Billionaire's Diary Carousel のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

Pagkatayo ni Ednel mula sa kinauupuan niya, ramdam niya ang bigat ng tingin ni Edwin. Hindi iyon karaniwang tingin ng kasamahan sa negosyo. May halong panunumbat, may bahid ng panghuhusga.“Hindi ba nakakabastos ’yang ginagawa mo?” mariing tanong ni Edwin, diretso, walang paligoy.Tumigil si Ednel sa pagkilos. Dahan-dahan siyang lumingon at pinungayan ito ng malamig na tingin. Walang emosyon ang mukha niya, pero sa mga mata niya ay may kinikimkim na inis.“Paanong nakakabastos ’yong nawalan ako ng appetite?” sagot niya, mababa pero matalim.Hindi na umimik si Edwin. Sa halip, mariing nakipagtitigan ito and he suddenly showed a grin on his lips. Hindi iyon masaya. Hindi rin magaan. Para iyong ngiting may alam, may tinatago, at sadyang nakakapikon.Mas lalo iyong ikinagalit ni Ednel.Hindi na siya nagsalita pa. Tahimik siyang tumalikod at nilisan ang meeting room na parang wala siyang pakialam sa mga matang sumusunod sa kanya. Sa bawat hakbang niya palabas, ramdam niya ang galit na nag-

Habang nasa taxi si Elise, tahimik lang siyang nakatanaw sa bintana, nakamasid sa mga ilaw ng siyudad na dumadaan na parang mga mumunting alaalang ayaw magpahuli ng tingin. Mabigat ang dibdib niya, pagod ang katawan, pero higit sa lahat, magulo ang isip.Hanggang sa…Bigla siyang napadilat.Parang may kumalabit sa utak niya. Isang bagay. Isang mahalagang bagay.Ang carousel music box.Nanlaki ang mata niya. Mabilis niyang hinawakan ang handbag niya at halos baliktarin ito sa pagkakalkal. Isa-isang hinila ang laman. Panyo. Wallet. Telepono. Notebook. Lipstick. Resibo.Wala.Walang music box.Nanikip ang dibdib niya. Nanlamig ang mga daliri niya. Ang bilis ng tibok ng puso niya na para bang may hinahabol na oras na ayaw magpahabol.Hindi iyon ordinaryong bagay lang. Hindi iyon pwedeng mawala. Hindi pwedeng kulang.Napakamahalaga ng carousel na iyon sa kanya. Isa iyon sa iilang bagay na natitira sa kanya na buo, tahimik, at may alaala. Ayaw niyang isipin na hindi na ito kumpleto.

Maingat na binuhat ni Ednel si Elise matapos itong himatayin. Ramdam niya ang bigat ng takot sa dibdib niya habang nakasubsob ang ulo ng dalaga sa balikat niya na parang takot siyang iwan ulit ito ng kahit isang segundo. Mula sa parking lot hanggang sa elevator, hindi niya binitiwan si Elise, tila ba kapag basta niya itong pinabayaan ay babalik ang mga aninong pilit na gumigising sa trauma nito.Pagkapasok nila sa loob ng condo, diretso siyang lumapit sa kama at marahang inihiga ang dalaga. Kumalat ang buhok ni Elise sa mga unan, bumagay sa maputi nitong mukha na parang sinuklay ng hangin. Ilang saglit pa ay napatingin si Ednel at halos mapatigil ang paghinga niya. Para itong prinsesa sa isang lumang fairy tale ang mala-rosas na pisngi, ang maputing balat, at ang mahimbing na pagtulog na tila may sariling ningning.“Sleeping Beauty,” mahina niyang bulong. “O baka Snow White.”Pero hindi ito pantasya. Hindi ito kathang-isip. Si Elise ito. Ang Elise na nakababata babaeng kapatid sa pili

Kinakabahan na si Edwin. Halos isang buong araw na rin mula nang mawala si Elise, at bawat oras ay parang nagiging habambuhay sa kanya. Kahit anong pilit niyang kalmahin ang sarili ay hindi niya maiwasang mangamba. Ang mga tawag sa telepono ay hindi sapat. Gusto niyang makita, maramdaman, at siguraduhing ligtas siya. Hindi niya na kayang maghintay, kaya kusa niyang sinuot ang kanyang paboritong suit at sumakay sa kotse. Pinaharurot niya ito, bawat segundo ay tila nagiging mabigat habang papalapit siya sa squatter’s area kung saan naninirahan ang pamilya ni Elise.Tumunog ang kanyang kamao sa pinto. “Tao po,” mahinang sabi niya.Hindi nagtagal, lumapit ang maliit na anino ng bata na si Julius, anak ni Elise. “Tito Edwin, kumusta po? Tuloy po kayo.” Agad niya itong pinagbuksan ng pinto, sabay nagmano at pinatuloy sa loob.Napangiti siya sa simpleng galaw ng bata. Napakabait, napakasipag na tila’y isang batang kahanga-hanga kahit sa murang edad. Ngunit hindi niya maiwasang mairita ng ka

Saglit siyang huminto at umayos ng upo.Parang may malamig na kamay na dahan-dahang humahaplos sa batok niya habang inaalala iyon.Ramdam niya kung paanong bumibigat ang hangin sa pagitan nila ni Ednel, parang ang bawat alaala ay may sariling bigat na pumapatong sa dibdib niya.“Noong una, hindi ako naniwala,” patuloy niya.Bahagyang nanginginig ang tinig niya.“Hanggang ipinakita niya sa akin ang sinasabing ‘tatlong ulo’ ng mga kaibigan ni Kuya Neil.”Bahagya siyang napalunok.Nagtagpo ang mga daliri niya sa dibdib niya na para bang may biglang kirot na umakyat mula sa puso hanggang lalamunan.“Hindi naman literal,” dagdag niya, pilit kinakalma ang sarili.“Pero doon sa bodega nila, inihilera niya iyong tatlong lumang manika na tinanggalan niya ng katawan, puro ulo na lang. Nilagyan niya ng damit ng mga kaibigan ni Kuya Neil. Nakangiti.”Napasinghap siya nang mahina.“‘Yong ngiti na parang alam nila kung anong puwedeng mangyari sa akin kapag nagsalita ako.”Napatungo siya, hinihigpit