[Bad Loves] บำเรอแค้นศัตรูพี่ชาย (3P)

[Bad Loves] บำเรอแค้นศัตรูพี่ชาย (3P)

last updateLast Updated : 2026-01-22
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
44Chapters
3.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เด็กสาวที่อยู่ในวัยสดใส มีความมุ่งมั่นในสิ่งที่ตัวเองทำ มีความเชื่อในโชคชะตา เป็นความน่ารักสดใสของทุกคนในบ้านแต่แล้วความสดใสก็ถูกพังทลายลงเพียงเพราะความแค้นของเขา "ถ้าพี่ไม่ได้รักหนูก็ปล่อยหนูไปสักทีได้ไหมคะ" "พี่โซ่กับพี่ไนท์มีความแค้นอะไรกับพี่ชายเดลกันแน่!" เขาผู้มีนิสัยเคร่งขรึม ไม่ยอมคน และเป็นพี่ชายที่น่ารักให้กับน้องสาวคนเดียวของเขา "นิรา" เขารักและคอยเป็นทั้งพ่อทั้งแม่ในเวลาเดียวกัน เพราะพ่อแม่ได้เสียไปในช่วงที่เขาอายุได้เพียง15 ปีเขาจึงต้องดิ้นรนและสร้างมันเพื่อน้องสาวของเขา แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำกลับพังลงหลังได้รู้ข่าวร้ายว่าน้องสาวถูกรถชนเสียชีวิตแต่กลับจับผู้ก่อเหตุไม่ได้ "เพราะพี่มึงมันหน้าตัวเมียไงไม่กล้าแม้แต่ออกมายอมรับผิด ครอบครัวมึงก็ห่วงแต่หน้าตาวงตระกูล แล้วน้องกูล่ะ!" "กูจะทำให้มันเจ็บปวดพอๆกับกู และมึงคือผู้โชคดี" "มึงสมควรโดนแล้ว อย่ามาตีหน้าซื่อ ต่อให้มึงกระอักเลือดตายตรงหน้ากู กูก็ไม่คิดจะมองมึงด้วยซ้ำ" "กูไม่ควรรู้สึกแบบนี้ดิว่ะ ทำไมกูถึงเจ็บแบบนี้ว่ะไอไนท์!"

View More

Chapter 1

บทนำ โมเดล

「――拝島さん。半月後に湊都に戻って、貴方と結婚するわ」

ラウンジバーのテラス席。深い色合いのソファに身を沈めながら、京極紫音(きょうごく しおん)は受話器の向こうの相手に静かに告げた。

すぐに返ってきたのは、磁石のように人を惹きつける、冷ややかで知的なバリトンボイスだった。「紫音。私の記憶が確かなら、君は二ヶ月前にその『愛しい彼氏』とやらのために、私との婚約話を蹴ったはずだが?」

痛いところを突かれ、紫音は唇をぐっと引き結ぶ。

二ヶ月前――彼女は七年間愛し続けた恋人・不破清也(ふわ せいや)を正式に両親へ紹介しようとしていた。

だが、あろうことかその矢先に両親から告げられたのは、京極家と拝島家の政略結婚。彼女の名目上のフィアンセとなったのが、拝島律(はいじま りつ)だった。

紫音は清也のために家と猛衝突し、父を入院させるほどの大喧嘩を繰り広げた。さらには『清也と絶対に幸せになってみせる、私の選択は間違っていない』と証明するための賭けまでして、家を飛び出したのだ。

だが、あれからたったの二ヶ月。清也への情熱は、彼が義妹である江藤芙花(えとう ふうか)に見せる度重なる偏愛によって、見る影もなく消耗してしまった。

とりわけ、今日は酷かった。

今日は本来、二人の大切な記念日だったはずだ。それなのに清也は約束をすっぽかし、この店で芙花と恋人同然の戯れに興じている。

紫音はスマートフォンの縁が白くなるほど強く握りしめると、震えそうになる声を押し殺し、けれどきっぱりと言い放った。「……彼とは、別れるつもりよ」

「手は貸そうか?」

男の声はあくまで冷静だが、そこには隠しきれない強引な色気と侵略的な響きが滲んでいた。

「いいえ、結構よ」紫音は声を潜めて答える。「彼とのことは自分で綺麗に片付けるわ。貴方には迷惑をかけない」

一呼吸置いて、彼女は続けた。「この数年、彼を支えるために私の手腕も資産も注ぎ込んできたの。それらをきっちり回収するには、少し時間が要るわ。だから、待っていてほしいの」

