All Chapters of พ่ายกลซาตาน: Chapter 61 - Chapter 70

ทุกคนที่โต๊ะรีบวิ่งมายังสถานที่ที่เกิดเหตุการณ์ แต่กอหญ้าวิ่งออกไปจากตรงนั้นแล้วอย่างไม่มีรีรอหรือจะหันมามองคริสต์ที่ตกลงไปในน้ำ               “หญ้า!!!!...” คริสต์เอ่ยได้เพียงเท่านั้น “อ๊ะ!!!!” แต่แล้วเมื่อคริสต์ยืนขึ้น สิ่งที่หายไป ‘แหวน’ คริสต์จึงไม่อาจวิ่งตามกอหญ้าที่ตอนนี้คงออกจากร้านไปแล้ว คริสต์พยายามเพ่งมองในน้ำที่มีแสงไฟสลัวจนเกือบมืด แต่เขายังพยายามที่จะหา ‘แหวน’ ต่อไปเพราะมันสำคัญมาก               “เฮ้ย!!...คริสต์ แกทำอะไร?...คิ้วแกแตก เลือดไหลอยู่นะโว้ย!” กัณฑ์ ที่เดินมาถึง ร้องออกไปอย่างตกใจ เมื่อเห็นสภาพของเพื่อน ‘เปียกปอน’ ‘บาดเจ็บ’ แต่ก็ยังไม่ยอมขึ้นมาจากสระน้ำ               “หาแหวน...” คริสต์ตอบเพียงแค่นั้น และยังคงตั้งหน้าตั้งตาหาต่อไป ไม่สนใ

กอหญ้าที่เดินเรียบทางเดินใต้ต้นไม้ริมทะเลห่างจากบ้านของลุงหวังไปเรื่อยๆ บ้านของน้องบีเป็นบ้านหนึ่งชั้น เธออาศัยอยู่กับย่าของเธอ   ที่มีเพียงสองห้องนอน ถึงแม้กอหญ้าจะเกรงใจแต่ย่าและน้องบียืนยันให้เธอพักผ่อนที่บ้านของพวกเขา โดยน้องบี ยกห้องนอนของเธอให้กอหญ้าพักตลอดการพักผ่อนครั้งนี้ เพราะถ้าเทียบแล้วสิ่งที่กอหญ้าช่วยเหลือค่าใช้จ่ายรักษาพยาบาลและเข้าของที่มอบให้กับน้องบี ทำให้น้องบีอยากตอบแทนกอหญ้าบ้าง ซึ่งบ่ายๆวันนี้กอหญ้ามีนัดกับน้องบีที่จะเดินไปยังสะพานปลาที่ทอดยาวออกสู่ท้องทะเล เพื่อไปซื้อของสด กุ้ง หอย ปู ที่เหล่าเรือจะมาเทียบท่ากัน               กอหญ้าที่เดินมาเรื่อยๆ จนมาถึงย่านบ้านพักของคนมีฐานะ กอหญ้าเดินหลบหลีก มาตามหาดทราย เธอเห็นชาย เธอรู้เพียงเท่านั้น เพราะเขานอนเอาหมวกใบใหญ่ปิดใบหน้าเผื่อป้องกันแสงแดดอีกชั้นบนเตียงชายหาดหน้าบ้านหลังหนึ่งโดยมีร่มขนาดใหญ่กางอยู่ด้วย               “ว้าย!!!...อื้มมมม”

“ไม่ให้กลับ!...ถ้าหญ้ายังอยากพักผ่อนอยู่ที่นี่...พี่ก็จะอยู่ด้วย...และหญ้าต้องมาพักที่นี่...บ้านพี่เท่านั้น...”               “ไม่!...หญ้ามีที่พักแล้ว” กอหญ้าที่พูดพร้อมกับยกแขนของตนมากัน ยันอกของคริสต์ไว้...               “ถ้างั้นก็อยู่อย่างงี้...มันทั้งวันทั้งคืน...พี่ยินดีรับใช้...สนอง...เรียกหาเสียงครางหวานๆของหญ้าได้ตามที่หญ้าต้องการเลย...”               “จะบ้าเหรอไง?...มันหนักนะ!!!” กอหญ้าเริ่มอึดอัด เมื่อคริสต์ตั้งใจกดน้ำหนักของตนลงมา โดยที่จุดประสานยังคงเชื่อมสายใยร่างกายของทั้งสองดั่งเดิม               “เลือก?...ว่าหญ้าจะเอาตัวเองมาพักที่นี่...หรือจะเอาพี่กลับไปที่พักของหญ้าด้วย!...” คริสต์พูดด้วยสีหน้าจริงจั

“ฮิ ฮิ ฮิ...แน่จริงก็จับให้ได้สิ” กอหญ้าท้าทาย พร้อมขยับกายคอยหลบหลีกคริสต์ที่พยายามหาจังหวะเข้าจับกอหญ้าที่เอาแต่หัวเราะและหวีดร้อง เมื่อเขาวิ่งวนเก้าอี้เข้าไปหาเธอ               “จับได้แน่!...เตรียมรับความรักครั้งใหญ่ของพี่ได้เลย”               “คนบ้า!...หื่น!!!...ได้ตลอดเวลา”               “ก็ช่วยไม่ได้...น้องสาวอยากน่ารักน่าจับกินเสียเหลือเกิน...” กอหญ้าหวีดร้องออกมาเมื่อคริสต์วิ่งและคว้าเธอได้ในที่สุด  “ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ....” เสียงหัวเราะบ่งบอกถึงชัยชนะของคริสต์ดังออกมา ‘ความสุข’ เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นทุกครั้งกับคริสต์ยามที่มีกอหญ้าเคียงข้างไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ไหน เขาก็ต้องการเพราะ ‘ความสุข’ แบบนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน     

“แล้วไง?...หญ้าก็นอนคนละห้องกับพ่อไม่ใช่เหรอ?”               “ก็หญ้าไม่ได้อยู่คนเดียว...”               “ก็ถูก...หญ้าอยู่กับพ่อ...พี่ก็รู้แล้ว”               “บ้านใคร...บ้านมัน”               “เรื่องไร...พี่ต้องทำแบบนั้น...หญ้าเราสองคนเป็นอะไรกันอันโตก็รู้ พี่ไม่ใช่คนที่ทำอะไรลับหลังนะ...คืนนี้พี่จะค้างที่ไหนก็ได้แต่ข้างกายพี่ต้องมีหญ้านอนอยู่ข้างๆ...หญ้าเป็นสมบัติของพี่ อย่าหวังจะเขี่ยพี่ทิ้งง่ายๆ...” กอหญ้าอ้าปากค้าง คริสต์ มาร์ติน เชียร์เลอร์ เอากับเขาสิ!               “เอาที่สบายใจ...อยากทำไรก็ทำเลย...คุณเจ้าของสมบัติ” คริสต์