All Chapters of [Bad Loves] บำเรอแค้นศัตรูพี่ชาย (3P): Chapter 21 - Chapter 30

อา~อ่ำ! "เก่งมากเลยครับสุดหล่อ อ่าคนสวยของป้ามาๆ ทานส้มหน่อยนะคะ อา~อ่ำ! เก่งมาเลย หื้อ!"เสียงหวานของผู้มาเยี่ยมเยียนเพื่อนสาวที่ตอนนี้กำลังป้อนผลไม้เจ้าหลานสุดที่รักอยู่ที่ห้องนั่งเล่นโดยมีสายตาของผู้เป็นพี่ชายเพื่อนมองทุกการกระทำของเธออยู่ "เลี้ยงเก่งนี่! อยากมีบ้างรึเปล่าล่ะ?"เสียงเข้มเอ่ยพร้อมกับใบหน้าที่เผยรอยยิ้มยียวนกวนประสาทส่งไปให้เธอ "เฮียรันคะ ถ้าไม่พูดก็ไม่มีใครว่าเป็นใบ้หรอกนะ!" ยูริตอกกลับด้วยสายตาค้อนเคือง "เหอะ! ปากดีไปเถอะ!" รันเวย์เอ่ยก่อนจะแกล้งใช้ตุ๊กตาหมีปาใส่หลังของเธอ "โอ๊ย! ไอเฮีย!" ยูริร้องเหวใส่ "เฮียนิสัยเสียแกล้งแต่ยูริ หนูจะฟ้องแม่นะคะ!"เสียงดุของน้องสาวดังขึ้นทำให้ทั้งสองเมินเชิดหน้าใส่กัน "ปกติของไอรันก็ชอ.."ประโยคของอาร์เดนยังไม่ทันจบถูกมือหนาของเพื่อนหนุ่มที่กำลังถูกกล่าวยื่นมาปิดปากทันที "เงียบบ้างก็ได้นะเพื่อนรัก!"รันเวย์กัดฟันพูดและผ่ายยิ้มส่งให้ก่อนจะปล่อยมือ การกระทำของทั้งสองทำให้สองสาวงงงวย "พี่อาร์เดนคะ วันนี้ยูริขอพาเดลไปเที่ยวได้มั้ยคะ ไปแบบเพื่อนสาวค่ะพอดีไม่ได้เที่ยวกันนานแล้ว"ประโยคเอ่ยขอทำให้ชายหนุ่มหันหน้าไปมองคนรัก

เสียงคลื่นกระทบฝั่งปนกับสายลมที่โชยมากลิ่นอายของน้ำทะเลความรู้สึกที่สดชื่นทำให้ใบหน้ากลมเผยรอยยิ้มที่สดใสออกมาก่อนจะลงไปนั่งข้างๆลูกน้อยทั้งสองที่ตอนนี้กำลังเล่นก่อทรายอยู่กับคนเป็นพ่อ สายตาเล็กมองไปยังใบหน้าใหญ่ที่มีรอยยิ้มกับสายตาที่จ้องมองลูกน้อยเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและความรัก เธออาจจะไม่แน่ใจหรือลังเลบ้างแต่ขอให้เขาได้พิสูจน์มันออกมา "สวยไหมคะ ไอด้าลูกอย่าเอามือไปถูกหน้าค่ะ เดี๋ยวทรายจะเข้าตาเอานะ"เสียงเอ่ยห้ามปรามของผู้เป็นพ่อเอ่ยกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "งานที่บริษัทพี่เป็นยังไงบ้างคะ?"เธอเอ่ยถามเขา "ก็เรื่อยๆค่ะ ก่อนบวชก็เคลียร์งานให้เสร็จจะได้ไม่วุ่นวายทีหลัง"เขาตอบกลับเธอด้วยใบหน้ายิ้มๆ "ทำไมไม่เคลียร์งานให้เรียบร้อยล่ะคะ พามาเที่ยวทำไม?"เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่สงสัย "ก็พี่อยากใช้เวลาอยู่กับหนูกับลูกก่อนยังไงล่ะคะ ส่วนงานเคลียร์ทีหลังได้ค่ะ"คำตอบของเขาทำเอาความรู้สึกที่ปิดกั้นสำหรับเขาเริ่มเปิดออก เธอไม่รู้ว่าเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่แต่มันดีกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก "พี่ไนท์ล่ะคะ เขาทำงานเหนื่อยไหม เขาพักผ่อนรึเปล่า?"เธอเอ่ยถามถึงอีกคนที่ไม่ได้มาด้วยกัน

