ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ

ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ

last updateLast Updated : 2026-01-29
By:  วอลจูCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
40Chapters
11.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เขารังเกียจนางยิ่งกว่าสิ่งใด แต่งเข้าจวนเพราะคำสั่งมารดา ไม่ใช่เพราะรัก ทุกคำพูดคือคมมีด ทุกสายตาคือยาพิษ แม้ให้กำเนิดบุตร เขายังมองด้วยความชัง วันหนึ่งเมื่อเขาเริ่มรู้สึก—นางกลับไม่เหลือหัวใจให้อีกต่อไป เหลือเพียงเถ้าธุลีของรักเก่า

View More

Chapter 1

๑ นิยายน้ำเน่า

한겨울의 깊은 밤, 휘몰아치는 폭설 소리가 귀가를 스쳤고, 휘장이 바람에 날려 탁탁거리는 소리를 냈다.

계연수는 눈을 가늘게 뜨고 얼어붙은 손가락으로 휘날리는 휘장을 걷어내고 짙은 눈이 덮인 먼 곳을 바라보았다. 멀리서 다가오는 말발굽 소리가 눈보라 속에 섞여 선명하지는 않았지만 그녀는 똑똑히 들었다.

뒤에서는 가냘픈 목소리가 들려왔다.

“형수, 옥현 오라버니가 우릴 데리러 올까요?”

계연수는 휘장을 걷고 대답 없이 피곤한 듯 눈을 감았다.

그녀는 사옥현이 올 것이라는 걸 알고 있었다.

아무리 심한 눈보라라도 그는 올 것이었다.

오늘 그녀는 원래 이명유와 함께 온천 별장에 가고 싶지 않았지만 사옥현이 명유가 감기에 걸렸으니 사촌 형수로서 그녀도 명유를 돌봐야 한다고 해서 간 것이었다.

그는 차가운 말투로 말을 하더니 당연한 듯 모든 것을 준비했다.

다만 돌아올 때, 큰 눈이 길을 막았고 바퀴가 갈라져 마차가 도중에 갇힌 것이었다.

마부가 말을 타고 돌아가서 소식을 전한 지 거의 두 시진이 지났으니 이제 곧 올 것이었다.

멀리서 전해오는 말발굽 소리는 눈보라 치는 밤에 북소리처럼 울려 퍼졌고, 가까워질수록 더욱 초조해졌다.

마침내 말소리가 울리더니 마차 밖에서 부드러운 목소리가 들려왔다.

“명유야.”

곧이어 휘장이 젖히더니 길고 큰 손이 들어왔다.

계연수는 그 손을 내려다보며 분명 자신을 위해 온 것이 아니라는 걸 알고 있었다.

이명유는 울먹이는 목소리로 물었다.

“옥현 오라버니, 왜 이제야 오신 겁니까?”

이명유는 부드러운 손을 사옥현의 손 위에 올려놓았다. 그리고 너무 두려웠던 탓인지, 나비처럼 그의 품에 달려들어 흐느꼈다. 가늘게 흐느끼는 소리는 눈이 내리는 밤에 길고 따뜻한 봄 풍경처럼 사람들을 빠져들게 했다.

계연수는 묵묵히 이명유의 등에 놓인 길쭉한 손가락을 바라보았다. 그 손은 잠깐 멈칫하더니 다시 품에 안긴 사람을 꼭 껴안았다.

곧이어 두툼한 여우털 옷이 가녀리고 수려한 어깨에 걸쳐졌다.

계연수는 시선을 돌려 휘장을 바라보았다.

휘장은 눈바람에 펄럭였고 눈보라가 들어와 그녀의 뺨을 때렸다. 하지만 그녀는 이미 추위를 느낄 수 없었다.

그녀는 꽁꽁 얼어붙은 손가락을 소매로 깊숙이 집어넣었다.

이명유는 사옥현의 품에서 한참 동안 울다가 남자의 부드러운 위로 속에서 울음을 멈추었다. 그리고 그녀는 남자에게 안겨 마차에서 나갔다.

계연수는 밖에서 이명유가 흐느끼며 말하는 걸 들었다.

“형수도 마차 안에 있어요.”

남자의 대답은 눈보라 속에 묻혀 계연수는 듣지 못했지만 그다지 중요하지 않았다.

