคือยาพิษ แม้ให้กำเนิดบุตร เขายังมองด้วยความชัง วันหนึ่งเมื่อเขาเริ่มรู้สึก—นางกลับไม่เหลือหัวใจให้อีกต่อไป เหลือเพียงเถ้าธุลีของรักเก่า

Lihat lebih banyak

Bab 1

๑ นิยายน้ำเน่า

결혼 4주년 기념일, 정루아는 구태윤에게 이혼을 요구했다.

“겨우 결혼기념일에 너 말고 형수님 좀 챙겼다고 그게 이혼할 일이야?”

구태윤은 미간을 찌푸리며 이해할 수 없다는 듯 물었다.

“루아야, 우리 무려 8년을 사랑한 사이야.”

정루아는 덤덤히 대답했다.

“꼭 그것 때문만은 아니야. 물론 지금 당장 떠오른 이유는 이거 하나뿐이지만.”

어제저녁, 그녀는 도우미 아주머니에게 부탁해 정성껏 음식을 차리고 꽃과 선물까지 사두었다.

오직 남편과 로맨틱한 기념일의 밤을 보내기 위해서.

지난 4년 동안 단 한 번도 거른 적 없는 그들만의 소중한 관례였다.

심지어 정루아는 새로 산 비장의 속옷까지 챙겨 입었다.

하지만 그녀가 옷을 벗으려던 찰나, 구태윤의 휴대폰이 울렸다.

전화기 너머로 한 여자의 울음소리가 들려왔다.

구태윤은 즉시 동작을 멈추고 침대에서 일어나 욕실로 향했다.

물소리가 들려오는 가운데, 정루아는 한껏 달아오른 몸으로 침대에 멍하니 누워 있었다.

구태윤이 나오자 그녀가 물었다.

“꼭 가야 해?”

남자는 이미 셔츠까지 다 차려입은 상태였다.

선이 굵고 잘생긴 얼굴은 진지한 기색이 역력했다.

“하준이가 열이 심하대. 금방 가서 얼굴만 보고 올게.”

말을 마치고는 뒤도 돌아보지 않고 떠나버렸다.

그날 밤 정루아는 끝내 그를 보지 못했다.

새벽까지 뜬눈으로 밤을 지새우던 그녀에게 문자 한 통이 도착했다.

사진 속 구태윤은 병원 침대에 누운 구하준을 소중하게 품에 안고 있었다.

아이를 바라보는 눈빛은 지독하리만치 다정하고 깊어서 마치 제 핏줄인 듯한 착각마저 불러일으켰다.

아래에는 정시연의 메시지도 보였다.

[루아야, 먼저 자. 태윤 씨가 하준이 걱정이 많네. 아무래도 나 외국에서 애 낳을 때 직접 와서 지켜봐 줬던 게 컸나 봐. 조카를 자기 친자식처럼 생각하더라고. 오늘 밤은 못 들어갈 것 같아.]

정루아는 이 문장을 몇 번이고 되풀이해서 읽었다.

살짝 풀린 동공과 휘둥그레진 두 눈은 믿을 수 없다는 기색이 가득했다.

곁에서 출산을 지켜봤다니?

당시 구태윤의 형이 갑작스럽게 세상을 떠나자 정시연은 기분을 전환하겠다는 이유로 출국길에 올랐다.

얼마 지나지 않아 임신 사실을 알게 되어 줄곧 해외에서 머물며 아이를 낳았다.

그제야 문득 떠올랐다.

정시연의 출산이 임박했던 그달, 구태윤의 해외 출장이 유독 잦았다는 사실을.

알고 보니 그녀의 곁을 지키며 수발을 들려고 갔던 거였다니.

눈물이 걷잡을 수 없이 흘러내려 휴대폰 화면을 적셨다.

정루아는 괴로운 듯 두 눈을 질끈 감았다.

구태윤이 정시연 모자를 보살펴 온 게 생각보다 훨씬 전부터 시작된 일이었다.