ตั้งแต่กลับมาอเมริกาการใช้ชีวิตประจำวันก็เหมือนเดิมเพิ่มเติมคือเรียนหนักกว่าเดิมเพราะเธอกำลังจะจบแล้ว อาร์เดนถึงแม้ว่าเขาจะทำงานหนักมากแค่ไหนแต่เมื่อเห็นเธอต้องทำอะไรหลายอย่างเขาก็ไม่อาจละเลยได้เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยแบ่งเบาเธอ ส่วนเด็กน้อยทั้งสองฝั่งพ่อแม่ของอาร์เดนก็คอยช่วยดูแลให้ไม่ห่างเพราะรักเหมือนหลานแท้ๆ เลยก็ว่าได้ "นมอุ่นๆค่ะ"เสียงอ่อนโยนของร่างสูงเอ่ยขึ้นก่อนจะตั้งแก้วนมอุ่นให้เธอที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาและส่งยิ้มบางๆไปให้เขา "ขอบคุณนะคะ ขอชาร์จแบตหน่อย"จบประโยคเธอก็เข้าไปกอดรัดเอวหนาทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มเผยออกมาก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นมาลูบผมสวยอย่างอ่อนโยน "ชาร์จแบตแบบนี้จะเต็มได้ยังไงกันล่ะคะ"ประโยคของเขาทำให้เธอขมวดคิ้วแน่นเมื่อรู้สึกสงสัย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เผยขึ้นบนใบหน้าของเขาและนั่นทำให้เธอนึกได้ "มันจะดีมากนะ แฮะๆ"เสียงเล็กพูดขึ้นก่อนจะรีบลุกขึ้น ร่างเล็กกระโดดกอดคอแกร่งก่อนที่จะใช้ขาเรียวล็อกเอวหนาไว้โดยมีมือของเขาช่วยรับน้ำหนักไว้ "ลามกใหญ่แล้วนะเรา"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ชอบไหมล่ะคะ?"เสียงหวานเอ่ยด้วยสายตายั่วยวน

"พี่โซ่ พี่ไนท์!" เสียงหวานเอ่ยชื่อของเขาทั้งสองก่อนจะผ่ายยิ้มออกมาเล็กน้อย เท้าหนักของสองหนุ่มสาวเข้ามาใกล้ร่างบางก่อนจะสวมกอดแน่น "พี่คิดถึงหนูจัง! คิดถึงมากๆเลยรู้ไหม?"ไนท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา"คิดถึงมากๆ มากจริงๆ"โซ่เอ่ยพร้อมน้ำตาที่หยดลงมา ปากเล็กคลี่ยิ้มบางๆก่อนจะมองร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกล อาร์เดนส่งยิ้มกลับมาให้เธอบางๆ เขาไม่ได้หึง เขาไม่ได้หวงหากเป็นพวกเขา แต่กับผู้ชายอื่นที่ไม่ใช่พวกเขามันไม่แน่ ไม่นานนักพวกเขาก็ปล่อยเธอและกดจูบลงมายังหน้าผากมนเบาก่อนจะเดินไปยังเด็กน้อยทั้งสอง"โตไวจังเลยคนสวย ยิ่งโตหนูยิ่งสวยเหมือนแม่เลยนะ พ่อคิดถึงหนูมากเลยนะคะ""ว่าไงครับคนหล่อ พ่อมาหาแล้วนะ ขอกอดหน่อย หือ! ทำไมเนื้อเยอะแบบนี้ครับเนี้ย"เสียงหยอกล้อของคู่พ่อลูกที่ดูสนิทกันไวมากโดยที่เด็กทั้งสองไม่มีทีท่าว่าจะกลัวเลยสักนิดแถมยังยอมให้กอดให้หอมง่ายๆ "ปา ปะ!"เสียงเล็กของเด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยเรียกอาร์เดนก่อนจะวิ่งไปหา โดยที่เขารออุ้มเธออยู่ "ป่อ ป่อ!"เด็กน้อยเอ่ยก่อนจะใช้นิ้มสั้นชี้ไปทางโซ่"พ่อพ่อของหนูไงคะไอด้า ปะป๊าพามาหาแล้วนะ ต่อไปเราก็จะอยู่ด้วยกันนะคะ"อาร์เดนเอ่ยด้วยเสียงเล็กเสียงน้อ

ประเทศไทย โรงแรมหรูระดับห้าดาวภายในห้องจัดเลี้ยงที่มีแขกเหรื่อมากมายทยอยกันเดินเข้ามาภายในงานที่ถูกประดับด้วยดอกไม้สีสวยตระการตา รูปถ่ายพรีเวดดิ้งที่ตั้งเรียงตามทางเดิน แสงไฟสลัวกับพื้นฉากที่ถูกจัดให้ดูเข้ากับงาน เสียงดนตรีที่บรรเลงออกมาด้วยความไพเราะ ใบหน้ายิ้มแย้มของผู้เป็นพ่อและแม่ทั้งสองฝ่ายที่ยืนต้อนรับแขกมาเกือบครึ่งชั่วโมงแต่พวกเขากลับไม่มีความเหนื่อยล้าเลยสักนิดเมื่อเห็นใบหน้าที่มีความสุขของบ่าวสาว วันที่พวกเขามีความสุขที่สุดคือวันที่ได้เห็นลูกมีครอบครัวที่ดีและคู่ครองที่ดี "พ่อคะแม่คะถ้าเหนื่อยไปพักก่อนเถอะนะคะ เดี๋ยวทางนี้หนูจัดการเองค่ะ"เสียงหวานของลูกสาวเอ่ยบอกผู้เป็นพ่อและแม่ "ไม่เป็นไรค่ะ แม่ไหวค่ะหนูไม่ต้องห่วงแม่กับพ่อนะคะ"มินตราเอ่ยบอกลูกสาวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ใช่ลูก น้องเดลลูกมองดูรอบๆสิทุกคนไม่มีใครเหนื่อยหรือพักเลยนะ พวกคุณพ่อ พี่ๆของลูก วันสำคัญของเดลทุกคนช่วยเต็มที่ หนูไม่ต้องกังวลหรือกลัวว่าทุกคนจะเหนื่อยนะคะ ทุกคนเต็มใจทำเพื่อหนูนะลูก" แทนเอ่ยร่ายประโยคซึ้งกับลูกสาว รอยยิ้มที่อบอุ่นของพ่อเผยให้เห็น รอยยิ้มแห่งความประทับใจและรู้สึกขอบคุณทุกคนที่รักและ