그녀는 몸에 걸친 망토를 꽉 조이고, 마차 안의 바람에 흔들리는 등이 부서진 그림자를 드리우는 것을 바라보았다.

곧 휘장이 다시 열렸고, 고귀하고 차가운 얼굴이 그녀 앞에 나타나 오늘 밤의 첫마디를 했다.

“당신들을 데리러 오던 마차가 도중에 눈에 막혀 앞으로 갈 수가 없어서 먼저 말을 타고 온 거야. 명유가 원래 추위를 많이 타는 데다 이번 일로 크게 놀란 것 같아. 마차에 한 명 밖에 태울 수 없으니 명유 먼저 데려갈게. 조금만 더 기다리면 마차가 금방 올 거야.”

계연수는 이해한다는 듯이 고개를 끄덕이며 아무것도 묻지 않고 대답했다.

“네.”

남자의 얼굴은 어둡고 흔들리는 등불 아래에서 미세한 변화가 생겼다. 그는 계연수의 평온한 얼굴을 바라보더니 그녀가 몸을 움츠리는 모습을 보며 걸음을 멈추었다.

그는 계연수를 바라보며 한마디 설명했다.

“올 때 여우털 옷을 한 벌밖에 가져올 수 없었어. 넌 형수니까 명유에게 양보해.”

계연수는 그와 혼인을 하던 날부터 이런 말을 수도 없이 들었고, 그와 혼인을 하면 당연히 억울함을 당해야 하는 것 같았다.

예전 같으면 그녀는 이미 그에게 도대체 누가 당신 부인인지 따졌을 것이었다. 하지만 그럴 때마다 사옥현은 더 차가운 눈빛으로 그녀를 보았다.

그는 한 마디도 해명하지 않고, 그녀가 억지 부리는 미치광이라도 된 것처럼 얼음 같은 눈빛으로 바라볼 뿐이었다.

하지만 지금의 계연수는 따지는 것도 이미 지쳐버렸고, 따진다고 해도 그녀를 데리고 가지 않을 것이라는 걸 알고 있었다. 왜냐하면 그녀는 사옥현의 마음속에서 자신은 결코 중요하지 않다는 것을 알기 때문이었다.

“어서 가십시오. 명유가 기다리고 있습니다.”

그녀가 말을 마치자 사옥현은 미간을 찌푸리며 복잡한 눈빛으로 그녀를 바라보았다.

계연수는 할 말이 없어 눈을 감았다.

사옥현은 입술을 오므리고 더 이상 말을 하지 않고 계연수를 한 번 본 후, 휘장을 내렸다.

마차 밖에서는 곧 말발굽 소리가 났고, 소리는 점점 눈보라 속으로 사라졌다.

이때 옆에서 시녀 용춘의 걱정스러운 소리가 들려왔다.

“나으리께서 부인을 혼자 여기에 두고 가다니, 정말 걱정이 안 되는 것일까요?”

계연수는 천천히 몸을 용춘의 어깨에 기대어 발 옆의 드문드문 불빛만 남아 있는 숯불을 바라보았다.

냉기를 한 모금 뱉은 후, 그녀는 뜻밖에도 이런 쓸쓸함이 싫지가 않았다.

그녀는 조용히 눈을 감고 말했다.

“용춘아, 나 좀 잘게.”

눈을 감는 순간, 그녀는 3년 전의 자신을 보았다.

그 해 초가을, 그녀는 사 씨 저택 앞에서 사옥현이 나타날 때까지 오랫동안 기다렸었다.

그녀는 두 사람의 혼서를 손에 꽉 쥐고 사 씨 저택으로 달려가 긴장한 마음을 억누르고 일부러 침착한 척 그를 올려다보며 말했다.

“저는 계씨 집안의 딸입니다. 제가 여기에 온 이유는 혼약이 아직 유효한지 물어보려고 왔습니다.”

당시 그녀는 이미 성인이 되었고, 평생 가장 용감한 행동을 했다.

그녀는 긴장해서 손이 땀에 흠뻑 젖었고, 무슨 결과를 얻을 수 있을지 몰랐다.

그때 그녀의 아버지는 이미 감옥에 갇혔고, 계부는 수색당했으며, 예전에 방문객이 많던 계부는 엎친데 덮친 격이 되었다.

