All Chapters of หนี้รักนายพริษฐ์(20+): Chapter 41 - Chapter 50

“อื้ออออ!!!” รมิตาสะดุ้งเฮือก! เมื่อแท่งร้อนกระแทกจนลึกสุดลำ ความปวดหนึบแผ่ซ่านเข้ามา! กี่ปีแล้วที่เธอไม่ได้สัมผัสกับแท่งใหญ่นี้! รมิตาไม่อาจควบคุมความรู้สึกนี้ได้เลย! “โอ๊ะ!! รัดเป็นบ้าเลย! ซี๊ดดดด!” เสียงทุ้มกัดฟันเค้นคําพูดออกมาเมื่อท่อนเอ็นใหญ่ถูกร่องรักรัดเอาไว้แน่น! พรั่บ! พรั่บ! ลำแท่งร้อนกระทุ้งโถมแรงกระแทกหนัก! มือหนาทั้งสองข้างจับเอวบางเอาไว้แน่น ดันร่างของเธอขึ้นลงรัวจังหวะเร็ว! “อื้อออออ…” เสียงร้องครางแบบอู้อี้ดังผ่านผ้าที่คาด ริมฝีปากของเธอเอาไว้ ดุ้นเอ็นใหญ่กระทุ้งทะลวงเข้ามาจนชนเข้ากับโพรงบุนุ่มของเธอ เรียวขาสั่นระริกเมื่อแท่งใหญ่แทงกระทุ้งเข้าออกจนเรือนร่างของเธอสั่นสะท้านสะเทือน รมิตาเสียวมากๆ เธอโหยหาสวาทแบบนี้มานานแสนนาน พริษฐ์ไม่เคยแม้แต่แลมองเธอเลยสักครั้ง เธออยากได้สัมผัสแบบนี้จากพริษฐ์เหลือเกิน! “โอววว์ แน่นเปรี๊ยะ! ซีสสส์ เสียว! จริง! โอ๊ะ! ควบแรงๆ สิ! แล้วคุณจะเสียวกว่านี้! ใหญ่ถึงใจคุณมั้ย! โอววว์”เสียงครางของภรัณยูดังพร้อมกับคำพูดที่รอดออกมาจากไรฟันที่ขบกันแน่น เพื่อระงับความเสียวกระสันที่เกิดขึ้นจากผู้หญิงบ้าระห

เช้าวันต่อมา... [บ้านพักตากอากาศ...เชียงใหม่] เสียงกุกกักดังมาจากห้องครัวปลุกให้กวินกานต์ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนานในค่ำคืนที่ผ่านมา สายตาคมเหลือบมองเวลาบนหัวเตียง ‘นี่สายแล้วหรือนี่’ มือหนาคลานไปทั่วเตียงกว้างกลับไม่พบเรือนร่างอรชรที่เขากกกอดมาทั้งคืน พรินทร์ทำให้กวินกานต์มีความสุข หัวใจของชายหนุ่มพลันอบอุ่นและดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนหวาน ‘ทั้งที่มันเป็นเพียงการแก้แค้น...แต่ทำไมกวินกานต์ถึงไม่ได้รู้สึกสะใจอย่างที่ควรจะเป็น’ ร่างสูงลุกจากที่นอนในสภาพที่เปลือยเปล่า พร้อมกับคว้าผ้าขนสีขาวผืนใหญ่มาพันรอบเอวเอาไว้ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องเพื่อตามเสียงและกลิ่นหอมของอาหารที่โชยอบอวลไปทั่วห้องกว้าง ร่างสูงเดินออกไปก็พบร่างของพรินทร์ที่กำลังยืนหันหลังก้มทำอะไรบางอย่าง เสื้อขาวตัวโคร่งยาวที่เธอสวมใส่ กวินกานต์รู้ทันทีว่าในนั้นปราศจากชุดชั้นในอย่างแน่นอน สายตาคมจ้องมองเธอจากข้างหลัง ความรู้สึกบางอย่างแทรกเข้ามาอย่างกระทันหัน ‘เธอจะรับรู้เรื่องของน้องชายเธอหรือเปล่านะ’ กวินกานต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความจริงที่เขารู้อยู่แก่ใจ กลับใช้เธอเป็นเครื่องมือแ

