All Chapters of Paghihiganti ni Emma: Chapter 11 - Chapter 20

Hindi pa ako natutulog, at tila hindi pa dumarating ang antok. Narinig ko ang tunog ng pinto—hudyat na dumating na si Edward. Sumulyap si Emma sa wall clock; mag-aala una na ng gabi. Maingat siyang bumangon at lumabas ng kwarto. Nakita niya si Edward na nakaupo sa sala, nakahawak ang ulo, para bang pasan niya ang buong mundo.May problema ba?" tanong niya, kahit alam na niya ang sikreto ng lalaki. Wala siyang maisip na salita para komprontahin siya. Pero naisip niya, hayaan na lang dahil personal na buhay ni Edward iyon at wala siyang kinalaman sa nakaraan niya.Tumaas ng tingin ang lalaki."Bakit hindi ka pa natutulog?" Tanong nito, Sa halip na sagutin ang Tanong ni Emma.“Nag-drive ka ba ng ganyan? Nakainom ka pa. May balak ka bang tapusin ang buhay mo?" sermon ni Emma habang lumalapit sa lalaki. Napansin niya ang pamumula ng mukha ni Edward at bahagyang mamasa-masa—halatang galing sa iyak. Amoy din niya ang alak."Napainom lang ako ng kaunti. Bakit hindi mo ako tinawagan para sabay

“Iha!” masayang bungad ng mama ni Edward kay Emma pagpasok nito sa maliit na opisina.“Tita, ano po ang ginagawa n’yo dito?” masayang tanong ni Emma. Agad niyang itinigil ang ginagawa at sinalubong ng mahigpit na yakap ang ginang. Totoong namiss niya ang kabaitan ng mama ni Edward.“Namiss kita, iha,” malambing na sabi nito. “Dalawang araw ka raw naka-leave kaya hindi na ako nakatiis na bisitahin ka.” Napalingon ito sa paligid ng opisina. “Ito pala ang negosyo mo.”Ngumiti si Emma, bahagyang nahiya.“I’m so proud of you, iha,” dagdag pa ng mama ni Edward, bakas sa mga mata nito ang paghanga.Napangiti si Emma, at sa sandaling iyon, nakaramdam siya ng kakaibang init sa dibdib—isang pakiramdam na matagal na niyang hindi naramdaman mula sa taong May mabuting kalooban.“Maraming salamat po, Tita. Maliit man ito, pero kahit papaano may matatawag akong akin,” mahinahong sabi ni Emma.“Anyway po, anong gusto ninyong inumin? Baka gusto n’yo rin ng dessert.”“Wow, hindi ko tatanggihan ’yan, ih

Pagka-drop ni Edward kay Emma sa shop, nagpaalam siya at ngumiti pa bago umalis. Pero makalipas lang ang ilang minuto, bigla rin siyang bumalik sa sasakyan nito at diretsong nagmaneho papuntang ospital para magpacheck-up. Hindi rin kalayuan Ang hospital sa kanyang shop, nasa sampung minuto lang kung walang traffic.Kanina pa siya kinakabahan, kahit pilit niya itong ini-ignore. Ayaw niya sanang isipin, pero baka may malala na pala siyang sakit. Kahit na hindi na masakit ang ulo niya ngayon, pero mas mabuti nang magpatingin siya sa doktor para sigurado.Pagdating niya ng hospital Agad siyang nilapitan ng nurse at tinanong kung ano ang nararamdaman niya. Medyo kinakabahan siya kaya napabuntong-hininga muna bago sumagot.“Masakit po ang ulo ko recently lang, tsaka parang nahihilo ako,” mahina niyang sabi.“Ma’am dito po tayo. Hintayin lang natin sandali si Doctor,” magiliw na tugon ng nurse habang inaakay siya sa isang upuang kulay puti.Habang naghihintay, ramdam ni Emma ang malamig na h

May hindi inaasahang bisita si Emma noong araw na iyon.“So ikaw pala si Emma? Ikaw ang laging kasama ni Edward,” bati ng babae.Si Lara ang pumasok sa opisina ni Emma. Nakangiti siya, pero hindi matukoy ni Emma kung ano ang tunay na ibig sabihin ng ngiting iyon. Napakaganda ng babae— ramdam ni Emma na walang-wala siya sa ganda ni Lara.“Yes, Miss Lara. Ano po ang kailangan ninyo?” maayos na tanong ni Emma. Itinigil niya ang ginagawa at binaling ang buong atensyon sa babae, hindi niya alam kung bakit narito si Lara sa kanyang opisina.“Wala naman. Gusto ko lang makipagkaibigan sa’yo,” sagot ni Lara, nakangiti.Napakunot noo si Emma. “Kaibigan?” tanong niya, halatang nagtataka.Tumawa ng malakas si Lara.“Relax ka lang, Emma. Nagulat ka siguro sa bigla kong pagsulpot, pero huwag kang mag-alala. Hindi ako pumunta rito para makipag-away sa’yo. Kaibigan lang talaga. Nakuwento ka na rin ni Edward sa akin, kaya ayos lang kung maging magkaibigan tayo,” paliwanag ni Lara, habang nakangiti.Na

Biglang bumukas ang pinto, at pumasok si Dave na may dalang bulaklak at prutas sa kamay.“Dave! Ang tagal nating hindi nagkita. Paano mo nalaman na nasa ospital ako?” tanong ni Emma, sabay ngiti.Tanging ngiti na alanganin ang naging tugon ni Dave.Tumuloy siya sa loob at maingat na inilapag ang mga dala sa lamesa.“Salamat, ang ganda naman ng bulaklak,” sabi ni Emma habang pinagmamasdan ang kulay at bango nito.Tumango si Dave at nanatiling nakatayo sa harap niya, tila may gustong sabihin pa.“Siya ang nagsabi sa akin kung nasaan ka,” sabi ni Edward.“Ha?” gulat na tanong ni Emma. Hindi niya agad nakuha ang sinabi.“I’m sorry for everything , Emma,” hinging tawad ni Dave sa mababang tono. “Nandoon ako nung kinidnap ka ni Lara at dinala sa abandonadong lugar. Kasali rin ako sa plano niya, pero dahil may guilt ako, agad kong kinontak si Edward para humingi ng tulong sa kanya” paliwanag niya.“Teka, Anong koneksyon mo kay Lara?” tanong ni Emma na halatang naguguluhan.“Dati kaming magka