그녀와 어머니는 연루되지 않아 이미 몰락한 외주부에게 얹혀살고 있어서, 사옥현이 이 혼약을 깨려고 해도 아무도 그를 비난하지 않을 것이었다.

왜냐하면 지금은 예전과 같지 않고 인지상정이란 게 있기 마련이기 때문이었다.

계연수도 그때 사옥현이 거절하면 그 자리에서 혼서를 찢을 준비가 되어 있었다.

그땐 사옥현이 경성에서 이미 약간의 명성을 얻었고, 젊은 나이에 벼슬을 따내 이름을 떨쳤다. 게다가 외모까지 준수했기 때문에 경성의 수많은 명문 여인들이 그와 혼인을 하고 싶어 했다.

그는 더 좋은 인연을 만날 수 있었다.

그녀는 심지어 그가 혼인을 거부하면 혼서를 찢어버리고 혼약을 없었던 일로 여기려고 했다.

하지만 사옥현은 입을 열어 승낙했다.

계연수는 그때 사옥현이 어떤 표정을 지었는지 잊어버렸다. 다만 그의 목소리만 기억하고 있었다. 따뜻하고 부드러운 그의 목소리는 약간 차가운 늦가을에 그녀에게 온기를 안겨주었다.

“부모의 명령이니 혼약은 당연히 지켜질 것이다. 조만간 어머니를 모셔와 혼인 날짜를 상의하도록 하지.”

그때 계연수는 평생 자신을 사랑해 줄 좋은 사람을 만났다고 생각했다.

그녀를 위해 기꺼이 도움을 준 사람이니, 분명 아버지와 어머니처럼 사이좋게 잘 지낼 것이라고 생각했다.

계연수는 자신에게 또다시 가정이 생긴 것 같았다.

하지만 나중에 알고 보니, 그가 자신과 혼인을 하겠다고 한 이유는 명성 때문이었고, 그의 마음속에는 이미 사랑하는 여인이 있었다.

새하얀 겨울날, 그녀는 마치 꿈에서 깨어난 듯 멍하니 돌아서 실망스러운 눈과 마주쳤다.

“잘 보거라. 이게 바로 네가 선택한 부군이다.”

또 한 차례 살을 에는 듯한 찬바람이 두꺼운 휘장을 뚫고 들어와 꿈속의 사람을 깨웠다.

계연수는 눈을 번쩍 뜨고 이미 다 타버린 숯불을 바라보며 더 이상 얼어붙은 손으로 헤집을 힘이 없었다.

그녀는 열네 살이 되던 해에 감옥에 가서 아버지를 마지막으로 보았을 때, 아버지가 여전히 다정하게 그녀의 손을 잡고 했던 말이 생각났다.

“연수야, 울지 말거라. 이 세상에는 절대적인 옳고 그름이 없고, 절대적인 좋고 나쁨도 없단다. 그러니 관청의 부침도 오르락내리락하는 법이지. 영원히 이길 수 없듯이, 진 사람도 다시 살아날 희망이 있는 거란다. 과거를 잊고 앞으로 나아가거라.”

계연수는 휘장 밖의 눈을 바라보았다.