어쩐지 언제 어디서든 정시연에게 무슨 일만 생기면 전화 한 통에 곧장 달려간다 했다.

그는 늘 똑같은 변명을 했다.

“하준은 우리 형의 유일한 핏줄이야. 아버지도 없는데 작은아빠인 내가 당연히 챙겨줘야지. 루아야, 너도 이해해 줄 거잖아. 안 그래?”

정루아는 아주버님이 남긴 유일한 자식이니 당연히 보살펴야 한다고 자신을 다독여 왔다.

하지만 오늘만큼은 더 이상 참기 싫어졌다.

모녀를 이토록 지극정성으로 챙겨주는 게 과연 구하준 때문인지, 아니면 정시연 때문인지 그 누구도 장담할 수 없었다.

정루아는 서랍을 열어 안에서 이혼 합의서를 꺼냈다.

집을 나서기 전, 벽에 걸린 두 사람의 웨딩사진이 눈에 들어왔다.

사진 속 그녀는 더없이 행복하게 웃고 있었다.

4년의 연애, 그리고 4년의 결혼 생활.

그 끝은 결국 이혼이었다.
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
40 Bab
๑ นิยายน้ำเน่า
“เพราะสตรีผู้นั้น…! เป็นเพราะมันที่ทำให้อาหรงต้องตาย!” น้ำเสียงของพระชายาหลี่อ๋องดังก้องลั่นออกมา แววตาและนิ้วชี้ไปตรงหน้าราวกับต้องการจี้เข้าไปในเนื้อหัวใจของอีกฝ่าย ดวงตาแดงของนางกร่ำเต็มไปด้วยความโกรธและความแค้นที่แทบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก“หากมันไม่ตายตามลงไปปรโลกเพื่อขอโทษอาหรง! ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าบุตรชายของเจ้าจะได้มีลมหายใจ! ต่อให้เกิดมาอีก ข้าก็จะฆ่าทิ้ง!”พระชายาหลี่อ๋องยืนตรงหน้าประตูเรือนใหญ่ ในอ้อมแขนกอดทารกน้อยเพียงร้อยวันด้วยความรู้สึกผิดผสมแค้น ส่วนมืออีกข้างกำปิ่นแหลมแน่นจนลำแสงอ่อนจากโคมไฟสะท้อนประกายเย็นเฉียบจนบรรยากาศกัดดันยามนี้ความอดทนของนางถึงขีดสุดแล้ว…ที่ผ่านมา นางอดทนมาเยอะเกินกว่าจะนับได้หากแต่ท่ามกลางความโกรธเกรี้ยวนั้น ยังมีเสียงร้องเบาๆ จากเล็กน้อยจากทารกน้อยในอ้อมแขน ราวกับเตือนให้นางสงบนิ่งนางเคยเป็นมารดาและเคยสูญเสียลูกไปอย่างไม่วันหวนคืน“สตรีชั่ว! หากมิใช่เจ้าละเลยหน้าที่มารดาที่ดีไม่อาจเลี้ยงบุตรได้…หึ! ที่อาหรงต้องตายก็เพราะเจ้า! เจ้ายังกล้าโทษผู้อื่นไร้สติหรือ?! เช่นนั้นเจ้าก็…ตายตามอาหรงไปเฝ้าปกป้องเขาเสีย!”หลี่อ๋องจ้องสตรีตรงหน้าด้วยความโกรธท
Baca selengkapnya
๒ ฮูหยินที่เขาไม่รัก
หนิงอี้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภายในห้องเงียบสงบกว่าก่อนหน้านี้ ทว่าเสียงฝีเท้ายังคงวุ่นวายอยู่ด้านนอก กลางอกนางยังรู้สึกปวดร้าวเล็กน้อยจนต้องยกมือขึ้นมานวดเบาๆ ทว่ากลับชะงักเมื่อสัมผัสถึงความอบอุ่นจากอ้อมแขนน้อยของเด็กชายที่กอดเธอไว้ก่อนหน้านี้ดวงตาดำกลมโตของเด็กน้อยดูใสซื่อเล็กเกินกว่าที่จะเข้าใจโลกใบนี้ดี