LOGINShare
๒๙ ความจริงแลกมาด้วยเลือด
Last Updated:
2026-01-14 23:57:04
Latest chapter
ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ ๓๔ สตรีอวดดี
จางเหยียนคาดไว้แล้วว่า สตรีอวดดีผู้นี้ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง สายตาคมกริบช้อนมองตรงหน้า มุมปากหนากระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันและดูแคลนใบหน้าของนางหม่นหมอง ใต้ขอบตามีรอยคล้ำซ้ำ รอยช้ำจางๆ ประกอบกัน มองแล้วช่างน่าสมเพชนัก ไร้ร่องรอยของสตรีสูงศักดิ์ที่นางเคยภาคภูมิน้ำเสียงทุ้มกล่าวอย่างเย้ยหยัน “วันนี้ฟ้าจะถล่มลงมาหรืออย่างไรกัน”“หุบปากของเจ้าซะ!” ไป๋เหม่ยฮวาแวดตอบทันทีเพียงแค่กลับมาเหยียบที่นี่อีก ทั้งที่เคยลั่นวาจาอย่างอวดดีว่าจะไม่กลับมา ไม่ต้องการพบหน้าบุรุษผู้นั้นอีก แต่กลับต้องกลืนคำพูดนั้นลงท้อง ฝืนแบกหน้ากลับมาเพราะไร้ที่พิงและไร้ที่ไปจางเหยียนหัวเราะเยาะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ฟังดูเย้ยหยัน “หึ! นึกไม่ถึงว่าคำพูดของสตรีสูงศักดิ์อย่างพระชายารองจะเบาเสียยิ่งกว่าขนนก”รอยยิ้มดูแคลนฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหล่าของเขา เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวสายตากวาดมองร่างบางที่เต็มไปด้วยฝุ่นและรอยเลือดแห้งเกาะชายแขนเสื้อ “ดูสภาพพระชายาเสีย…นี่หรือสตรีที่ครั้งหนึ่งเคยเหยียบข้าไว้ใต้เท้า เห็นทีสวรรค์เบื้องบนคงมีตากระมัง!”“ข้าบอกให้หุบปาก!” น้ำเสียงของไป๋เหม่ยฮวาแหบแห้งสั่น แฝงโทสะที่พลุ่
ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ ๓๓ เพลิงแค้นที่ลุกไหม้
หลังเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของถงซิ่นเหยาและบุตรชายค่อยๆ แผ่วลง เหลือเพียงสายลมยามสายที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเย็นเยียบ หลี่เฉิงหยวนยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกริบจับจ้องกระดานหมากตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ปลายนิ้วลูบไล้ขอบไม้เรียบลื่นซึ่งยังวางหมากค้างไว้ในจังหวะสุดท้ายเสียงหัวเราะแผ่วของบุตรชายยังดังก้องอยู่ในโสตประสาท เสียงนั้นฝังแน่นจนหัวใจที่แข็งกระด้างมาหลายปีพลันสั่นสะเทือนราวกับมีคลื่นกระทบผิวน้ำสงบเขายกมือแตะหน้าอกข้างซ้าย ความอบอุ่นที่หลงเหลือจากเมื่อครู่ยังคงแผ่ซ่านอยู่ภายในสามปีที่ผ่านมา…เขาเรียกตนเองว่าบิดาได้จริงหรือ?ดวงตาคมกริบเหลือบมองจอกชาและขนมหวานที่อยู่ไม่ไกล กลิ่นหอมอ่อนของชายังคงลอยอ้อยอิ่ง คล้ายกับไออุ่นจากมือเล็กที่กุมมือเขาไว้แน่นเมื่อครู่ ภาพใบหน้าของเด็กน้อยที่หัวเราะร่าอย่างภาคภูมิใจยังคงแจ่มชัดในห้วงความทรงจำอาหรง…มีใบหน้าคล้ายเขาราวกับแกะ!หลี่เฉิงหยวนหยิบหมากขึ้นมาหนึ่งตัว หมุนเล่นในปลายนิ้วอย่างเงียบงัน ราวกับกำลังครุ่นคิดเรื่องหนักอึ้งบางอย่าง ความเย็นของเนื้อไม้ตัดกับความร้อนอุ่นในอกได้อย่างประหลาด เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงรู้สึกเช่นนี้ ทั้งปวดห
ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ ๓๒ หมากร้อยสายสัมพันธ์
แม้หลี่เฉิงหยวนจะเป็นบิดามาแล้วถึงสามปี แต่สิ่งที่เขาเคยชินก็มีเพียงการป้อนนม กล่อมนอนหรืออุ้มลูกเท่านั้น ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องเลี้ยงเด็กทั้งวัน ทั้งเล่นด้วย ทั้งพูดคุยหยอกล้อให้หัวเราะ หรือแม้แต่ดูแลความปลอดภัยของเด็กชายอย่างแท้จริง สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่ใช่เรื่องที่หลี่เฉิงหยวนถนัดนักเดิมที เขาเคยชอบการดวลหมากยิ่งนัก ทว่าครานี้กลับรู้สึกว่า…การดวลตรงหน้านั้นหนักหนายิ่งกว่าใดๆ เสียอีกภายในเรือนรับรอง แสงแดดอ่อนลอดผ่านหน้าต่างสาดลงบนโต๊ะไม้ซึ่งวางกระดานหมากเอาไว้ ใบหน้าเล็กของเด็กชายวัยสามขวบดูสดใสราวแสงเช้าตัดกับความเคร่งขรึมของบิดาอย่างสิ้นเชิงหลี่จวิ้นหรงนั่งเหยียดหลังตรงบนเก้าอี้ตัวน้อย ดวงตากลมโตเปล่งประกายขณะจับจ้องหมากไม้บนกระดานอย่างจริงจัง“ท่านพ่อต้องระวังนะ! ข้าเป็นนักหมากฝีมือดีเชียว!”น้ำเสียงใสเปี่ยมความมั่นใจดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มร่า เด็กชายขยับมือเล็กวางหมากลงอย่างภาคภูมิหลี่เฉิงหยวนเงยหน้าขึ้นมองบุตรชาย น้ำเสียงทุ้มราบเรียบ ทว่ามีแววกระอักกระอ่วนปนอบอุ่นอยู่ในที“ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าชนะง่ายๆ หรอก”กระนั้นในใจเขากลับแปลกประหลาดอย่างประหลาด เด็กสามขวบผู้นี้อ่าน
ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ ๓๑ ความแค้นของพระชายารอง
ความตั้งใจของถงฮูหยินยิ่งแน่วแน่กว่าเดิม หลังได้เห็นเหตุการณ์นั้นกับตาตนเองคราวนี้นางมั่นใจแล้วว่า...ตัดสินใจไม่ผิด!หากหลานชายต้องเติบโตโดยไร้บิดา อย่างน้อยก็ยังไม่ไร้ความรัก ดีกว่าปล่อยให้เด็กน้อยต้องอยู่ท่ามกลางความเย็นชาและหัวใจที่แข็งกระด้างของบุรุษผู้ได้ชื่อว่าบิดาหลานของนางจะต้องได้รับความรักโอบอุ้มไว้อย่างอบอุ่นจนไม่รู้สึกว่าขาดสิ่งใดอีก!สกุลถง…ย่อมสามารถมอบสิ่งนั้นให้ได้แน่หากอยู่ที่นี่แล้วไร้ค่าและไร้ตัวตน ก็อย่าได้ฝืนทนพิสูจน์สิ่งใดอีกต่อไป!นางพร้อมแล้ว พร้อมจะรับบุตรสาวและหลานชายกลับคืนสู่สกุลถง แม้วันข้างหน้าจะต้องแตกหักกับตระกูลหลี่ นางก็ยอม!ดีกว่าต้องเห็นคนทั้งคู่ตกอยู่ในชะตากรรมอันน่าอดสูเช่นนี้ถงฮูหยินเลี้ยงบุตรสาวมากับมือ แม้จะมีสาวใช้คอยช่วยหยิบจับอยู่ข้างกาย แต่ผู้ที่อบรมสั่งสอนและอบรมจิตใจให้ถงซิ่นเหยาเติบโตขึ้นมานั้นนางย่อมรู้ดีว่าบุตรสาวมีนิสัยใจคอเป็นเช่นไรและเหตุการณ์ทั้งหมดที่ได้ประสบมา...ย่อมเพียงพอจะทำให้เส้นความอดทนของถงซิ่นเหยาขาดสะบั้นในที่สุด!ขณะนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่มีสีหน้าซีดเผือด ราวกับยังตกใจไม่หายจากเหตุการณ์เมื่อวาน นางหาได้โกรธเคืองลูก
ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ ๓๐ แสงแรกของความอบอุ่น