그녀는 문득 깨달았다. 추운 겨울 속에서 영원히 멈춘 인연을 끝내야만 아버지가 말씀하신 대로 앞으로 나아갈 수 있다는 것을.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
40 Chapters
๑ นิยายน้ำเน่า
“เพราะสตรีผู้นั้น…! เป็นเพราะมันที่ทำให้อาหรงต้องตาย!” น้ำเสียงของพระชายาหลี่อ๋องดังก้องลั่นออกมา แววตาและนิ้วชี้ไปตรงหน้าราวกับต้องการจี้เข้าไปในเนื้อหัวใจของอีกฝ่าย ดวงตาแดงของนางกร่ำเต็มไปด้วยความโกรธและความแค้นที่แทบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก“หากมันไม่ตายตามลงไปปรโลกเพื่อขอโทษอาหรง! ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าบุตรชายของเจ้าจะได้มีลมหายใจ! ต่อให้เกิดมาอีก ข้าก็จะฆ่าทิ้ง!”พระชายาหลี่อ๋องยืนตรงหน้าประตูเรือนใหญ่ ในอ้อมแขนกอดทารกน้อยเพียงร้อยวันด้วยความรู้สึกผิดผสมแค้น ส่วนมืออีกข้างกำปิ่นแหลมแน่นจนลำแสงอ่อนจากโคมไฟสะท้อนประกายเย็นเฉียบจนบรรยากาศกัดดันยามนี้ความอดทนของนางถึงขีดสุดแล้ว…ที่ผ่านมา นางอดทนมาเยอะเกินกว่าจะนับได้หากแต่ท่ามกลางความโกรธเกรี้ยวนั้น ยังมีเสียงร้องเบาๆ จากเล็กน้อยจากทารกน้อยในอ้อมแขน ราวกับเตือนให้นางสงบนิ่งนางเคยเป็นมารดาและเคยสูญเสียลูกไปอย่างไม่วันหวนคืน“สตรีชั่ว! หากมิใช่เจ้าละเลยหน้าที่มารดาที่ดีไม่อาจเลี้ยงบุตรได้…หึ! ที่อาหรงต้องตายก็เพราะเจ้า! เจ้ายังกล้าโทษผู้อื่นไร้สติหรือ?! เช่นนั้นเจ้าก็…ตายตามอาหรงไปเฝ้าปกป้องเขาเสีย!”หลี่อ๋องจ้องสตรีตรงหน้าด้วยความโกรธท
Read more
๒ ฮูหยินที่เขาไม่รัก
หนิงอี้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภายในห้องเงียบสงบกว่าก่อนหน้านี้ ทว่าเสียงฝีเท้ายังคงวุ่นวายอยู่ด้านนอก กลางอกนางยังรู้สึกปวดร้าวเล็กน้อยจนต้องยกมือขึ้นมานวดเบาๆ ทว่ากลับชะงักเมื่อสัมผัสถึงความอบอุ่นจากอ้อมแขนน้อยของเด็กชายที่กอดเธอไว้ก่อนหน้านี้ดวงตาดำกลมโตของเด็กน้อยดูใสซื่อเล็กเกินกว่าที่จะเข้าใจโลกใบนี้ดี มือข้างหน้าโอบกอดมือของเธอแนบหน้าไว้ไม่ยอมปล่อยหน้าต่างถูกผ้าม่านผืนบางกั้น แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดลอดเข้ามาเป็นเส้นๆ ชายผ้าม่านกระพือตาทสายลม เงาของคนเดินผ่านทำให้หนิงอี้ลายตารู้สึกเวียนหัวอีกครั้ง ทั้งยังมีเสียงวุ่นวายด้านนอกที่ยังไม่มีท่าทีว่าจะสงบ ยิ่งทำให้เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบๆ ราวกับสะท้อนความตึงเครียดในอก“พระชายา! พระชายา ฟื้นแล้ว!” อาหยุนร้องตะโกนบอกด้านนอก ก่อนจะเร่งรีบเดินเข้ามาพร้อมกับอ่างน้ำและเช็ดหน้าด้วยมือที่สั่นพลางมองผู้เป็นนายหญิงด้วยสายตาห่วงใย“ท่านแม่ฟื้นแล้ว!” อาหรงเอียงคอจับจ้องหน้ามารดาด้วยดวงตากลมโตอยู่นานคาหนึ่งก่อนที่ริมฝีปากน้อยๆ จะขยับพูด“อาหรง…” หนิงอี้เรียกชื่อเสียงแผ่ว พลางจ้องมองใบหน้ากลมๆ ของเด็กชายข้างเตียง ก่อนที่จู่ๆ ริมฝีปากจะสั่นเครือ น้