「分かった。――半月後、空港で待つ」

男は短く了承すると、一方的に通話を切った。

紫音はスマートフォンをしまうと、虚空の一点をじっと見つめた。数秒の静寂の後、彼女は決意したようにソファから身を起こし、バーの二階にある個室へと足を進めた。

部屋に近づくにつれ、中からは下品な囃し立てる声が漏れ聞こえてくる。

ドアの隙間から、清也と芙花が人の輪の中心にいるのが分かった。

躊躇なくドアノブに手をかけ、押し開けようとした瞬間――中からこんな歓声が響いてきた。

「うわ、マジかよ!食いついてんじゃん!清也、舌入れてるし!このゲームでここまでやる奴いねぇって!」

「たかがグラス一杯の酒だろ?清也も必死すぎだって」

「お前バカか?酒が問題なんじゃない。大事なのは俺たちの芙花お嬢様だろ。ここで芙花が負けたら、下のフロアで知らねぇ男とチークダンス踊らなきゃなんねぇんだぞ。清也が自分の目の前で、芙花を他の男と密着させるわけないだろ?」

「……でも清也、彼女いなかったっけ?」

紫音がドアを完全に押し開けても、熱狂の中心にいる連中は誰一人として彼女に気づかなかった。

唯一、入口近くにいた数人がぎょっとして、慌てて互いの袖を引っ張り合っただけだ。

紫音は腕を組み、入り口に立ち尽くしたまま、凍てつくような冷ややかな眼差しを注いだ。視線の先では、清也が陶酔した様子で芙花をその腕の中に閉じ込めている。彼の大ぶりな手は、欲望を抑えきれないように芙花の細い腰をまさぐり、這い回っていた。その指先の動きはあまりに猥雑で、強烈な独占欲に満ちている。

……このままここにベッドがあれば、間違いなく最後までヤッていたでしょうね。紫音は冷静にそう分析した。

「し、紫音さん……!?」

誰かが幽霊でも見たかのような素っ頓狂な声を上げた。

その声に弾かれたように、清也が目を開ける。次の瞬間、彼の視線は、冷笑とも哀れみともつかない色を浮かべた紫音の瞳とかち合った。清也の表情が一瞬にして凍りつく。

彼は慌てて腕の中の芙花を突き放すと、人をかき分けて紫音の前まで歩み寄ってきた。その声は、居心地の悪さを隠すように低く、冷たい。

「……どうしてここにいる?」

浮気の現場を見られてなお、悪びれる様子もなく言い放つ彼。紫音は瞳の奥の嘲笑をさらに濃くし、清也の肩越しに視線を送った。そこでは、芙花が勝ち誇ったような挑発的な目でこちらを見ていた。

紫音はふわりと、唇の端だけで笑って見せた。「あなた、今日が何の日かお忘れ?」

今日――

それは、二人の交際記念日だったはずだ。

清也はようやく、紫音がなぜこの場所に現れたのかを理解したらしい。

彼の眉間にバツの悪そうな懊悩の色が浮かぶ。「……芙花の機嫌が悪かったんだ。だから気晴らしに仲間と集まって……さっきのはただの王様ゲームの流れで、みんなが煽るから仕方なく……」

「ええ、分かっているわ」

紫音は彼の言い訳を遮り、穏やかな声で答えた。「たかがゲームでしょう?気にしていないわ」

清也は言葉を喉に詰まらせた。

飲み込むことも吐き出すこともできず、ただ不快そうに眉を寄せる。

彼が気まずさに耐えかね、とりあえず紫音を連れて帰るとみんなに告げようとしたその時――それを遮るように、割って入ってきた声があった。

「紫音さん、ごめんなさい!今日、わたしどうしても辛くて……だからお兄ちゃんに無理言って、付き合ってもらってたの。お兄ちゃんを責めないであげて。悪いのは全部わたしだから」