มือข้างหน้าโอบกอดมือของเธอแนบหน้าไว้ไม่ยอมปล่อยหน้าต่างถูกผ้าม่านผืนบางกั้น แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดลอดเข้ามาเป็นเส้นๆ ชายผ้าม่านกระพือตาทสายลม เงาของคนเดินผ่านทำให้หนิงอี้ลายตารู้สึกเวียนหัวอีกครั้ง ทั้งยังมีเสียงวุ่นวายด้านนอกที่ยังไม่มีท่าทีว่าจะสงบ ยิ่งทำให้เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบๆ ราวกับสะท้อนความตึงเครียดในอก“พระชายา! พระชายา ฟื้นแล้ว!” อาหยุนร้องตะโกนบอกด้านนอก ก่อนจะเร่งรีบเดินเข้ามาพร้อมกับอ่างน้ำและเช็ดหน้าด้วยมือที่สั่นพลางมองผู้เป็นนายหญิงด้วยสายตาห่วงใย“ท่านแม่ฟื้นแล้ว!” อาหรงเอียงคอจับจ้องหน้ามารดาด้วยดวงตากลมโตอยู่นานคาหนึ่งก่อนที่ริมฝีปากน้อยๆ จะขยับพูด“อาหรง…” หนิงอี้เรียกชื่อเสียงแผ่ว พลางจ้องมองใบหน้ากลมๆ ของเด็กชายข้างเตียง ก่อนที่จู่ๆ ริมฝีปากจะสั่นเครือ น้
Baca selengkapnya
๓ เป็นได้เพียเงา
ในนิยายกล่าวถึงฉากนี้ไว้ พระชายาหลี่อ๋องทุ่มเทแรงกายและแรงใจทุกหยาดเหงื่อ ตระเตรียมงานเลี้ยงฉลองวันครบรอบให้บุตรชายมาเป็นเวลาหลายวัน ทุกอย่างถูกวางแผนอย่างละเอียดราวเพราะเป็นวันสำคัญ แต่ก่อนวันงานเพียงหนึ่งวัน…ทุกอย่างกลับต้องเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเพราะบุตรชายกับสตรีอีกคนของสามีก็ครบร้อยวันพอดีจึงเรียกร้องให้มีการจัดงานฉลองร้อยวันให้ด้วยแม้แม่สามีจะไม่แสดงท่าทีขัดค้าน ทว่าพระชายาหลี่อ๋องกลับรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงและคำพูดที่แฝงความหมาย ซึ่งแม้จะกล่าวว่านับเป็นเรื่องน่ายินดีที่จวนหลี่อ๋องจะชื่นมื่น แต่แท้จริงแล้วนั่นไม่ต่างจากการเหยียบย่ำหน้าและศักดิ์ศรีของนางเบาๆเดิมทีตั้งแต่คลอดบุตรชาย สุขภาพของพระชายาหลี่อ๋องก็ไม่ค่อยแข็งแรง มักจะล้มป่วยบ่อยและเจ็บออดๆ แอดๆ อยู่เสมอ วันนี้เช่นกัน เมื่อยามสายผ่านไปไม่นาน ร่างกายที่อ่อนแรงของนางก็ทนไม่ไหวจนเกิดเป็นลมกลางจวนและในช่วงเวลานั้น บุตรชายของนางไร้ผู้ใดปกป้องพลันถูกวางยาพิษจนสิ้นชีพ…เพียงเสี้ยวลมหายใจทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนแทบไม่มีผูใดทันตั้งตัวเมื่อพระชายาหลี่อ๋องฟื้นขึ้นมาจากอาการเป็นลม สิ่งแรกที่เห็นทำให้หัวใจของนางแทบหยุดเต้น
Baca selengkapnya
๔ รอยยิ้มเสแสร้ง