Read more
๓ เป็นได้เพียเงา
ในนิยายกล่าวถึงฉากนี้ไว้ พระชายาหลี่อ๋องทุ่มเทแรงกายและแรงใจทุกหยาดเหงื่อ ตระเตรียมงานเลี้ยงฉลองวันครบรอบให้บุตรชายมาเป็นเวลาหลายวัน ทุกอย่างถูกวางแผนอย่างละเอียดราวเพราะเป็นวันสำคัญ แต่ก่อนวันงานเพียงหนึ่งวัน…ทุกอย่างกลับต้องเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเพราะบุตรชายกับสตรีอีกคนของสามีก็ครบร้อยวันพอดีจึงเรียกร้องให้มีการจัดงานฉลองร้อยวันให้ด้วยแม้แม่สามีจะไม่แสดงท่าทีขัดค้าน ทว่าพระชายาหลี่อ๋องกลับรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงและคำพูดที่แฝงความหมาย ซึ่งแม้จะกล่าวว่านับเป็นเรื่องน่ายินดีที่จวนหลี่อ๋องจะชื่นมื่น แต่แท้จริงแล้วนั่นไม่ต่างจากการเหยียบย่ำหน้าและศักดิ์ศรีของนางเบาๆเดิมทีตั้งแต่คลอดบุตรชาย สุขภาพของพระชายาหลี่อ๋องก็ไม่ค่อยแข็งแรง มักจะล้มป่วยบ่อยและเจ็บออดๆ แอดๆ อยู่เสมอ วันนี้เช่นกัน เมื่อยามสายผ่านไปไม่นาน ร่างกายที่อ่อนแรงของนางก็ทนไม่ไหวจนเกิดเป็นลมกลางจวนและในช่วงเวลานั้น บุตรชายของนางไร้ผู้ใดปกป้องพลันถูกวางยาพิษจนสิ้นชีพ…เพียงเสี้ยวลมหายใจทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนแทบไม่มีผูใดทันตั้งตัวเมื่อพระชายาหลี่อ๋องฟื้นขึ้นมาจากอาการเป็นลม สิ่งแรกที่เห็นทำให้หัวใจของนางแทบหยุดเต้น
Read more
๔ รอยยิ้มเสแสร้ง
บรรยากาศภายในจวนหลี่อ๋องอึมครึ้ม ราวกับมีเมฆพายุฝนหนาทึบตั้งเค้าอยู่เหนือหัว อากาศหนักอึ้งไปด้วยความตึงเครียดจนคล้ายถูกบีบรัดแน่นแทบหายใจไม่ออก ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงดังหรือแม้แต่หายใจแรงด้วยซ้ำทั้งที่วันนี้เป็นวันมงคลของจวนหลี่อ๋องควรเฉลิมฉลองให้แก่ซือจื่อน้อย แต่ทุกสิ่งกลับพังลงในพริบตา เมื่อพระชายาเอกปาจอกน้ำชาของพระชายารองลงพื้นโดยไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อยผู้ใดเล่าจะเคยเห็นพระชายาเอกผู้ที่สงบเสงี่ยมแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาถึงเพียงนี้ ทั้งยังกล้าเผชิญหน้าต่อหลี่อ๋องโดยไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อยเกรงว่าความอดทนที่สะสมมานานจะขาดสะบั้นลงเสียแล้ว คงยอมแตกหักดีกว่าถูกเหยียบย่ำอย่างไร้ค่ากระมังผู้คนทั้งในจวนอดรู้สึกเห็นใจพระชายาเอกไม่ได้…สตรีที่ถูกสามีเอ่ยปากรังเกียจต่อหน้าด้วยคำพูดหยามน้ำใจ ถูกปฏิบัติใส่อย่างเย็นชาราวกับคนแปลกหน้ามิใช่ภรรยาที่ร่วมกราบไหว้ฟ้าดินกันมาและทั้งที่อยากจะหย่าเกินทน หากแต่ต้องทนเพราะเกรงใจฮูหยินผู้เฒ่าเท่านั้นมิหนำซ้ำ เมื่อในคืนวันเข้าหอนั้น หลี่อ๋องกลับหนีออกจากเรือนทั้งที่เข้าไปได้เพียงชั่วอึดใจ ก่อนจะพบได้ว่าแอบไปหาสตรีอื่นและยิ่งไปกว่านั้น ยังมีถ้อยคำที่ออกจาก