芙花だった。彼女は片手にカクテルグラスを持ったまま、殊勝な顔で紫音の前に歩み出る。「せっかく来てくれたんだし、紫音さんも一緒に飲まない?このお酒、お兄ちゃんがわざわざわたしのために呼んでくれたバーテンダーさんが作ったの。美味しいよ、飲んでみて?」

紫音の視線は、芙花が無防備さを装って大きく開けた胸元に吸い寄せられた。そこには、生々しい赤い跡が点々と散っている。

さらに視線を上げれば、輪郭が乱れ、少し滲んだ口紅。

……なるほど。衆人環視の中でこれ見よがしにマーキングを見せつけてくるとはね。ここまであからさまな挑発を受けて、黙って引き下がるほど紫音は甘くない。

紫音は口元の笑みをさらに深くした。「あら、そう?」

芙花が何か言い返す隙も与えず、彼女は残酷な問いを投げかける。「じゃあ、その特製カクテルと、『義兄の唾液』と――どっちが美味しかったのかしら?ねえ、芙花ちゃん?」

彼女はことさらに「義兄」という言葉を強調した。

その一言で、場の空気が凍りつく。周囲の人間たちは、改めて芙花と清也の関係を思い出したのだ。

――義理とはいえ、二人は兄妹だということを。

いくら血が繋がっていないとはいえ、清也にとって芙花は戸籍上の妹である。さっきまで二人が人前で見せつけていたあの濃厚な口づけは、インモラル極まりない行為だったのだ。

一瞬にして、芙花を見る周囲の視線に軽蔑や困惑の色が混じり始める。

「紫音さん……酷い、どうしてそんな言い方するの?」

芙花はとっさに目元を赤く染め、声を震わせた。「さっきのは、お兄ちゃんがわたしを助けるためにゲームに参加してくれただけで……それに、わたしだって自分の立場くらい分かってる。お兄ちゃんとそんな関係になるわけないでしょう……」

彼女はすがるように清也の方をチラリと見やり、言葉にならぬ悲痛な表情を作ってみせた。まるで、耐え難い屈辱を受けている被害者のように。

「……もう、いいよ」

数秒の沈黙の後、芙花は全ての理不尽を飲み込むような健気な声で続けた。「元はと言えば、わたしのお父さんがお兄ちゃんを庇って死んだから……だからわたしは不破家に引き取られて、ずっとお兄ちゃんに面倒を見てもらってきたけど。

でもやっぱり、わたしが身の程知らずだったんだね。全部、わたしが悪いの。

安心して、紫音さん。これからはお兄ちゃんとは距離を置くから。どんな辛いことがあっても、二度とお兄ちゃんに助けを求めたりしないから……!」

語尾を震わせ、消え入りそうな声で訴える芙花。

そのあざとい芝居は、個室にいた野次馬たちの良心を揺さぶるには十分すぎた。彼らは思い出す。なぜ芙花が清也の「家族」になったのかを。かつて拉致された清也を救うために、彼女の実父が犯人に殺された――その痛ましい事件を。

命の恩人の娘に対して、清也が過保護になるのは当然の道理だ。

それに、さっきのキスだって、所詮は酒の席のゲームに過ぎない。

――だというのに、目くじらを立てて追い詰める紫音の方が、心が狭いんじゃないか?

周囲の視線に混じる非難の色を、紫音は冷めた目で見渡した。瞳の温度が、氷点下まで下がっていく。「そうね。確かにあなたの命は……」

「いい加減にしろ!」

紫音の言葉を遮り、清也が乱暴に彼女の手首を掴み上げた。彼は鋭い眼光で紫音を睨みつけ、吐き捨てるように言う。「芙花の気晴らしにゲームに付き合っていただけだぞ?たかがそれだけの事で、いつまで根に持つつもりだ。大体、記念日だなんだと騒ぐが、俺は今まで散々お前の相手をしてやってきただろうが」

呆れたように、彼は続けた。「紫音、お前はいつからそんな理不尽でヒステリックな女に成り下がったんだ?」

体の横に下ろしていた紫音の拳が、ぎゅっと握りしめられる。

私が、理不尽……?

恋人である自分の目の前で、義妹とあんな熱烈な見せ物を演じておきながら。

たった一言、問い詰めることすら許されないというの?

