๓๒ หมากร้อยสายสัมพันธ์

แม้หลี่เฉิงหยวนจะเป็นบิดามาแล้วถึงสามปี แต่สิ่งที่เขาเคยชินก็มีเพียงการป้อนนม กล่อมนอนหรืออุ้มลูกเท่านั้น ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องเลี้ยงเด็กทั้งวัน ทั้งเล่นด้วย ทั้งพูดคุยหยอกล้อให้หัวเราะ หรือแม้แต่ดูแลความปลอดภัยของเด็กชายอย่างแท้จริง สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่ใช่เรื่องที่หลี่เฉิงหยวนถนัดนัก

เดิมที เขาเคยชอบการดวลหมากยิ่งนัก ทว่าครานี้กลับรู้สึกว่า…การดวลตรงหน้านั้นหนักหนายิ่งกว่าใดๆ เสียอีก

ภายในเรือนรับรอง แสงแดดอ่อนลอดผ่านหน้าต่างสาดลงบนโต๊ะไม้ซึ่งวางกระดานหมากเอาไว้ ใบหน้าเล็กของเด็กชายวัยสามขวบดูสดใสราวแสงเช้าตัดกับความเคร่งขรึมของบิดาอย่างสิ้นเชิง

หลี่จวิ้นหรงนั่งเหยียดหลังตรงบนเก้าอี้ตัวน้อย ดวงตากลมโตเปล่งประกายขณะจับจ้องหมากไม้บนกระดานอย่างจริงจัง

“ท่านพ่อต้องระวังนะ! ข้าเป็นนักหมากฝีมือดีเชียว!”

น้ำเสียงใสเปี่ยมความมั่นใจดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มร่า เด็กชายขยับมือเล็กวางหมากลงอย่างภาคภูมิ

หลี่เฉิงหยวนเงยหน้าขึ้นมองบุตรชาย น้ำเสียงทุ้มราบเรียบ ทว่ามีแววกระอักกระอ่วนปนอบอุ่นอยู่ในที

“ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าชนะง่ายๆ หรอก”

กระนั้นในใจเขากลับแปลกประหลาดอย่างประหลาด เด็กสามขวบผู้นี้อ่าน