Lahat ng Kabanata ng พ่ายกลซาตาน: Kabanata 101 - Kabanata 110

“พี่คริสต์!...” กอหญ้าช็อคกับภาพที่เห็น เธอรู้สึกว่าร่างเธอถูกสายฟ้าฟาดลงตรงกลางใจ ร่างกายเธอชาวาบ ใบหน้าเธอร้อนวูบ อาการต่างๆกำลังรุมเร้าเธอ จนกอหญ้ารู้สึกหายใจไม่ออก คริสต์กับศิริที่เปลือยเปล่าจะว่าทั้งคู่เลยก็ได้               “หญ้า!!!!” คริสต์ร้องตะโกนเสียงดัง  และแกะมือศิริออกจากการรัดร่างเขาไว้               “อุ้ย!” ศิริร้องออกมา เมื่อคริสต์แกะมือเธอและผลักเธออย่างแรงจนศิริล้มลง แต่คริสต์ไม่เสียเวลาและสายตาจะหันมาศิริ สองขาของเขาวิ่งออกไปทิศทางเดียวกับที่กอหญ้าหันหลังวิ่งออกไป               เอี๊ยดดดดดด เสียงเบรครถของเขมิกาดังสนั่น เมื่อจังหวะที่เขมิกากำลังจะออกรถหลังจากเลี้ยวกลับหัวรถแล้ว กอหญ้าก็วิ่งมาจากทางด้านหลังและแซงหน้ารถเธอพร้อมๆกับที่เขมิกากำลังจะย้ำเหยียบคันเร่ง แต่เธอต้องคืนเท้ามาเหยียบเบรคอย่างแ

กอหญ้าก้มหน้าหลบตาทุกคน ซึ่งเขมิกาเดินเข้าไปใกล้คริสต์และเอียงกระซิบบอกบางอย่างกับคริสต์ และสวมกอดกอหญ้าที่เธอหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าสบตากับใครทั้งๆ ที่เธอไม่ใช่คนผิดเลย               คริสต์พยักหน้าตอบรับเขมิกาอย่างขอบคุณ แต่เขาไม่มีโอกาสได้บอกกับเขมิกาเลยว่า บทสรุปของเขากับกอหญ้ากลับจบไม่สวยสักเท่าไหร่ และที่กอหญ้ายอมเดินกลับมาบ้านพักกับเขาก็เพราะคริสต์ยืนยันจะไปส่งกอหญ้าที่บ้านน้องบี ที่กอหญ้าขอไปพักที่นั่นจนกว่าจะกลับกรุงเทพฯ เพราะพวกเขาต้องอยู่ต่ออีกหลายวันเพื่อที่จะต้องถ่ายละครให้ครบทุกตอนที่เกี่ยวกับทะเล               คริสต์และกอหญ้าเดินต่อเข้าไปในบ้านโดยที่คริสต์ไม่แม้แต่ชายตามองศิริแม้สักนิด และท่าทางแบบนั้นของคริสต์ทำให้ศิริปล่อยน้ำตาออกมาอีกครั้งอย่างไม่สามารถหักห้ามเอาไว้ได้ กอหญ้าหยุดเดินและขอรออยู่ที่ห้องรับแขก ทำให้คริสต์ต้องปล่อยมือเธอและเดินกลับเข้าห้องนอนเพื่อสวมเสื้อผ้าและเก็บกระเป๋าให้กอหญ้าทำตามคำขอของเธอด้วยความร

