All Chapters of [Bad Loves] บำเรอแค้นศัตรูพี่ชาย (3P): Chapter 11 - Chapter 20

อื้อ! อื้มส์! เสียงครางระงมประสานกันภายในห้องนอนที่ดำสไตล์ยุโรปเตียงนอนขนาดหกฟุตถูกสองร่างบดเบียดกันอยู่หลังจากที่เขากำลังจะพาเธอกลับแต่แล้วความรู้สึกของทั้งคู่ก็พากันมายังบ้านของโซ่ สายตาทั้งสองประสานกันปากหนาชกชิมรสชาติแสนหวานจากริมฝีปากสีเชอร์รี่ มือหนาข้างหนึ่งบีบเค้นเต้าอวบ ส่วนอีกข้างกำลังหยอกเย้ากับร่องกลีบที่ชุ่มไปด้วยน้ำใคร่สีใสที่ไหลผ่านออกมาเมื่อนิ้วร้ายแทรกเข้าไป เอวเล็กบิดส่ายไปมาเพราะความเสียวซ่านกำลังแล่นผ่านก่อนจะกระตุกเกร็งปลดปล่อยความใคร่ออกมา ปากหนายกยิ้มขึ้นด้วยความพึงพอใจ ใบหน้าหล่อก้มลงไปกดจูบลงยังหน้าผากมน "ต่อไปเธอช่วยพี่บ้างสิ" เสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบข้างใบหูขาวก่อนจะรั้งร่างเล็กให้ลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าหวานขบเม้มปากแน่นด้วยอาการเคอะเขินกับคำพูดของเขา ร่างเล็กขยับตัวนั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างของชายหนุ่ม มือเล็กเอื้อมไปจับลำใหญ่ที่กำลังพองโตอยู่ไม่น้อย ใบหน้าสวยค่อยๆก้มลงไปก่อนจะใช้ลิ้นเล็กแตะเลียที่ส่วนปลายหัวหยักและค่อยๆกดลงไปจนคลุมมิดลำ ศีรษะทุยขยับโยกตามความยาวของเอ็นแกร่งจนทังลำเริ่มแวววาวด้วยน้ำลายของเธอ บ๊วบ! บ๊วบ! แผล่บ! จ๊วบ! "อ๊าส์ แบบนั้น

ผ่านมาหลายอาทิตย์อาการของเธอมันไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อยกลับยิ่งแย่ลงทานอะไรไม่ค่อยได้ถ้าไม่ใช่ของที่อยากจริงๆ ง่วงนอนหนักกว่าปกติ เพลียตลอดเวลา หลายวันมานี้เธอแทบไม่อยากทำอะไรแม้แต่น้อยนอกเสียจากคำว่านอน จนคนเป็นแม่เริ่มสงสัยจึงคิดที่อยากจะมาคุยกับลูกสาวของตัวเองแต่คำว่าแม่ของมินตราซึ่งเธอเคยผ่านอะไรมาก่อนเยอะมากจึงคิดว่ามันต้องเป็นแบบที่เธอคิดหรือถ้าไม่ก็ดีต่อตัวของลูกสาวเธอ เธอตรงไปซูเปอร์มาร์เก๊ตเพื่อซื้อของบางอย่าง เธอไม่รู้ว่าลูกสาวมีแฟนรึเปล่าแต่ทุกๆคืนจะเห็นมีผู้ชายมาส่งตลอด แต่เธอก็ไม่อยากวุ่นวายกับลูกมากจนเกินไปรอให้พร้อมเมื่อไหร่ลูกคงมาบอกกับเธอเอง เมื่อกลับมาถึงมินตราจึงตรงขึ้นไปบนห้องลูกสาวทันทีวันนี้คงจะสะดวกที่จะคุยกันเพียงแค่สองคนเพราะคนอื่นๆไม่อยู่บ้าน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! มือบางเคาะประตูห้องนอนของลูกสาวอยู่ครู่หนึ่งประตูห้องนอนก็เปิดออกพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูฝืนๆของลูกสาวเธอ คนตัวเล็กเดินนำแม่เข้าไปในห้องก่อนจะหย่อนตัวลงนอนบนเตียงเหมือนเคย "อาการเป็นยังไงบ้างลูกไม่ดีขึ้นเลยหรอคะ" เสียงหวานปนห่วงใยของผู้เป็นแม่เอ่ยถามลูกสาวก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้างๆก่อนที่มือเล็กจะยื่

[ไนท์] ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาผมแทบจะไม่มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองทำไปเลยสักนิดการที่ไม่มีเธออยู่ข้างๆมันรู้สึกอ้างว้างแปลกๆทั้งๆที่ผมไม่ควรรู้สึกแบบนั้นด้วยซ้ำเพราะผมก็มีแฟนอยู่แล้วแต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด แพมไม่ได้ทำให้ผมยิ้มได้อย่างเต็มทีเลยสักครั้งรู้สึกแย่ยังไงไม่รู้ที่ทำร้ายความรู้สึกของเธอ เธอที่ผมหมายถึงไม่ใช่แพมแต่คือเดล ช่วงหลังๆผมคิดที่จะบอกเลิกแพมเพื่อให้เธอได้อยู่กับสถานะที่ชัดเจนแต่ก็เปล่าเธอไม่ค่อยมาเจอหรือคุยด้วยเลยจนมาวันนั้นที่เธอบอกความจริงว่าเธอกำลังท้องความรู้สึกของผมคือดีใจผสมตกใจและเครียดทำไมถึงทำให้เธอต้องลำบากขนาดนี้ด้วย ใจผมอยากจะรั้งเธอเอาไว้แต่ปากมันไวไปหน่อยเลยอย่างที่เห็นเธอไม่ได้ต้องการผมหรือไอโซ่เลย วันนี้ผมมาหาพี่ชายที่เป็นหมอในคลินิกแห่งหนึ่งและไม่รู้ว่าเพราะความบังเอิญหรืออะไรผมเจอเธอมากับแม่ของเธอผมคิดที่อยากจะเดินไปคุยกับเธอแม้ว่าจะผิดคำพูดกับเธอก็ตามขาแกร่งทั้งสองของผมก้าวเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าที่นั่งของเธอดูตอนนี้สิเธอสวยขึ้น อวบขึ้น ดูมีความสุขขึ้นเยอะเลยใบหน้าหวานเชยขึ้นมามองผมจากที่เธอยิ้มก็หุบมันลงไปอย่างอัตโนมัติ หน้าเธอนิ่งและไร้ควา