Read more
๕ อบรมสั่งสอน
ถงซิ่นเหยาคาดไว้แต่แรกแล้วว่า บุรุษโง่เขลาผู้นี้ต้องตามมาเอาเรื่องนางในที่สุด เกรงว่า คงถูกสตรีผู้นั้นกรอกหูสาดคำพูดใส่จนเชื่อไปหมดราวกับคนไร้สมองกระมัง!ทว่านางก็ยังอดขบขันในใจไม่ได้ เหตุใดเขาถึงได้โมโหโง่งมถึงเพียงนี้กันเล่าแม้แต่จะหาถามเหตุผลสักคำ ว่าเพราะหตุใดนางจึงต้องทำเช่นนั้น…เขาก็ยังไม่คิดจะถามเลยหรือ?ทันใดนั้น บรรยากาศในจวนพลันเงียบงันลงราวสายน้ำกลายเป็นธารน้ำแข็ง ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วจนไม่มีผู้ใดกล้าขยับหรือแม้แต่หายใจแรง เหล่าสาวใช้ต่างพากันก้มหน้าตัวสั่นระริกอย่างหวาดหวั่นว่าจะเกิดเหตุการณ์คล้ายคลึงกับเมื่อวานอีกเสียงใสของเด็กน้อยยังคงดังขึ้นอย่างร่าเริง “ท่านพ่อ!”แต่บุรุษที่ก้าวเข้ามากลับไม่ได้มีรอยยิ้มตอบกลับแม้แต่น้อย ดวงตาคมคู่นั้นลึกล้ำเยียบเย็น จนผู้คนมองเห็นล้วนรู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปถึงกระดูกหลี่เฉิงหยวนก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ ทว่าฝีเท้ากลับหนักแน่น ใบหน้าหล่อคมคายเรียบเฉยไร้อารมณ์ภายในใต้แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาและโทสะที่ถูกกดไว้ จนแม้แต่ลมหายใจภายในเรือนก็คล้ายจะหยุดชะงัก“ถงซิ่นเหยา…” หลี่เฉิงหยวนกล่าวออกมาอย่างราบเรียบ หากแต่เฉียบเย็นราวคมมีด “
Read more
๖ ความอดทนที่ขาดสะบั้น
ทั้งที่นางปรารถนาอยากจะหย่าแล้วหนีให้ไกลจากบุรุษผู้นี้ ทว่าอาหรงเป็นสายเลือดหลี่อ๋องตั้งแต่กำเนิด ไม่อาจพรากจากจวนแล้วทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังไปได้ง่ายดายขณะที่บุตรชายของสตรีผู้นั้น หาใช่สายเลือดสูงศักดิ์แต่เป็นเพียงเลือดต่ำทรามที่ริอาจจะมาเทียบเท่า กล้ามาแย่งยื้อสิ่งที่ไม่ใช่ของตน…ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก!ถงซิ่นเหยาคิดว่า เจ้าของร่างคงแค้นมากไม่ยอมปล่อยวางถึงได้ตามวิญญาณมานางจากอีกโลกหนึ่งเพื่อให้มาทวงแค้นแทนหากเป็นเช่นนั้นแล้ว เหตุใดนางจะยอมถอยให้สตรีชั่วผู้นั้นได้ทุกอย่างดั่งที่ใจต้องการได้กัน!ทุกอย่างในจวนหลี่อ๋องย่อมต้องเป็นของบุตรชายนาง!ภาพเหตุการณ์เมื่อวานยามพลบค่ำทับซ้อนอยู่ในความทรงจำฮูหยินผู้เฒ่าหลี่จนไม่อาจปล่อยวางได้ เดิมทีลูกสะใภ้ของนางนั้น สงบเสงี่ยม จิตใจอ่อนโยนยอมกลืนความขมไว้เพียงผู้เดียวดีกว่าต้องทักท้วงสิ่งใดให้ยืดยาวทว่าเมื่อวานกลับกล้าทำสิ่งที่ไม่คิดจะทำ โยนจอกน้ำชาทิ้งจนแตกกระจายคล้ายประกาศว่าความอดทนขาดสะบั้นแล้วฮูหยินผู้เฒ่าจึงอดรู้สึกหวั่นเกรงไม่ได้ เกรงว่าหากเกิดวันใดวันหนึ่งลูกสะใภ้พาหลานชายหนีไป หัวใจของนางก็คล้ายถูกพรากความสุขไปด้วย ทว่าเรื่องนี้จะโท