心臓を大きな手で鷲掴みにされたような圧迫感。呼吸が浅くなり、胸の奥が軋む。清也を見つめる紫音の瞳から、光が消え――代わりに深い失望だけが残った。

ああ、もういいや。私は今まで、この男に何を期待していたんだろう。

紫音は、荒れ狂いそうになる感情を無理やりねじ伏せ、強制的に冷静さを取り戻した。そして、怒りに燃える清也の視線を受け止めながら、唇の端を持ち上げ、完璧で余所行きの「作り笑い」を浮かべてみせた。

「……ええ。あなたの言う通りだわ」

彼女は静かに、抑揚のない声で告げる。「お楽しみのところ、お邪魔して悪かったわね。ごゆっくり」

それだけ言い残すと、紫音は未練なく踵を返し、その場を後にした。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
44 Chapters
chapter 1 ฝันร้ายที่เป็นจริง
ความรักของพวกคุณเป็นอย่างไรแล้วใครกันเป็นคนกำหนด ชีวิตที่เลิศหรู ครอบครัวที่อบอุ่น หน้าตาในสังคมมันเป็นเรื่องปกติสำหรับฉันเด็กสาวที่ใสซื่อร่าเริง บริสุทธิ์ผุดผ่องไม่ได้เข้าข้างตัวเองหรอกนะแต่มันคือเรื่องจริง ชีวิตที่แสนสุขของฉันโลกที่สดใส ความใฝ่ฝันที่ฉันมีมันกลับพังทลายลงเพียงเพราะความแค้น แต่ใครจะไปคิดว่าฉันนั้นจะเกิดเป็นความรัก หวั่นไหว สุข และเศร้าในเวลาเดียวและใจของฉันก็ได้มีเขาทั้งคู่อยู่ในนั้นพร้อมกันเมื่อมาเจอกับพวกเขาพี่โซ่และพี่ไนท์สองเพื่อนสนิทที่มีใบหน้าหล่อเหล่าคมเข้ม ฐานะทางบ้านดี เป็นที่ต้องตาต้องใจของเหล่าหญิงสาวในรั้วมหาลัยและนอกมหาลัยมันคงเป็นความฝันของบางคนที่อยากมีแฟนแบบพวกเขา แต่สำหรับฉันพวกเขาคือ...ฝันร้าย "ยิ้มหน่อยซิ! ทำหน้าแบบนี้มันไม่น่ารักเลยนะคะ"เสียงห้าวเข้มกับใบหน้าหล่อแต่มีแววตาที่แสนจะน่ากลัว พี่ไนท์ผู้ชายที่อบอุ่นแสนดีในตอนนั้นมันเป็นเพียงเปลือกนอกของเขา"มึงก็อย่าไปดุนักซิว่ะ ดูหน้าตาที่น่ารักนั้นซิกำลังร้องไห้อยู่มึงควรปลอบน้องเขานะ!"เสียงเข้มของอีกคนที่กำลังก้าวเดินเข้ามาหาฉันด้วยใบหน้าและรอยยิ้มที่น่ากลัว พี่โซ่ผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อทรงแบดครั้งแร
Read more
chapter 2 ของเล่นชิ้นโปรด (NC) [3p]
ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นทำให้ร่างเล็กที่นอนซมอยู่บนที่นอนนั้นค่อยๆหยัดตัวลุกขึ้นไปเปิดทันที "แม่เคาะตั้งนาน หนูทำอะไรอยู่คะ?"เสียงหวานปนห่วงใยของผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้น "หนูรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ เลยหลับไม่ค่อยรู้สึกตัว ขอโทษนะคะ"เสียงเล็กที่แหบพร่าเอ่ยตอบ "ตายจริงเป็นยังไงบ้างลูกไหนแม่ขอดูซิ!" จบประโยคมือบางของแม่ก็ยื่นมาแตะหน้าผากเล็กของลูกสาวด้วยท่าทางที่ห่วงใย "หนูโอเคค่ะคุณแม่ ไม่ต้องห่วงนะคะเดี๋ยวทานยาก็หายแล้วค่ะ"เธอเอ่ยออกไปเพราะกลัวว่าแม่จะต้องทำมากกว่านี้ รอยแผลที่เกิดขึ้นถ้าแม่เห็นคงเป็นเรื่องใหญ่ "ดื้อเหมือนพ่อเลยนะ" "แต่พ่อว่าหนูดื้อเหมือนคุณแม่นะคะ"ทั้งสองหยอกล้อกันไปมาก่อนที่แม่จะไปหยิบยามาให้และบอกให้เธอพักผ่อนเยอะๆ ร่างเล็กที่บอบช้ำนอนซมอยู่บนเตียงด้วยร่างกายที่อ่อนล้ายิ่งนึกก็ยิ่งเกลียดตัวเอง เพราะอะไรเธอถึงได้รู้สึกเจ็บมากกว่าความเกลียดชังพวกเขาทั้งที่โดนทำร้ายขนาดนี้ ตริ๊ง! ตริ๊ง! ตริ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นมารัวๆก่อนที่มือเล็กจะเอื้อมไปหยิบมาเปิดอ่าน ร่างเล็กรีบหยัดตัวลุกขึ้นเมื่อได้อ่านข้อความที่ถูกส่งมา (มาหาที่คอนโดถ้าไม่อยากให้
Read more
Chapter 3 ฟ้ากำหนดแล้ว
ผ้าที่เปียกน้ำหมาดๆถูกลากไปตามผิวที่ร้อนระอุของเธออยู่หลายนาที สายตาคมของคนตัวสูงได้แต่จ้องมองอย่างไม่รู้ความรู้สึก"ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยว่ะ! ตัวนี้ก็แม่งเมื่อไรจะหายร้อนว่ะ" เสียงสบถออกมาอยากหัวเสียของโซ่ดังขึ้น"เลิกบ่นได้แล้วมึงจะกลับก็ได้นะเดี๋ยวกูดูเอง"ไนท์ที่ถือถาดใส่ถ้วยข้าวต้มและยาเข้ามาเอ่ยขึ้นก่อนจะวางมันลงและหย่อนก้นนั่งข้างๆคนตัวเล็กที่หลับอยู่"กลับไปตอนนี้ก็โดนป๊ากูบ่นรำคาญว่ะ! ทำไมเราต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยว่ะ"เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะตั้งคำถามที่แม้แต่เพื่อนเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ"กูก็ไม่รู้ คงเป็นสัญชาตญาณมั้งเวลาน้องกูไม่สบาย กูก็ต้องดูแล"ประโยคที่เขาเอ่ยขึ้นทำเอาคนที่กำลังจะเช็ดตัวให้เธอต่อกลับหยุดชะงัก"งั้นหรอ?และมึงก็ต้องมาดูแลน้องสาวของคนที่ทำให้น้องมึงต้องตายครอบครัวที่ไร้ความรับผิดชอบมีเงินทองสนใจแค่หน้าตาของวงศ์ตระกูลน่ะหรอ กูไม่เข้าใจมึงว่ะไอไนท์ทั้งที่เราเป็นฝ่ายสูญเสียแต่กลับให้ความสนใจเด็กนี่!" จบประโยคของโซ่ผ้าผืนเล็กที่ถือก็ถูกปาใส่อกของเพื่อนสนิททันที "กูไม่เข้าใจว่ะ!" เขาเอ่ยก่อนจะเดินออกจากห้องไปอยู่ๆเขาก็เงียบและหันไปมองใบหน้าที่หลับอยู่ เขาไม่เข้าใจตัว
Read more
Chapter 4 ความหวั่นไหว
วันเวลาหมุนผ่านทุกอย่างเปลี่ยนไปเว้นแต่เธอและพวกเขา ในหัวเล็กยังคงคิดอยู่ตลอดเวลาว่าที่ทำอยู่มันดีแล้วใช่ไหม แน่นอนมันเปล่าเลยแถมเปลืองตัวมากกว่าเดิม ความลับเรื่องเฮียคิงก็ยังไม่รู้เพราะอะไรกันแน่ พวกเขามีความแค้นอะไรขนาดนั้นนะ ความสัมพันธ์ที่ยื่นยาวมาจนถึงทุกวันนี้ ความแค้นที่มีค่อยๆจางหาย ความหวั่นไหวเริ่มเข้ามาแทรกซึม ____ อื้อ อ๊าส์ อ๊ะอ๊ะ! เสียงครางระงมของร่างเล็กที่ตอนนี้สั่นคลอนในท่าด็อกกี้ มือหนาของคนตัวสูงบีบคลึงก้นงอนก่อนจะฟาดมือลงมาหนักๆ เพี๊ยะ! ผิวขาวเนียนเกิดรอยแดงที่ทำให้เกิดอาการเจ็บแสบที่ผิวอต่คนร่างเล็กกลับรู้สึกชอบมัน ความเสียวของลำใหญ่กระแทกกระทั้นใส่ร่องเล็กไม่ยั้ง ความรุนแรงของเขาเริ่มทำเธอติดใจซะแล้วซิ... ปั่ก ปั่ก ปั่ก! เสียงเนื้อกระทบกันอย่างไม่มีวันจบไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เธอต้องร้องครางอยู่ใต้ร่างของเขา ลิ้นสากไล่ตวัดเลียลิ้มรสชาติที่หวานจากเต้าสีหวาน ใบหน้าหล่อผละขึ้นมามองใบหน้าที่สีแดงระเรื่อเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เธอเบ้หน้าด้วยความเสียวซ่าน รอยยิ้มกระตุกขึ้นที่มุมปากของเขา "อ๊าส์ พี่โซ่...อื้อ ฮื้อ อ๊ะๆ จะเสร็จแล้วค่ะ!"เสียงครางหวานดังขึ้นเมื่อใกล
Read more
chapter 5 รู้สึกผิด
[ไนท์] เคร้ง! เสียงกระทบกันของผิวแก้วใสที่ด้านในมีน้ำสีอำพันแกว่งไปมา มือหนายกขึ้นดื่มมันลงคอความร้อนแล่นเข้าไปภายในตัวเขา แววตาของเขามันมีเรื่องให้คิดมากมายทั้งที่เขาไม่ควรจะมาคิดเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปนั้นมันเป็นการแก้แค้นเพื่อความสะใจของพวกเขาหรือเพื่อต้องการที่สนองกันแน่ จะรักก็ไม่ใช่ จะเกลียดก็ไม่เชิง... "ไนท์เป็นอะไรไปรึเปล่าคะ? แพมเห็นไนท์เหม่อๆ"เสียงหวานของร่างบางในชุดเดรสเซ็กซี่ มือเล็กค่อยๆลูบไล้ตามแผงอกกว้างของเขา ตาเล็กหรี่มองด้วยความสงสัย "เปล่าน่ะ ไนท์แค่เหนื่อยช่วงนี้มีอะไรหลายอย่างให้คิดตลอด แพมอย่าสนใจเลยนะถ้าจะกลับบอกไนท์นะ"เสียงเข้มตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนสำหรับคนรักของเขา แต่ยิ่งมองใบหน้าสวยของเธอเขากลับรู้สึกแปลกๆในใจ ทำไมเขาต้องรู้สึกผิดต่อเธอกันนะ "โอ๊ย! กูเบื่อพวกมีความรักว่ะ แดกเหล้าไอสัส! ถ้ามึงจะแดกกันเชิญกลับบ้านครับ" ประโยคพูดเชิงหยอกดังขึ้นจากวายเพื่อนหนุ่มหน้าหวานของพวกเขา "เออเขาว่าที่นี่เป็นบ้านไอคิง รู้สึกว่าจะเป็นของพ่อมันที่เป็นหมอนะ" ประโยคของโจเอ่ยขึ้นทำให้ทุกคนต่างหันมามองหน้ากัน "ทำไมมึงไม่บอกให้เร็วกว่า
Read more
chapter 6 แตกเยอะเกินไป (NC)
