All Chapters of Paghihiganti ni Emma: Chapter 21 - Chapter 30

Kapansin-pansin ang pamumugto ng mga mata ni Emma habang nakatitig sa sarili sa salamin. Pula at namamaga ang mga ito, tanda ng gabing halos walang tulog, punô ng luha at tanong na walang kasagutan. Dapat sana’y ito ang unang umaga nila bilang mag-asawa—punô ng lambing, ng halik, ng ngiti. Ngunit sa halip, malamig na katahimikan at sakit ang bumalot sa kanya.“Bakit ganito, Edward?” bulong niya sa sarili.Dahan-dahan niyang pinahiran ng press powder ang paligid ng mata, pilit tinatakpan ang bakas ng pag-iyak. Ayaw niyang makita ni Edward ang kahinaan niya—ayaw niyang bigyan ito ng kasiyahan.Ngunit biglang bumukas ang pinto.Napalingon siya.Nakatayo roon si Edward—gusot ang suot, nakalaylay pa ang suit na suot nito noong kasal. Parang hindi man lang natulog.“Good morning,” mahinang bati ni Emma.Ngunit parang hangin lang siya sa paningin ng lalaki.Walang imik na dumiretso si Edward sa banyo, bitbit ang damit.Parang may humagupit sa dibdib ni Emma.Hindi na niya napigilan ang luha.

“Good morning, babe.” Pilit na masiglang bati ni Emma habang bitbit ang tray ng pagkain. “I cooked something for you. Let’s eat na.”Mabigat ang mga hakbang ni Edward palabas ng kwarto. Malamig ang tingin nito habang sinulyapan ang nakahandang almusal sa mesa.“Sinabi ko bang pagluto mo ako?” pasinghal na tanong niya. “Hindi ba malinaw?”Natigilan si Emma ngunit pinilit na ngumiti. “Gusto lang naman kitang pagsilbihan… asawa mo ako, Edward. Asawa pa rin kita.”“Kumain ka mag-isa,” malamig na sagot niya. “Sa labas ako kakain.”“Please…” halos pabulong na pakiusap ni Emma. “Maaga pa akong gumising para lang ipagluto ka. Kahit kape na lang, sayang naman ang hinanda ko para sa’yo.”Biglang tumalim ang tingin ni Edward.“Kailan ka pa naging bobo at bingi, Emma?” sigaw niya. “I said I don’t want it! Wag mo nang uulitin na ipagluto ako.”Parang tinusok ng kutsilyo ang dibdib ni Emma sa bawat salitang binitawan ng lalaki. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang nakahawak sa tray.“Edward…” n

PART 26Sa BarUmaalingawngaw ang malakas na tugtog habang nagsasalpukan ang mga baso, tawanan, at sigawan ng mga lalaking tila walang iniintinding problema sa mundo.Nasa gitna ng mesa si Edward, nakasandal sa upuan, hawak ang baso ng alak, at may babaeng dikit na dikit sa kanyang tagiliran. Nakasuot ito ng pulang dress, may pabangong umaalingasaw, at mga matang puno ng pang-aakit.“Hey, Edward!” sigaw ng isa sa mga kaibigan niya habang tinataas ang baso. “Mukhang bumabalik na ang dating ikaw ah!”“Miss ka na namin, bro,” dagdag ng isa pa, tumatawa. “Akala namin tuluyan ka nang naging good boy dahil sa asawa mo.”Napangisi si Edward, bahagyang napailing habang umiinom ng alak.“Good boy?” ulit niya, may halong pangungutya. “Hindi yata bagay sa’kin ‘yon.”Humalakhak ang buong grupo.“Yan ang Edward na kilala namin!” sigaw ng isa. Sumandal ang babaeng nasa tabi niya at marahang idinikit ang labi sa kanyang tenga.“Ganyan ka pala dati?” malambing na tanong nito. “Mukhang mas exciting k

Tahimik ang loob ng taxi habang nakatingin si Emma sa bintana. Dumadaan ang mga ilaw ng kalsada, isa-isang nawawala sa kanyang paningin, gaya ng mga alaala niyang pilit iniiwan. Mahigpit ang kapit niya sa strap ng bag, parang doon na lang siya kumukuha ng lakas.Hindi niya inakala na darating ang araw na lalabas siya sa unit ni Edward na walang paalam, walang yakap, walang “ingat ka.”Ngunit kung mananatili pa siya roon, alam niyang masisira siya, at mas higit, ang batang dinadala niya.“Okay lang po kayo ma’am?” Hindi nakatiis na tanong ng driver mula sa rearview mirror.Tumango lang si Emma, kahit hindi sigurado kung totoo iyon.Sa pagpasok niya sa maliit niyang apartment, sinalubong siya ng katahimikan, ibang klase ng katahimikan. Hindi kagaya ng sa unit ni Edward na puno ng tensyon at hindi masabing galit. Dito, tahimik pero payapa. Mabigat, pero ligtas.Isinara niya ang pinto at doon na bumigay ang kanyang tuhod. Naupo siya sa sahig, yakap ang sariling tiyan.“Sorry, baby,,,” pab

Nakatayo si Edward sa harap ni Emma, kapwa mabigat ang paghinga. Ilang segundo silang nagtitigan, parang digmaang walang sigaw ngunit punô ng sugat na matagal nang hindi gumagaling.“Edward… umalis ka na,” mariing sabi ni Emma, pilit pinatatatag ang boses kahit nanginginig ang tuhod. “Hindi ito ang tamang oras. Hindi ako handa.”Isang hakbang ang inilipat ni Edward, ngunit agad namang umatras si Emma, para bang ang distansya sa pagitan nila ang huling pader na nagpoprotekta sa kanya.“Please,” wika ni Edward, bahagyang nanginginig ang tinig. “Kahit limang minuto lang. Hindi ako naparito para makipagtalo. Gusto ko lang magpaliwanag.” Napapikit siya sandali, saka muling tumingin sa babae. Inaamin ko. Alam kong may mali ako.”Tahimik si Emma, ngunit bakas sa mukha niya ang pagod. Umiling siya ng marahan. “Sa ngayon, ayaw ko muna, Edward.” Napahawak siya sa dibdib, para bang pilit hinihila ang sarili palayo sa bangin. “Pagod na pagod na ako. Araw-araw akong lumalaban, at pakiramdam ko, ma