นี่ก็ผ่านมาครบอาทิตย์แล้วพรุ่งนี้แล้วสินะที่ฉันจะต้องไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับชีวิตน้อยๆของฉัน ในทุกๆวันฉันจะเข้านอนแต่หัวค่ำ ทานอาหารให้ครบห้าหมู่ ออกกำลังกายนิดๆหน่อยๆ ส่วนครอบครัวก็ดูแลฉันดีมากมาตลอด อาการแพ้ก็มีบ้างแต่ไม่หนักมาก การเรียนก็เคลียร์เสร็จเรียบร้อยเรื่องย้ายก็จัดการหมดแล้ว พอนึกๆดูแล้วก็ใจหายเหมือนกันนะที่ต้องจากบ้านไปไกลแต่ก็เอาเถอะชีวิตต้องเริ่มต้นใหม่ให้สดใสกว่าเดิม! วันนี้ที่บ้านทุกคนจัดงานเลี้ยงส่งให้ฉันกับเฮียรันก่อนไป คุณปู่คุณย่าก็มากันครบ รวมถึงคุณทวดที่คุณแม่พึ่งไปรับมาวันนี้ด้วย ตอนนี้ในบ้านทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา รอยยิ้มปนเสียงหัวเราะดังทั่วบ้านนั่นทำให้ฉันได้เข้าใจว่าครอบครัวคือสิ่งเดียวที่เยียวยาฉันได้เสมอเพราะความอบอุ่น การเทคแคร์ดูแล เอาใจใส่กันมันทำให้ฉันไม่ขาดหาย และต่อแต่นี้ไปฉันจะเป็นคนใหม่ที่ไม่อ่อนแออีกต่อไปแต่จะเข้มแข็งและสู้กับทุกๆเรื่องที่เข้ามา... จบงานฉันก็เข้ามานั่งเล่นในห้องของพี่สาวทั้งสี่คน พวกเรานอนกอดกันบนเตียงที่มีขนาดพอดีกับพวกเราทั้งห้าคน และฉันได้นอนกลางซึ่งนั่นก็คือการถูกพี่ๆกอดไว้นั่นเอง(⁠♡⁠ω⁠♡⁠ ⁠)⁠ "ถ้าไปอยู่โน่นอย่าลืมโ

เคร้ง! โครม! เสียงของตกลงพื้นกระจัดกระจายด้วยฝีมือของเขา ไนท์กับอาการเหมือนจะเป็นบ้าเขารู้ความจริงทุกอย่างหลังจากที่ได้รับข้อความจากเธอใบหน้าที่เหม่อลอยกับหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม สายตาที่พร่าเบลอด้วยน้ำสีใสที่ล้นเอ่อตลอดเวลา มือหนายกขึ้นมาขยี้ผมตัวเองแรงๆ กรามทั้งสองข้างนูนขึ้นเด่นชัดเมื่อเขาขบมันแน่นเข้าหากัน ความจริงทุกอย่างเปิดเผยขึ้นพร้อมกับเธอที่หายไป อาการเขามันคลั่งจนแทบจะคุมไม่อยู่ มันกินไม่ได้นอนไม่หลับ เขาหยุดเรียนไปเกือบอาทิตย์เมื่อไม่เจอเธอบวกกับร่างกายที่ช่วงนี้มันเพลีย เหนื่อยและอาเจียนทุกครั้งที่ได้กลิ่นอาหารเขาไม่รู้เลยว่าเป็นเพราะไร กระทั่งมาสั่งเกตอาการของเพื่อนหนุ่มของตัวเองซึ่งมีอาการแบบเดียวกัน จนโดนแม่ของโซ่ทักว่า 'อาการยังกับคนแพ้ท้องแทนเมีย มะม่วงแถวโน้นไม่มีกินรึไงถึงได้ถ่อกันมาถึงนี่กัน' นั่นยิ่งทำให้พวกเขาทั้งสองเป็นเหมือนคนไม่มีชีวิตเหมือนขาดอะไรไป ใช่เขาขาดเมียและลูกไปเพราะตัวของพวกเขาเองที่ทำร้ายจิตใจเธอมาโดยตลอด ร่างหนานอนราบกับที่นอนเขานอนไม่หลับถึงหลับตื่นขึ้นมาอาการมันก็เป็นเหมือนเดิม เขาทำร้ายคนที่บริสุทธิ์มาตลอดเขาได้แต่แค้นและอคติคิดแต่จะเอาชนะจนล