All Chapters of พ่ายกลซาตาน: Chapter 81 - Chapter 90

“เรื่องอื่นผมก็อาจเห็นด้วย แต่เรื่องนี้พี่เขียนขึ้นมาเอง ถ้าจะเล่นเป็นนักแสดงนำหญิงเสียเองมันจะยากอะไร เพราะบุคคลิคในเรื่องนักแสดงนำหญิงเหมือนพี่ยิ่งกว่าเป็นตัวพี่เองเสียอีก...และที่สำคัญพี่หญ้ารูปร่างหน้าตาผ่านฉลุย และจะว่าไปผมว่าพี่เหมาะที่จะเล่นคู่กับพี่คริสต์มากกว่านักแสดงหญิงคนอื่นเป็นไหนๆ...”               “ก็ใช่นะสิ! พิศาลจะพูดยังไงก็ได้ ก็เราเป็นพี่น้องกัน...คนอื่นเขาไม่ได้คิดแบบเราสักหน่อย...”               “พี่หญ้าพูดยังกับว่า ถ้าใครมาชวนพี่เล่นละครเรื่องนี้ พี่ก็จะตอบตกลงยังไงยังงั้นเลย...”               “เอ่อ!…” กอหญ้าอ้ำๆอึ้งๆ เพราะก็จริงตามที่พิศาลพูดไว้ ถ้าเธอเล่นละครเรื่องนี้เสียเอง ไอ้!ความรู้สึกบ้าๆแปลกๆ นี้อาจจะหายไปก็ได้               พิศาลแอบยิ้มเมื่อแผนขั

กอหญ้าเจอความรุนแรงตั้งแต่จังหวะแรก สองแขนเล็กยกขึ้นโอบรอบคอแข็งแรงนั้น คริสต์กัดฟันขบกรามแน่นจนแนวสันคางเกร็งอย่างชัดเจนเมื่อแก่นกายเขาถูกบีบรัดในโพรงสาวจนเขาแทบจะปลดปล่อยความอึดอัดนั้นออกมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เข้าสู่โพรงสาว               คริสต์ไม่รีรอสะโพกแข็งแรงขยับขับเคลื่อนโดยทันทีในจังหวะที่หายเข้าสู่กายสาวคริสต์จะเบียดแนบแน่นเกิดเสียงดังยามจุดเชื่อมสัมผัสกัน เหงื่อกาฬผุดขึ้นแนวขุมขนตามเรือนกายทั้งของคริสต์และกอหญ้าเมื่อแรงกายการขับเคลื่อนของคริสต์ไม่มีวี่แววจะลดทอนหรือตกลงสักนิด               “อ้า...พี่คริสต์....กรี๊ดดดดด...” กอหญ้ากรีดร้องออกมาเมื่อร่างกายเธอมาถึงจุดสูงสุดของสัมผัสสวาทที่เร้าร้อนผสมความรุนแรงที่กอหญ้าต้องบอกกับตัวเองว่านี้เป็นครั้งแรกของเธอที่คริสต์เปลี่ยนการสัมผัสที่แตกต่างจากที่ผ่านมา               คริสต์ที่ส่งกอหญ้า

ก๊อก ก๊อก เขมิกาหันไปที่ประตูอย่างรอคอยเมื่อหน้าที่ถูกส่งต่อมาที่เธอ               “สวัสดีค่ะ...พี่เขม” กอหญ้ายกมือไหว้ทักทายผู้อวุโสกว่า               “สวัสดีค่ะ...คุณหญ้า...มีอะไรกับคุณคริสต์หรือเปล่าคะ?”               “หน้าหญ้าแสดงชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”               “ก็ไม่เชิงค่ะ...มีอะไรให้พี่ช่วยมั้ย?”               “พี่เขมค่ะ...คือว่าหญ้า หญ้า...รู้สึกเหมือนว่า หญ้าหึงพี่คริสต์กับนักแสดงนำหญิงพ่ายกลซาตาน...หญ้าแย่มากเลยใช่มั้ยคะ?” เขมิกายิ้มออกมาพร้อมประคองกอดกอหญ้า          

“เริ่มพูดเหมือนดารานักแสดงเลยนะคะ” คริสต์หันมายิ้มกับคำแซวของกอหญ้าและเดินเข้ามาใกล้ขณะที่มือจัดเนคไทไปด้วย               “พี่ไปก่อนนะ...” คริสต์พูดพร้อมกับก้มไปหอมแก้มกอหญ้า               “พี่คริสต์ไม่ทานมื้อเช้าเหรอคะ?”               “เดี๋ยวพี่ไปกินที่บ้านคุณแม่...หญ้าตามสบายเพราะนี้ยังเช้าอยู่มาก”     กอหญ้าพยักหน้าเข้าใจและเขย่งเท้าหอมแก้มคริสต์ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องนอนไป กอหญ้าเดินเข้าห้องน้ำไปกว่ายี่สิบนาทีที่เธอออกจากห้องน้ำอีกครั้ง เสียงเคาะประตูหน้าห้องนอนทำให้กอหญ้าที่ยังอยู่ในเสื้อคลุมเดินไปเปิดประตู               “สวัสดีค่ะคุณแม่...” กอหญ้ากล่าวทักทายพร้อมยกมือที่ทำเป็นประจำทุกวันที

คริสต์ขมวดคิ้ว ดวงตาหลี่มองโต๊ะที่นั่งกันอยู่สามคน “บ้าจริง...” คริสต์คำรามในคอเมื่อเดินเข้ามาใกล้โต๊ะในร้านที่กอหญ้าแจ้งให้ทราบ คริสต์เรียกพนักงานในร้านเมื่อคนทั้งสามเห็นว่าคริสต์มาถึงแล้ว               “ขอโทษนะครับ มื้อนี้ผมจะเป็นเจ้าภาพ ผมต้องการนั่งหัวโต๊ะ ช่วยจัดที่ให้หน่อย...” คริสต์พูดเบาๆ และหยิบแบ้งสีม่วงส่งให้พนักงานคนนั้น “...นี้ถือว่าเป็นทิปที่สร้างความยุ่งยากนะครับ”               คุณหญิงศศิธรยิ้มเล็กน้อย เมื่อริต้าที่กำลังจะทักทายคริสต์ เพราะโต๊ะสำหรับสี่ที่นี่ มีที่ว่างอีกหนึ่งคือข้างริต้า ที่คริสต์พยายามจะรักษามารยาทที่สุดแล้วที่ไม่ไล่ริต้าไป และสิ่งที่ไม่คาดคิดของทุกคน คริสต์ที่จบธุระกับพนักงานของร้าน เขาเดินก้มหน้าไปหอมแก้มคุณหญิงศศิธรและกอหญ้า เขาไม่ได้สนใจว่าคนอื่นที่ไม่รู้จักพวกเขาจะคิดอย่างไรกับภาพนี้ แต่เขาต้องการให้ริต้าเห็นว่าผู้หญิงที่มีความสำคัญกับเขามีเพียงแม่และเมียท