กางเกงขาสั้นถูกถอดออกพร้อมกับชั้นในสีขาว เผยให้เห็นกลีบงามแดงที่ขมิบรัว ก่อนที่มือหนาจะคว้ายกร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตักแกร่งของเขา ใบหน้าเล็กหลบหนีเพราะความเขินอาย มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวบางออกและเปิดมันเพียงให้เห็นเนื้ออกแน่น บราเซียถูกดึงล้นลงมาไว้ใต้ราวนม นิ้วร้ายเขี่ยเล่นกับยอดประทุมสีหวาน ใบหน้าหล่อซุกลงที่ซอกคอขาว กลิ่นหอมอ่อนๆของแป้งเด็กผสมกับโลชั่นอ่อนๆ ลิ้นสากไล่เลีย ริมฝีปากหนาก็ดูดขบเม้มจนเนื้อขาวเกิดรอยแดงเป็นจ้ำ มือหนาเค้นบีบสะโพกกลม ริมฝีปากหยักครอบงำยอดประทุมทั้งสองไม่หยุดหย่อน ลิ้นหนาไล่เลียตวัดชกชิมความหวานจากเต้าอวบก่อนจะปล่อยปากออก ใบหน้าหล่อผละขึ้นมาฉกชิมรสจูบที่กลีบปากเล็กอีกครั้ง มือหนาประคองลูบใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน อื้มส์~ จุ๊บ! มือหนาชัดรูดลำใหญ่สองสามครั้งก่อนจะไปจ่อหัวหยักที่รูแคบ แท่งเอ็นที่ผงาดค่อยๆหายเข้าไปช้าๆในร่องเล็กแคบที่ขมิบตอดไม่หยุด "อื้อ~ จะ...จุกค่ะ อ๊ะ!" เสียงหวานครางออกมาก่อนจะซุกใบหนาเล็กลงที่ไหล่กว้าง จมูกคมกดลงมายังแก้มนวลเบาๆ "ขยับหน่อยค่ะ ถ้าพี่ทำหนูจุกนะ" เสียงแหบพร่าของร่างสูงเอ่ยกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงแผ่ว ไม่มีเสียงตอบกลับมามีเ
Read more
chapter 7 1/2 หวง!!
แววตาซุกซนไล่มองข้อความที่เพื่อนสาวคนสนิทอย่างยูริส่งมาหาและในข้อความนั่นทำให้คนตัวเล็กถึงกับยิ้มเจือนๆ ในใจยิ่งคิดหนัก YURI:ยู้หู้วสาวน้อย!! YURI:วันนี้เพื่อนเบื่อมากเลย😔 YURI:ไปเที่ยวกันมั้ย😁 MODEL:ที่ไหน??? YURI:ผับบีบาร์เลด😘 MODEL:มารับด้วยนะ😊 YURI:จัดไปโลดดด YURI:แต่งตัวแซ่บๆถ้าไม่มีโปรดรอฉัน👌 __________สิ้นสุดการสนทนา_________ ใบหน้าเล็กส่ายไปมาก่อนจะยิ้มเล็กน้อยให้กับความทะเล้นของเพื่อนสาวที่สนิทกันมากตั้งแต่เด็กๆแต่กลับเรียนคนละที่กับเธอมันปรับตัวยากมากกว่าจะสนิทกับเพื่อนกลุ่มใหม่ แต่เธอรู้สึกอยากลองทำอะไรใหม่ๆบ้างจะได้ไม่จำเจ อีกอย่างชีวิตวัยรุ่นมันต้องออกเผชิญโลกข้างนอกบ้างจะได้รู้ว่าจริงแล้ว ชีวิตของพวกเขามันเป็นอย่างไร.. "อีกตั้งสี่ชั่วโมงขอนอนก่อนแล้วกัน เฮ้อ!"เสียงพึมพำเล็กน้อยดังออกมาตามด้วยเสียงถอนหายใจเบาๆ เมื่อใกล้จะถึงเวลานัดคนตัวเล็กก็วิ่งไปหาพี่สาวคนโตอย่างควีนทันที ร่างเล็กกระโดดขึ้นไปนั่งบนเตียง และทำตาปริบๆก่อนจะส่งยิ้มหวานให้ พี่สาวหรี่ตามองคนน้องตรงหน้าก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "มีอะไรรึเปล่า จะให้พี่ทำอะไร" เสียงหวานเอ่ยถามน้อง
Read more
chapter 7 2/2 หวง!!