บรรยากาศภายในจวนหลี่อ๋องอึมครึ้ม ราวกับมีเมฆพายุฝนหนาทึบตั้งเค้าอยู่เหนือหัว อากาศหนักอึ้งไปด้วยความตึงเครียดจนคล้ายถูกบีบรัดแน่นแทบหายใจไม่ออก ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงดังหรือแม้แต่หายใจแรงด้วยซ้ำทั้งที่วันนี้เป็นวันมงคลของจวนหลี่อ๋องควรเฉลิมฉลองให้แก่ซือจื่อน้อย แต่ทุกสิ่งกลับพังลงในพริบตา เมื่อพระชายาเอกปาจอกน้ำชาของพระชายารองลงพื้นโดยไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อยผู้ใดเล่าจะเคยเห็นพระชายาเอกผู้ที่สงบเสงี่ยมแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาถึงเพียงนี้ ทั้งยังกล้าเผชิญหน้าต่อหลี่อ๋องโดยไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อยเกรงว่าความอดทนที่สะสมมานานจะขาดสะบั้นลงเสียแล้ว คงยอมแตกหักดีกว่าถูกเหยียบย่ำอย่างไร้ค่ากระมังผู้คนทั้งในจวนอดรู้สึกเห็นใจพระชายาเอกไม่ได้…สตรีที่ถูกสามีเอ่ยปากรังเกียจต่อหน้าด้วยคำพูดหยามน้ำใจ ถูกปฏิบัติใส่อย่างเย็นชาราวกับคนแปลกหน้ามิใช่ภรรยาที่ร่วมกราบไหว้ฟ้าดินกันมาและทั้งที่อยากจะหย่าเกินทน หากแต่ต้องทนเพราะเกรงใจฮูหยินผู้เฒ่าเท่านั้นมิหนำซ้ำ เมื่อในคืนวันเข้าหอนั้น หลี่อ๋องกลับหนีออกจากเรือนทั้งที่เข้าไปได้เพียงชั่วอึดใจ ก่อนจะพบได้ว่าแอบไปหาสตรีอื่นและยิ่งไปกว่านั้น ยังมีถ้อยคำที่ออกจาก
Baca selengkapnya
๕ อบรมสั่งสอน
ถงซิ่นเหยาคาดไว้แต่แรกแล้วว่า บุรุษโง่เขลาผู้นี้ต้องตามมาเอาเรื่องนางในที่สุด เกรงว่า คงถูกสตรีผู้นั้นกรอกหูสาดคำพูดใส่จนเชื่อไปหมดราวกับคนไร้สมองกระมัง!ทว่านางก็ยังอดขบขันในใจไม่ได้ เหตุใดเขาถึงได้โมโหโง่งมถึงเพียงนี้กันเล่าแม้แต่จะหาถามเหตุผลสักคำ ว่าเพราะหตุใดนางจึงต้องทำเช่นนั้น…เขาก็ยังไม่คิดจะถามเลยหรือ?ทันใดนั้น บรรยากาศในจวนพลันเงียบงันลงราวสายน้ำกลายเป็นธารน้ำแข็ง ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วจนไม่มีผู้ใดกล้าขยับหรือแม้แต่หายใจแรง เหล่าสาวใช้ต่างพากันก้มหน้าตัวสั่นระริกอย่างหวาดหวั่นว่าจะเกิดเหตุการณ์คล้ายคลึงกับเมื่อวานอีกเสียงใสของเด็กน้อยยังคงดังขึ้นอย่างร่าเริง “ท่านพ่อ!”แต่บุรุษที่ก้าวเข้ามากลับไม่ได้มีรอยยิ้มตอบกลับแม้แต่น้อย ดวงตาคมคู่นั้นลึกล้ำเยียบเย็น จนผู้คนมองเห็นล้วนรู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปถึงกระดูกหลี่เฉิงหยวนก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ ทว่าฝีเท้ากลับหนักแน่น ใบหน้าหล่อคมคายเรียบเฉยไร้อารมณ์ภายในใต้แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาและโทสะที่ถูกกดไว้ จนแม้แต่ลมหายใจภายในเรือนก็คล้ายจะหยุดชะงัก“ถงซิ่นเหยา…” หลี่เฉิงหยวนกล่าวออกมาอย่างราบเรียบ หากแต่เฉียบเย็นราวคมมีด “