แสงจันทราสาดส่องปกคลุมทั่วทั้งจวน เสียงสายลมราตรีลอดผ่านหน้าต่างดังแผ่วเบา เงาไหวของกิ่งไม้เต้นรำบนผนังราวกับภาพฝัน ภายในเรือนเงียบงัน มีเพียงแสงตะเกียงริบหรี่ที่ทอดเงาร่างของถงซิ่นเหยายาวเหยียดบนพื้นไม้นางนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงของบุตรชาย มือเรียวลูบเรือนผมของเด็กน้อยเบาๆ ราวกับกลัวจะปลุกเขาจากนิทราความอบอุ่นจากปลายนิ้วนั้นช่างอ่อนโยน ทว่าดวงตาของนางกลับเต็มไปด้วยความหม่นเศร้า ยิ่งมองใบหน้าไร้เดียงสาที่กำลังหลับใหล ความเจ็บแปลบในอกกลับยิ่งลึกขึ้นทุกลมหายใจ ในหัวของนางยังคงได้ยินเสียงหัวเราะเย้ยหยันของไป๋เหม่ยฮวาดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แต่กลิ่นยาสมุนไพรที่หกกระเซ็นก็ยังติดอยู่ปลายนิ้ว เย็นเฉียบราวกับพิษที่ซึมเข้าไปในกระดูกถงซิ่นเหยายกฝ่ามือขึ้นมอง รอยแผลที่ถูกถ้วยยาบาดยังคงชัด แม้เลือดจะหยุดไหลและถูกล้างสะอาดแล้ว แต่รอยแดงกลับยังซึมออกมาแต่นางกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด มีเพียงความผ่อนคลาย…ราวกับได้ชำระหนี้บางอย่างให้หัวใจริมฝีปากบางเม้มแน่น แววตาวูบไหวด้วยความสับสนและเหนื่อยล้า หากไม่ทำเช่นนี้หรือลงมือในตอนนั้น ทั้งนางและบุตรชายคงต้องเป็นฝ่ายถูกกระทำ ถูกขยี้จนไม่เหลือหนทางรอดเสียเ
ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เขารังเกียจ ๒๙ ความจริงแลกมาด้วยเลือด
สายลมเย็นจากประตูที่เปิดแง้มพัดเข้ามาเส้นผมถงซิ่นเหยาปลิวสะบัด ดวงตานางจับจ้องอยู่ที่ไป๋เหม่ยฮวาไม่กะพริบ มือทั้งสองกำจอกยาสมุนไพรแน่นราวกับถืออาวุธ ความเงียบงันที่แผ่คลุมทั่วเรือนหนักอึ้งเสียจนแทบไม่มีใครกล้าหายใจนางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเฉียบบนใบหน้าแลดูงดงามปนชวนสยดสยอง น้ำยาสมุนไพรสีเข้มถูกเทลงในปากของไป๋เหม่ยฮวาจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียวหากจะตาย...นางก็จะลากสตรีผู้นี้ลงไปด้วย!แววตาของถงซิ่นเหยาวาวโรจน์ แผดเผาร่างตรงหน้าให้กลายเป็นเถ้าถ่านนางกัดฟันกรอด พูดลอดไรฟันด้วยเสียงเย็นเยียบ “หายใจไว้เสียก่อนสิ ประเดี๋ยวก็ตายเสียก่อนที่ข้าจะสั่ง”น้ำเสียงนั้นหวานราวกลั่นออกจากรอยยิ้ม หากแต่แฝงพิษร้ายลึกเสียยิ่งกว่าเหล็กในของงูไป๋เหม่ยฮวาสะบัดศีรษะจนหลุดจากการรั้ง ร่างที่ถูกจับไว้แน่นถูกปล่อยให้เป็นอิสระ แววตาที่เคยเย่อหยิ่งยังไม่สิ้นรอยอวดดี นางแค่นเสียงหัวเราะอย่างท้าทาย“ถุ้ย! หากตายง่ายปานนั้น เด็กนั่นคงตายไปตั้งแต่ยังไม่ทันได้กลบโลงแล้วกระมัง!”เสียงไอแหบพร่าหลุดออกมาพร้อมน้ำหูน้ำตาที่ไหลพราก นางยกมือเช็ดคราบยาที่เปื้อนอยู่บนแก้มก่อนจะหัวเราะอีกครั้ง เสียงนั้นดังก้อ
You may also like
ย้อนรักทวงแค้น
วิ๋นเจิง233.7K viewsหญิงหม้ายท้ายหมู่บ้าน
ต้นไม้แห้ง19.1K viewsยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน165.0K viewsเสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่125.4K viewsหลุมพรางร้อยรัก
หรงเย่า / นาย่า285 viewsหนีรักชินอ๋องตัวร้าย
วริษา3.8K viewsแสงจันทร์พันธนาการ
ลิ้มอ้ายเยว่ / เจ้าโยทะกา994 viewsจอมนางคู่บัลลังก์ [NC30+]
ณ ธารา1.7K views