“ฮืออออ...พี่เขม...ทำไมเขาทำกับหญ้าแบบนี้” กอหญ้าร้องไห้ด้วยความเสียใจ ถึงแม้ช่วงหนึ่งของชีวิตเธอจะเติบโตมาจากโซนยุโรป แต่เธอก็เป็นคนไทยที่พ่อสอนให้เธอรู้จักซึมซับวัฒนธรรมไทย ถึงแม้เธอจะล้ำเส้นในบางเรื่อง แต่การแสดงความรักที่มากกว่าการกอดการหอมแก้มในที่สาธารณะเธอก็ไม่เคยชินที่จะปฎิบัติเลย แล้วนี้คริสต์บังคับปล้นจูบเธอต่อหน้าธารกำนัลในที่สาธาณะ เขาเห็นว่าเธอเป็นอะไร เขาไม่ให้เกียรติเธอเลย เขาสร้างความอับอายให้กับเธอ               “คุณหญ้าใจเย็นๆก่อนนะคะ...คุณคริสต์คงไม่ตั้งใจให้เรื่องเป็นแบบนี้ เธอรักคุณหญ้านะคะ”               “ฮืออออ...พี่เขม...ความรักของเขาทำให้หญ้าเสียน้ำตามามากเหลือเกิน...หญ้า หญ้า หญ้าคิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับเขาอีกต่อไปแล้ว...”               “โอ้!!!…ไม่นะ...คุณหญ้าอย่าพึ่งคิดอะไรตอนนี้

คริสต์สะดุ้งตื่นเมื่อนาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่ม ภายในห้องมืดมิดมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอยู่ คริสต์ลุกขึ้นมานั่ง เขารู้สึกมึนๆ สาเหตุคงมาจากเขาท้องว่างที่วันนี้เขายังไม่ได้กินอะไรเลยหลังจากที่เขาทานขนมปังกับกาแฟตอนเช้าที่กองถ่าย และกลับมาเขายังดื่มไวน์หมดไปอีกหนึ่งขวด               คริสต์เดินเข้าห้องน้ำล้างหน้า เมื่อเสร็จแล้วเขาก็เดินลงบันไดมุ่งสู่ประตูทางออกของบ้านเขา และเดินเลี่ยงประตูใหญ่ทางเข้าตึกใหญ่ที่ตอนนี้ปิดสนิท เขาเดินไปตามทางเดินเล็กข้างกำแพงเพื่อไปยังห้องครัวที่จะมีประตูทางเข้าแยกมา และแน่นอนเขารู้ว่ามันจะไม่ล็อค เพราะทุกคนในบ้านจะรู้ว่าถ้าเขากลับดึกๆ เขาจะไม่รบกวนคนในบ้าน คริสต์จะเข้ามาจัดการตัวเองหาอะไรทานเองในครัวนี้               คริสต์กดสวิสท์ไฟ แสงไฟดวงเล็กๆสว่างขึ้น บนโต๊ะมีบางอย่างวางไว้ พร้อมโน้ตที่แปะบอกไว้  “คุณกอหญ้า บอกว่าให้ทำผัดผัก วางไว้บนโต๊ะให้คุณคริสต์...” คริสต์ขมวดคิ้วพร

“หญ้า!!!…” เสียงเรียกที่ดังขึ้น ทำให้กอหญ้าหันไปทันที เพราะพี่เจเดินออกมาจากห้องทำงานและเห็นคนที่เจตรินอยากให้มาร่วมงานกับเขามากกว่าที่เธอจะไปทำงานที่บริษัทอื่น               “พี่เจ!...สวัสดีค่ะ” กอหญ้าทักทายพร้อมยกมือไหว้               “สวัสดีจ๊ะ...ว่าแต่รู้จักกันแล้วเหรอ?” ประโยคหลังเจตรินหันไปทางชาลี               “…ก็ไม่เชิง” ชาลีตอบกลางๆ เจตรินจึงให้กอหญ้าเดินไปที่ห้องทำงานเขาและชาลีก็ตามไปด้วย ถึงแม้หน้าที่ในการรับพนักงานจะเป็นอำนาจสิทธิขาดของเจตรินก็ตามที แต่ดูจากสายตาของเพื่อนแล้ว กอหญ้าต้องมีฝีไม้ลายมือพอตัว               “ขอโทษทีนะหญ้าที่ให้รอ...พิศาลไลน์มาบอกพี่แล้วว่าหญ้าตกลงจะทำงานที่นี่และจะเข้าม