Baca selengkapnya
๖ ความอดทนที่ขาดสะบั้น
ทั้งที่นางปรารถนาอยากจะหย่าแล้วหนีให้ไกลจากบุรุษผู้นี้ ทว่าอาหรงเป็นสายเลือดหลี่อ๋องตั้งแต่กำเนิด ไม่อาจพรากจากจวนแล้วทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังไปได้ง่ายดายขณะที่บุตรชายของสตรีผู้นั้น หาใช่สายเลือดสูงศักดิ์แต่เป็นเพียงเลือดต่ำทรามที่ริอาจจะมาเทียบเท่า กล้ามาแย่งยื้อสิ่งที่ไม่ใช่ของตน…ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก!ถงซิ่นเหยาคิดว่า เจ้าของร่างคงแค้นมากไม่ยอมปล่อยวางถึงได้ตามวิญญาณมานางจากอีกโลกหนึ่งเพื่อให้มาทวงแค้นแทนหากเป็นเช่นนั้นแล้ว เหตุใดนางจะยอมถอยให้สตรีชั่วผู้นั้นได้ทุกอย่างดั่งที่ใจต้องการได้กัน!ทุกอย่างในจวนหลี่อ๋องย่อมต้องเป็นของบุตรชายนาง!ภาพเหตุการณ์เมื่อวานยามพลบค่ำทับซ้อนอยู่ในความทรงจำฮูหยินผู้เฒ่าหลี่จนไม่อาจปล่อยวางได้ เดิมทีลูกสะใภ้ของนางนั้น สงบเสงี่ยม จิตใจอ่อนโยนยอมกลืนความขมไว้เพียงผู้เดียวดีกว่าต้องทักท้วงสิ่งใดให้ยืดยาวทว่าเมื่อวานกลับกล้าทำสิ่งที่ไม่คิดจะทำ โยนจอกน้ำชาทิ้งจนแตกกระจายคล้ายประกาศว่าความอดทนขาดสะบั้นแล้วฮูหยินผู้เฒ่าจึงอดรู้สึกหวั่นเกรงไม่ได้ เกรงว่าหากเกิดวันใดวันหนึ่งลูกสะใภ้พาหลานชายหนีไป หัวใจของนางก็คล้ายถูกพรากความสุขไปด้วย ทว่าเรื่องนี้จะโท
Baca selengkapnya
๗ เล่ห์เหลี่ยมของสตรี
ไป๋เหม่ยฮวาเป็นเพียงบุตรสาวของขุนนางชั้นผู้น้อยในวังหลวง ฐานะต่ำต้อยจนแทบไม่มีผู้ใดเหลียวแลตลอดวัยเยาว์ นางต้องทนรับความดูแคลน เหยียบย่ำจากเหล่าคุณหนูสกุลสูงศักดิ์ทั้งหลาย ความเจ็บช้ำเหล่านั้นจึงสั่งสมจนกลายเป็นบาดแผลลึกในใจที่ยากเยียวยาทุกคำถ้อยเยาะเย้ย ทุกสายตาดูหมิ่น ล้วนหยั่งรากลึกราวกับฝังอยู่ในหัวใจ จนเปลี่ยนเป็นหนามความแค้น และด้วยนิสัยทะเยอทะยานไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา ไป๋เหม่ยฮวาจึงตั้งปณิธานไว้ในใจเพียงข้อเดียวนางจะต้องมีอำนาจเหนือกว่าสตรีเหล่านั้นให้จงได้!