คําพูดไร้หัวใจของเขาเหมือนเป็นมีดที่กรีดลงมาบนหัวใจอันอ่อนแรงของเธอ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลทะลักลงมา ‘เธอรักเขาไปแล้ว...แต่เขากลับบอกว่าเรื่องทั้งหมดคือการแก้แค้นอย่างนั้นหรือ’ “ชอบครับ! แต่ชอบบทรักของคุณมากกว่า ผมมีแฟนแล้ว คุณคงรู้นะธารา...และผมหวังว่าคุณจะเข้าใจ...เราแค่เล่นกันสนุกๆ ก็เท่านั้น...”วาจาร้อนที่เขาพยายามประกอบขึ้นมาเป็นประโยคนั้น กวินกานต์เค้นมันออกจากปากของเขาอย่างยากเย็น ‘การกระทำที่ขาดการไตร่ตรองของกวินกานต์ ทำให้ผลที่ตามมากลับไม่ได้สะใจอย่างที่เขาคาดหวังไว้สักนิด’ “ไม่! ไม่! ไม่นะคะ! วีร์! คะ-คุณรักธารา! ฮือ ฮือ”หยาดน้ำตายังคงไหลเทลงมาแบบไม่ขาดสาย มือบางสั่นระริกจนสมาร์ทโฟนเกือบจะหล่นจากมือ ความเจ็บปวดรุนแรงที่กลางอกราวกับถูกควักหัวใจออกไป เสียงหอบหายใจทวีความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของเธอพร่ามัวจนแทบมองไม่เห็นว่าร่างของคนหลายคนกำลังกรูตรงมาที่เธอเพื่อคว้าตัวของเธอเอาไว้ ก่อนที่สติของพรินทร์จะดับวูบลง “คุณหนู!” “คุณธาราคะ!” “ธารา!” ปลายสายกระชากเสียงทันใด เมื่อได้ยินเสียงอื้ออึงโกลาหลดังแทรกเข้ามา “คุณหนู! ค

[เพนท์เฮ้าส์...เวลา 22.00 น.] ดวงตากลมโตจ้องมองอาหารนับสิบอย่างที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะรับประทานอาหารเพื่อรอใครคนหนึ่งกลับมา วันนี้นันท์นลินรีบกลับมาพร้อมกับการลงมือทำอาหารหลายอย่างเพื่อรอพริษฐ์ เธออยากขอบคุณเขา ที่อนุญาตให้เธอกลับไปดูแลพ่อของเธอได้อย่างอิสระ...และเขาปฏิบัติต่อเธอดีมากขึ้น...แต่ทว่าวันนี้อาหารของเธอคงถูกทิ้งเสียแล้วแน่นอน...นันท์นลินมองนาฬิกา...เขาคงไม่กลับมาแล้ว...จริงๆ เขาควรแชทบอกเธอสักนิดก็ยังดี อย่างน้อย นันท์นลินจะได้ไม่ต้องนั่งรอเขาอยู่แบบนี้... ‘เขาจะบอกเธอทำไมกัน...ในเมื่อเธอไม่ได้อยู่ในสถานะไหนกับเขาเลย...นอกจากลูกหนี้เท่านั้น’ เมื่อคิดได้แบบนี้ ร่างบางก็เดินเข้าห้องนอน...ปิดไฟทิ้งตัวลงนอน... ‘คิดมากไปทำไมกันพระพาย...ในเมื่อเธอรู้อยู่แล้ว...ว่าเธออยู่ที่นี่ในฐานะอะไร’ [กลางดึก...เวลา 00.30 น.] ร่างหนาล้มตัวลงนอนตะแคงซ้อนร่างบางจากด้านหลัง พริษฐ์ค่อยๆ ยกศีรษะเล็กหนุนแขนของเขาเอาไว้อย่างเบามือ ฝ่ามืออุ่นสอดลึกจากชายเสื้อนอนตัวใหญ่ของเธอขึ้นมา มือหนาลูบผ่านท้องน้อย เหนือสะดือ คลําหาตําแหน่งของยอดอกก่อนเริ่มสะกิดเกลี่ยวนรอ

[รัณทาร์มคลับ... เวลา 20.00 น.] “ที่แกนัดฉันกับพระพายมาเพราะจะเลี้ยงหรือเพราะแกมีอะไรจะบอกพวกฉันกันแน่รัณ...” “นั่นสิ...พระพายอยู่ได้ไม่เกินสี่ทุ่มนะ...เผอิญพระพายขออนุญาตคุณพริษฐ์มาลิมิตแค่นี้”อยู่ดีๆ วันนี้เขาก็โทรมาหาเธอ และบอกคืนนี้เขามีเรื่องจะคุยด้วย แต่เพราะภรัณยูนัดเธอก่อน นันท์นลินเลยขออนุญาตเขาก่อนจะมาที่นี่ เขาอนุญาตและบอกให้เธอรีบกลับ...นันท์นลินกังวลอยู่ไม่น้อยเลยที่เดียว ‘หรือเขาจะบอกเลิกสัญญาการเป็นหนี้กับเธอแล้ว’ “วันนี้ฉันนัดเจนิสมาด้วยนะ สักพักคงถึง” “นั่นแน่! ข่าวดีแน่ๆ” “ใช่! ข่าวดี...บอกเลยละกันขี้เกียจเห็นแกเดา...ฉันกับคุณเจนิส...เราจะแต่งงานกันเดือนหน้า...ตรงกับวันเกิดฉันพอดี” “ว้าว! รัณ! ดีใจด้วยนะ...ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ ว่ารัณกับคุณเจนิสจะ...” “จะอะไรพระพาย?” ภรัณยูมองหน้าเพื่อนสาว “ก็ไม่น่าเชื่อไงรัณ...ฉันเองก็ยังงงไม่หายเรื่องแกกับคุณเจนิสเลย...เหตุเกิดในรถวันนั้นใช่มั้ย! แกนี่มันขยันสร้างตำนานจริงๆ เลยนะรัณ” “ก็เพราะแกไม่ใช่เหรอที่ออกความคิด...ที่บอกให้ฉันจับคุณเจนิสไป