บททั้งหมดของ Paghihiganti ni Emma: บทที่ 31 - บทที่ 37

Tahimik ang sementeryo nang dumating si Emma. Mabagal ang bawat hakbang niya sa pagitan ng mga lapida, parang bawat isa’y may dalang bigat na pilit niyang tinatahak. Sa kamay niya’y may hawak na maliit na bungkos ng puting bulaklak—paborito ni Maya noon.Huminto siya sa harap ng isang simpleng lapida.MAYA A. RIVERAIsang mahal na kapatid, isang anak na minahal.Dahan-dahan siyang lumuhod. Inilapag ang mga bulaklak, saka marahang hinaplos ang malamig na marmol.“Hi, Maya…” mahina niyang bati, nanginginig ang boses. “Pasensya na kung ngayon lang ulit ako dumalaw.”Huminga siya nang malalim, pero sa halip na gumaan, mas bumigat ang dibdib niya. Parang sabay-sabay na bumalik ang lahat—ang katahimikan ng gabi, ang huling tawag, ang balitang hindi na niya kayang burahin sa isipan.“Namimiss na kita,” tuloy niya, tuluyang bumigay ang luha. “Araw-araw. Kahit anong pilit kong magpakatatag, parang may kulang pa rin sa’kin.”Napahagulgol siya, walang pakialam kung may makarinig. “Ang dami kong

Naging mabagal ang takbo ng mga araw matapos ang insidente sa ospital, mabagal, ngunit mabigat. Parang bawat segundo ay may dalang paalala kung gaano kalapit silang muntik mawalan ng isang buhay.Mula nang makalabas si Emma ng ospital, halos hindi na umalis sa tabi niya si Edward. Kung hindi man siya nakaupo sa gilid ng kama, nasa sofa lang siya sa loob ng kwarto, nakamasid, nakikinig sa bawat paghinga ni Emma, parang takot na takot na baka sa isang iglap, mawala ito sa paningin niya.Araw-araw, siya ang naghahanda ng pagkain ni Emma. Siya ang nag-aabot ng tubig, ng gamot, ng unan kapag nahihirapan ito sa pag tulog gawa ng pagbubuntis niya. Siya rin ang unang nagigising tuwing madaling-araw, basta makaramdam lang ng kaunting galaw sa kama.“Edward…” mahinang tawag ni Emma isang umaga, habang nakasandal ito sa unan. “Pumasok ka na sa work. Kaya ko naman ang sarili ko.”Napatingin si Edward mula sa tasa ng kape na hawak niya. Kita sa mga mata niya ang pag-aalala, hindi na ito nawala sim

Nakahiga na sila sa kama. Nakaunan si Emma sa braso ni Edward, habang ang lalaki nama’y marahang hinihimas ang buhok niya, isang paulit-ulit na galaw na tila sanay na sanay, parang alam kung paano siya papakalmahin hanggang sa dalawin ng antok.“Edward…” mahina niyang sabi.Bahagyang napatigil ang kamay ni Edward. Tumingin siya sa mukha ng asawa. Hindi ito nakangiti, hindi rin seryoso, ngunit may kung anong bigat sa mga mata nito na agad niyang napansin.“Spill it, wife,” mahinahon niyang sagot.“May gusto akong sabihin sa’yo,” pagpapatuloy ni Emma. “Ayoko na ng mga sikreto sa pagitan natin. Kung magagalit ka man… tatanggapin ko.”Biglang kinabahan si Edward. Maingat niyang inayos ang posisyon nila upang magkatapat ang kanilang mga mukha, para masilayan niya nang malinaw ang ekspresyon ni Emma.“Whatever it is,” mariin ngunit malumanay niyang sabi, “hindi ako magagalit, wife.”“Hindi mo pa nga alam ang sasabihin ko…”“Even though,” putol ni Edward, sabay ngiti. “Go on.”Huminga ng mal