นางเชื่อมั่นเสมอว่า หากวันใดได้ครอบครองอำนาจในมือ คนเหล่านั้นจะต้องเปลี่ยนจากการดูแคลนมาเป็นยกย่องจากที่เคยเหยียบย่ำจะกลายเป็นนอบน้อมจากที่เคยหัวเราะเยาะจะกลับมาโอนอ่อนประจบสอพลอ!นับตั้งแต่ได้รับอนุญาตให้ออกจากจวน ไป๋เหม่ยฮวาไม่เคยพลาดโอกาสติดตามบิดาไปยังงานเลี้ยงหรือพิธีการใด ๆ เลยสักครั้ง นางหาวิธีปรากฏตัวในทุกที่อย่างแนบเนียนการปรากฏกายของนางแม้มักเรียบง่าย ทว่ากลับซ่อนเล่ห์เหลี่ยมและเสน่ห์เย้ายวนไว้อย่างแยบยลเพราะความงามเพียงอย่างเดียวย่อมไม่เพียงพอไป๋เหม่ยฮวาจึงเลือกแต่งกายเรียบหรูแต่แฝงความยั่วยวน เผยผิวเนื้อเล
Baca selengkapnya
๘ ชะตาให้พบพาน
รถม้าออกจากจวนหลี่อ๋องในยามสายของวัน และกว่าจะเดินทางถึงจวนสกุลถงก็ยามค่ำพอดี แสงแดงอ่อนทาบทอทั่วท้องฟ้าเป็นสีหม่นระบายทองสกุลถงเป็นตระกูลขุนนางใหญ่สืบทอดอำนาจมาหลายชั่วอายุคน บิดาของถงซิ่นเหยารับราชการอยู่ในัวงหลวงเป็นที่ปรึกษาใกล้ชิดเบื้องไจ่ฮ่องเต้ ส่วนมารดาเป็นบุตรีตระกูลเก่าแก่ และยังเป็นพี่สาวของกุ้ยเฟยในวังหลวง จึงนับได้ว่าสกุลถงมีสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับราชสำนักวันนั้นที่ถงซิ่นเหยาได้รับพระราชทานสมรสกับหลี่อ๋องก็เป็นเพราะไจ่ฮ่องเต้มีประสงค์ต้องการผูกสัมพันธ์ระหว่างราชสำนักกับกองทัพทหารแม้จะไร้รัก หากแต่หลีกเลี่ยงไม่ได้ นางต้องจำนนรับชะตานั้นไว้ด้วยความไม่เต็มใจและไม่อาจปฏิเสธได้เมื่อเสียงล้อรถม้าค่อยๆ ชะลอหยุด ถงซิ่นเหยานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะอุ้มอาหรงขึ้นแนบอก เด็กน้อยหลับซบอยู่บนตักตั้งแต่ระหว่างทาง นางจึงไม่คิดจะปลุกให้ตื่น“อื้อ…” เสียงครางแผ่วเบาดังขึ้นเมื่อร่างน้อยถูกรบกวนหางตานางปรายมองบุตรชาย พลางยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังเบาๆ เพื่อกล่อมให้หลับต่อ แล้วจึงก้าวลงจากรถม้า มีเสี่ยวจูสาวใช้คนสนิทรีบเข้ามาช่วยถือโคมไฟและประคองแขนไว้ไม่ห่าง“พระชายาระวังเพคะ พื้นตรงนี้ต่า
Baca selengkapnya
๙ ก่อนพายุจะมา
ค่ำคืนนี้เงียบสงัดยิ่งกว่าทุกคืนที่ผ่านมา แสงตะเกียงภายในเรือนส่องวูบไหวอย่างอ่อนโยน ผสานกับแสงจันทราที่ลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่กลางลานกว้าง สาดเงาทอดยาวเข้ามาจนถึงหน้าต่าง กลืนรวมกับความสลัวจนเกิดเป็นภาพลวงตา คล้ายมีเงาผู้คนเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลังถงซิ่นเหยานั่งอยู่บนเตียงในเรือนของบิดามารดา