All Chapters of Billionaire's Diary Carousel: Chapter 41 - Chapter 50

Naroon pa rin si Elise sa loob ng kanyang silid pagkalipas ng isang araw. Nakahiga siya sa kama, nakatalukbong ang kumot hanggang dibdib, ang mga mata’y nakatitig sa kisame na para bang may multong nakaukit doon. Hindi pa rin siya makalabas. Ang trauma ay parang malamig na kamay na patuloy na nakasakal sa kanyang lakas ng loob. Kaya nang marinig niya ang marahang katok sa pinto, bahagya siyang napapitlag.Bumukas ang pinto at pumasok ang binata, maingat ang hakbang, may dala-dalang tray na may nakapatong na mainit na pagkain. May amoy ng lutong bahay na agad kumalat sa silid, tila nag-aanyayang mabuhay muli ang pakiramdam ni Elise.Inilapag ni Neil ang tray sa kama at ngumiti sa kanya, isang ngiting may halong pag-aalala at pag-aaruga. “Tikman mo niluto ko, Elise. Adobo.” Marahan niya itong sinubuan, parang natatakot na baka masaktan pa ang damdamin ng dalaga. Ngumiti man si Elise nang bahagya, nanatiling malungkot ang kanyang mga mata.Napabuntong-hininga si Neil. Hindi na siya nakap

Hindi alam ni Neil kung mapapatawad pa niya ang sarili kung sakaling may mangyaring masama sa kanyang amain. Ang bawat sigaw niya, bawat pilit na pag-igkas ng katawan ay para bang hinahabol ng konsensya at takot. Nagwala siya, halos mawalan ng sarili, hanggang sa tuluyan nang mapuno ang pasensya ng mga pulis. Sa isang iglap, naramdaman niya ang matigas at malamig na hampas ng baril sa kanyang ulo. Kumislap ang paningin niya, umiikot ang mundo, bago tuluyang lumubog sa dilim ang kanyang kamalayan.Pagmulat ng kanyang mga mata, sumalubong sa kanya ang malamlam na ilaw ng silid. Mabigat ang kanyang ulo, may kirot na parang hinahati ang kanyang sentido. Nakasuot siya ng orange na shirt at pants, parang bilanggo sa mga palabas na dati’y pinapanood lang niya. May band-aid sa kanyang noo, at ang pinakamabigat sa lahat, nakaposas pa rin ang kanyang kamay sa gilid ng higaan. Para siyang isinabit sa isang realidad na hindi niya maintindihan. Hindi niya alam kung ano ang nagawa niyang kasalanan,

Court trial na.Mabigat ang katahimikan sa loob ng korte. Ang bawat pag-ubo, ang bawat paggalaw ng upuan, parang may dalang tensyon na kayang pumutol ng hininga. Nakaupo si Neil sa harapan, tuwid ang likod pero nanginginig ang mga kamay na pilit niyang ikinukubli. Sa loob ng dibdib niya, parang may humahampas na martilyo. Hindi niya alam kung anong klaseng impiyerno ang haharapin niya sa araw na iyon, pero ramdam niyang hindi na ito simpleng laban ng katotohanan. Ito ay laban ng buhay niya.“Ito daw ang mga picture na makakapagpatunay na ginagahasa nga ng hayop na ’yan ang pamangkin ko.”Malamig at puno ng galit ang boses ni Lanto habang isa-isang inilalabas ang mga litrato. Parang sadya niyang pinatagal ang bawat galaw, wari’y ninanamnam ang bawat segundo ng kahihiyang idinudulot niya kay Neil. Inilapag niya ang mga larawan sa mesa, nakaharap sa korte, walang bahid ng awa.Mga litrato iyon na kuha sa mga sandaling akala ni Neil ay ligtas. Mga sandaling pribado, mga sandaling puno ng

Naging matalik na magkaibigan sina Tata Enchong at Neil.Sa loob ng New Bilibid Prison, kung saan ang bawat araw ay parang pakikipagsapalaran sa sariling kaligtasan, doon unti-unting nabuo ang ugnayan ng isang binatang winasak ng mundo at ng isang matandang tila ba may baong karunungan na hindi kayang arukin ng karaniwang tao. Hindi inaasahan ni Neil na sa lugar kung saan hinubaran siya ng dangal, pangalan, at kinabukasan, doon pa niya makikilala ang taong magsisilbing gabay niya sa panibagong anyo ng buhay.Hindi lamang basta pagkakaibigan ang namagitan kina Tata Enchong at Neil. Unti-unti, naging parang ama ang matanda sa kanya. Isang ama na handang tumayo sa gitna ng panganib para ipagtanggol siya. Isang ama na marunong makinig sa katahimikan at sa mga luha na hindi na kailangang ipahayag sa salita.Sinimulan siyang turuan ni Tata Enchong ng tamang self-defense. Hindi iyon basta suntukan at bugbugan. May disiplina. May kontrol. May tamang tiyempo. May pilosopiya. Mga teknik sa mart

Sumunod naman si Roxas, hindi dahil gusto niya, kundi dahil malinaw sa kanyang isip na kapag nagkamali siya ng isang galaw, kamatayan ang kapalit. Kita niya sa mga mata ni Neil na wala na itong inaatrasan. Hindi iyon simpleng galit, kundi galit na hinubog ng pagkawala, ng kasinungalingan, at ng mga taong walang konsensya. Kaya kahit nanginginig ang kanyang mga tuhod, pinilit niyang mag-isip ng paraan.Lumapit siya sa mga pulis na kakampi nila ni Lanto, pilit binabalanse ang boses para hindi mahalata ang kaba.“Boss, pahiram naman ng lighter at yosi,” sabi niya, kunwari’y kalmado, pero ang dibdib niya ay halos pumutok sa kaba.Walang pag-aalinlangan, iniabot sa kanya ng pulis ang hinihingi. Mabilis niyang kinuha iyon at naglakad palayo, diretso sa isang madilim na sulok kung saan nakaupo si Neil. Tahimik ang binata, nakatungo, parang may kinakausap na multo sa loob ng kanyang isipan.“May papel ka ba riyan?” bulong ni Roxas, halos hindi marinig.Dahan-dahang inilabas ni Neil ang brown