Read more
๗ เล่ห์เหลี่ยมของสตรี
ไป๋เหม่ยฮวาเป็นเพียงบุตรสาวของขุนนางชั้นผู้น้อยในวังหลวง ฐานะต่ำต้อยจนแทบไม่มีผู้ใดเหลียวแลตลอดวัยเยาว์ นางต้องทนรับความดูแคลน เหยียบย่ำจากเหล่าคุณหนูสกุลสูงศักดิ์ทั้งหลาย ความเจ็บช้ำเหล่านั้นจึงสั่งสมจนกลายเป็นบาดแผลลึกในใจที่ยากเยียวยาทุกคำถ้อยเยาะเย้ย ทุกสายตาดูหมิ่น ล้วนหยั่งรากลึกราวกับฝังอยู่ในหัวใจ จนเปลี่ยนเป็นหนามความแค้น และด้วยนิสัยทะเยอทะยานไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา ไป๋เหม่ยฮวาจึงตั้งปณิธานไว้ในใจเพียงข้อเดียวนางจะต้องมีอำนาจเหนือกว่าสตรีเหล่านั้นให้จงได้!นางเชื่อมั่นเสมอว่า หากวันใดได้ครอบครองอำนาจในมือ คนเหล่านั้นจะต้องเปลี่ยนจากการดูแคลนมาเป็นยกย่องจากที่เคยเหยียบย่ำจะกลายเป็นนอบน้อมจากที่เคยหัวเราะเยาะจะกลับมาโอนอ่อนประจบสอพลอ!นับตั้งแต่ได้รับอนุญาตให้ออกจากจวน ไป๋เหม่ยฮวาไม่เคยพลาดโอกาสติดตามบิดาไปยังงานเลี้ยงหรือพิธีการใด ๆ เลยสักครั้ง นางหาวิธีปรากฏตัวในทุกที่อย่างแนบเนียนการปรากฏกายของนางแม้มักเรียบง่าย ทว่ากลับซ่อนเล่ห์เหลี่ยมและเสน่ห์เย้ายวนไว้อย่างแยบยลเพราะความงามเพียงอย่างเดียวย่อมไม่เพียงพอไป๋เหม่ยฮวาจึงเลือกแต่งกายเรียบหรูแต่แฝงความยั่วยวน เผยผิวเนื้อเล
Read more
๘ ชะตาให้พบพาน
รถม้าออกจากจวนหลี่อ๋องในยามสายของวัน และกว่าจะเดินทางถึงจวนสกุลถงก็ยามค่ำพอดี แสงแดงอ่อนทาบทอทั่วท้องฟ้าเป็นสีหม่นระบายทองสกุลถงเป็นตระกูลขุนนางใหญ่สืบทอดอำนาจมาหลายชั่วอายุคน บิดาของถงซิ่นเหยารับราชการอยู่ในัวงหลวงเป็นที่ปรึกษาใกล้ชิดเบื้องไจ่ฮ่องเต้ ส่วนมารดาเป็นบุตรีตระกูลเก่าแก่ และยังเป็นพี่สาวของกุ้ยเฟยในวังหลวง จึงนับได้ว่าสกุลถงมีสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับราชสำนักวันนั้นที่ถงซิ่นเหยาได้รับพระราชทานสมรสกับหลี่อ๋องก็เป็นเพราะไจ่ฮ่องเต้มีประสงค์ต้องการผูกสัมพันธ์ระหว่างราชสำนักกับกองทัพทหารแม้จะไร้รัก หากแต่หลีกเลี่ยงไม่ได้ นางต้องจำนนรับชะตานั้นไว้ด้วยความไม่เต็มใจและไม่อาจปฏิเสธได้เมื่อเสียงล้อรถม้าค่อยๆ ชะลอหยุด ถงซิ่นเหยานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะอุ้มอาหรงขึ้นแนบอก เด็กน้อยหลับซบอยู่บนตักตั้งแต่ระหว่างทาง นางจึงไม่คิดจะปลุกให้ตื่น“อื้อ…” เสียงครางแผ่วเบาดังขึ้นเมื่อร่างน้อยถูกรบกวนหางตานางปรายมองบุตรชาย พลางยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังเบาๆ เพื่อกล่อมให้หลับต่อ แล้วจึงก้าวลงจากรถม้า มีเสี่ยวจูสาวใช้คนสนิทรีบเข้ามาช่วยถือโคมไฟและประคองแขนไว้ไม่ห่าง“พระชายาระวังเพคะ พื้นตรงนี้ต่า
Read more
๙ ก่อนพายุจะมา