น้ำสีอำพันถูกรินลงแก้ว ก่อนจะถูกยื่นให้กับเดลสาวน้อยผู้ไม่เคยอยากลอง แต่วันนี้มือเล็กได้ยกมันขึ้นมาดื่มลงคอ ใบหน้าหวานเบ้หนี มันทั้งขมและร้อนคอเอามากๆ และเมื่อกระดกมันเรื่อยๆพอได้จิบๆ มันดีกว่ากระดกรวดเดียวหมด ยิ่งดึกเท่าไหร่ก็มีหนุ่มๆมาขายขนมจีบพวกเธอเยอะมากแต่ทั้งสองก็ปฏิเสธกลับไป สายตาหวานกวาดมองไปจนสุดมุมก็พบกับบุคคลที่คุ้นตาถึงจะไม่ชัดมากแต่เธอก็รู้ว่าใครเพราะเขาเล่นจ้องเธอขนาดนั้น ก่อนที่เธอจะหันกลับมาคุยกับเพื่อนสาว"จะกลับยังแกดูเมามากเลยยูริ"เสียงหวานเอ่ยถามเพื่อนดูความเป็นห่วง"ม่ายมาว คายมาว ม่ายมี๊! แกโทรหา..เพ๊คิงมารับหน่อย" น้ำเสียงยืดยานของยูริเอ่ยกลับก่อนจะสั่งให้เพื่อนสาวโทรหาพี่ชาย"โอเคเดี๋ยวโทรหา ไปล้างหน้าก่อนมั้ยจะได้สร่างเมา" เธอบอกก่อนจะลุกขึ้นประคองเพื่อนของตัวเองและพาเดินไปยังห้องน้ำ ยูริพอเดินไหวถึงจะเมาแต่พอมีสติอยู่บ้างจึงเดินเข้าไปเองโดยปล่อยให้เดลยืนรออยู่ด้านหน้าห้องน้ำคนตัวเล็กยืนรอด้วยร่างที่เซนิดหน่อยเพราะเวียนหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ และเธอเกือบจะล้มลงแต่มีมือหนาของใครคนหนึ่งคว้ารับเอาไว้ทำให้ใบหน้าหวานชนกับแผงอกแกร่ง กลิ่นหอมจากโคโลญจน์ที่คุ้นชิน ทำให
Read more
episode 8 1/2 คำถามซึ่งไร้คำตอบ
แกร๊ก! เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นสายตาคมของร่างสูงกวาดมองไปทั่วบริเวณห้องของน้องสาวก่อนจะก้าวเดินไปยังเตียงนอนสีหวาน เขายืนมองร่างเล็กทั้งสองที่นอนกอดกันกลม เดลและยูริเป็นภาพที่เขาเห็นจนชินตา เด็กทั้งสองโตมาด้วยกันสนิทกันมากจนเขาคิดว่าน้องสาวของตัวเองนั้นไม่ชอบผู้ชาย รอยยิ้มเอ็นดูเผยขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา ก่อนที่สายตานั้นจะไปหยุดที่ใบหน้าของเด็กสาวหน้าหมวยอย่างยูริ ใบหน้ากลมแก้มเยอะอมชมพู ปากเล็กสีหวาน มันทำใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ รันเวย์หนุ่มขี้เล่นทะเล้น เจ้าชู้ หล่อเลือกได้แบบเขาจะมาใจเต้นกับเพื่อนน้องสาวที่เขาไม่ค่อยจะได้ข้องเกี่ยวเนี้ยนะ! "อะ อ้าว เฮียรันมาทำอะไรที่ห้องน้องคะ?" เสียงหวานงัวเงียของเดลดังขึ้นก่อนที่ร่างเล็กกำลังลุกขึ้นนั่งมาจ้องหน้าพี่ชายตัวเอง "เอ่อ..คือเฮียจะมาปลุกน้องกับยูริลงไปทานข้าวน่ะค่ะ แต่ขึ้นมาแล้วเห็นยังไม่ตื่นก็เลยว่าจะปล่อยให้นอนต่อ วันนี้หยุดเรียนก็ได้นะเดี๋ยวเฮียบอกแม่ให้"เสียงทุ้มเข้มของพี่ชายเอ่ยบอกน้องสาว "ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ เที่ยวได้ก็ต้องเรียนได้ วันนี้น้องมีเรียนช่วงบ่ายค่ะเดี๋ยวเฮียลงไปรอข้างล่างก่อนก็ได้นะคะเดี่ยวน้องตามลงไปค่ะ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status