สายตาทอดมองบุตรชายที่กำลังหลับใหลอยู่ข้างกาย พลางยกมือเกลี่ยแก้มกลมคล้ายซาลาเปาของอาหรงดูสงบไร้เดียงสา เสียงลมหายใจแผ่วเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวเสียงดนตรีกล่อมใจความกังวลพลันเอ่อล้นขึ้นในอก ทว่าความหวาดหวั่นกลับแทรกซึมตามมาอย่างเงียบงัน“ข้าจะปกป้องเจ้าได้หรือไม่” เสียงกระซิบของนางแผ่วเบา คล้ายตั้งคำถามกับโชคชะตามากกว่าที่จะพูดกับเด็กน้อยตรงหน้าชะตากรรมของเด็กผู้นี้…ถูกสวรรค์เล่นตลกหรืออย่างไรกัน เพียงได้เกิดมาก็ต้องเผชิญเคราะห์นับไม่ถ้วนเพียงแค่ใช้ชีวิตให้ปลอดภัยก็นับว่ายากเย็นนัก แล้วยังต้องคอยระแวดระวังภัยจากเงามืดที่พร้อมลอบทำร้ายอีกทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากนอกประตู ถงซิ่นเหยาหันไปมอง ก่อนที่ริมฝีปากของนางจะคลี่ยกยิ้มบางๆ เมื่อเห็นบิดาและมารดาก้าวเข้ามาในห้อง นางลุกขึ้นแล้วถอยห่างจาก
Baca selengkapnya
๑๐ จิตใจไม่สงบ
ปลายยามซวี (19.00 – 21.00 น.)ไป๋เหม่ยฮวารอแล้วรอเล่า...ทว่าเงาของบุรุษที่นางรอคอยกลับไม่ปรากฏเสียที ความกังวลจึงค่อยๆ กัดกินหัวใจทีละน้อยจนสีหน้าเริ่มหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัดพักหลังมานี้...นับตั้งแต่นางคลอดหลี่อี้เซียน ก็ผ่านมากว่าสามเดือนเต็มแต่หลี่อ๋องกลับแตะต้องนางนับครั้งได้ ทั้งที่ก่อนหน้านั้น เขาเคยลุ่มหลงนางราวกับคนสิ้นสติไม่รู้เหนือรู้ใต้เปลือกตาของไป๋เหม่ยฮวากระตุกถี่คล้ายเป็นลางร้ายบอกเหตุ ดวงตาคู่งามพร่างพรายด้วยแววกังวลจนแทบซ่อนไม่ได้ นางกำมือแน่น ก่อนจะตวาดเสียงแข็งใส่บ่าวไพร่“ไปตามหลี่อ๋องกลับจากวังหลวงเดี๋ยวนี้! ข้าจะรอดูว่าคืนนี้เขาคิดจะค้างที่ใดกันแน่!”เสียงสั่งการแฝงไปด้วยความเดือดดาล ยามนั้นเพลิงโทสะในอกของไป๋เหม่ยฮวาพลันปะทุขึ้นราวกับไฟลามแห้งทั้งที่ดึกดื่นเพียงนี้แล้ว...แต่เขายังไม่กลับจวน!ทั้งที่ก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายมักจะกลับมาก่อนเวลามืดค่ำทุกวัน เพื่อกล่อมหลี่อี้เซียนเข้านอนด้วยตนเองแท้ๆ!นางหันขวับไปมองบุตรชายที่อยู่ในอ้อมแขนสาวใช้ ดวงตาแดงระเรื่อเพราะความขุ่นเคือง “เหอะ! หลี่อี้เซียน! ดูบิดาของเจ้าสิ ทั้งที่ภรรยาและลูกนั่งรออยู่ยังมีหน้าหายหัวไปกับสตรีท
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status