ค่ำคืนนี้เงียบสงัดยิ่งกว่าทุกคืนที่ผ่านมา แสงตะเกียงภายในเรือนส่องวูบไหวอย่างอ่อนโยน ผสานกับแสงจันทราที่ลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่กลางลานกว้าง สาดเงาทอดยาวเข้ามาจนถึงหน้าต่าง กลืนรวมกับความสลัวจนเกิดเป็นภาพลวงตา คล้ายมีเงาผู้คนเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลังถงซิ่นเหยานั่งอยู่บนเตียงในเรือนของบิดามารดา สายตาทอดมองบุตรชายที่กำลังหลับใหลอยู่ข้างกาย พลางยกมือเกลี่ยแก้มกลมคล้ายซาลาเปาของอาหรงดูสงบไร้เดียงสา เสียงลมหายใจแผ่วเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวเสียงดนตรีกล่อมใจความกังวลพลันเอ่อล้นขึ้นในอก ทว่าความหวาดหวั่นกลับแทรกซึมตามมาอย่างเงียบงัน“ข้าจะปกป้องเจ้าได้หรือไม่” เสียงกระซิบของนางแผ่วเบา คล้ายตั้งคำถามกับโชคชะตามากกว่าที่จะพูดกับเด็กน้อยตรงหน้าชะตากรรมของเด็กผู้นี้…ถูกสวรรค์เล่นตลกหรืออย่างไรกัน เพียงได้เกิดมาก็ต้องเผชิญเคราะห์นับไม่ถ้วนเพียงแค่ใช้ชีวิตให้ปลอดภัยก็นับว่ายากเย็นนัก แล้วยังต้องคอยระแวดระวังภัยจากเงามืดที่พร้อมลอบทำร้ายอีกทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากนอกประตู ถงซิ่นเหยาหันไปมอง ก่อนที่ริมฝีปากของนางจะคลี่ยกยิ้มบางๆ เมื่อเห็นบิดาและมารดาก้าวเข้ามาในห้อง นางลุกขึ้นแล้วถอยห่างจาก
Read more
๑๐ จิตใจไม่สงบ
ปลายยามซวี (19.00 – 21.00 น.)ไป๋เหม่ยฮวารอแล้วรอเล่า...ทว่าเงาของบุรุษที่นางรอคอยกลับไม่ปรากฏเสียที ความกังวลจึงค่อยๆ กัดกินหัวใจทีละน้อยจนสีหน้าเริ่มหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัดพักหลังมานี้...นับตั้งแต่นางคลอดหลี่อี้เซียน ก็ผ่านมากว่าสามเดือนเต็มแต่หลี่อ๋องกลับแตะต้องนางนับครั้งได้ ทั้งที่ก่อนหน้านั้น เขาเคยลุ่มหลงนางราวกับคนสิ้นสติไม่รู้เหนือรู้ใต้เปลือกตาของไป๋เหม่ยฮวากระตุกถี่คล้ายเป็นลางร้ายบอกเหตุ ดวงตาคู่งามพร่างพรายด้วยแววกังวลจนแทบซ่อนไม่ได้ นางกำมือแน่น ก่อนจะตวาดเสียงแข็งใส่บ่าวไพร่“ไปตามหลี่อ๋องกลับจากวังหลวงเดี๋ยวนี้! ข้าจะรอดูว่าคืนนี้เขาคิดจะค้างที่ใดกันแน่!”เสียงสั่งการแฝงไปด้วยความเดือดดาล ยามนั้นเพลิงโทสะในอกของไป๋เหม่ยฮวาพลันปะทุขึ้นราวกับไฟลามแห้งทั้งที่ดึกดื่นเพียงนี้แล้ว...แต่เขายังไม่กลับจวน!ทั้งที่ก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายมักจะกลับมาก่อนเวลามืดค่ำทุกวัน เพื่อกล่อมหลี่อี้เซียนเข้านอนด้วยตนเองแท้ๆ!นางหันขวับไปมองบุตรชายที่อยู่ในอ้อมแขนสาวใช้ ดวงตาแดงระเรื่อเพราะความขุ่นเคือง “เหอะ! หลี่อี้เซียน! ดูบิดาของเจ้าสิ ทั้งที่ภรรยาและลูกนั่งรออยู่ยังมีหน้าหายหัวไปกับสตรีท
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status