Todos los capítulos de พิษรักร้ายหมอมาเฟีย: Capítulo 51 - Capítulo 60

เข่าหนาดันเรียวขาสวยทั้งสองข้างออกจากกันจนกว้าง ใบหน้าคมคายก้มลงไปจูบริมฝีปากบางชมพูอย่างดูดดื่ม ก่อนจะจับแท่งร้อนที่เริ่มขยายตัวใหญ่ขึ้นไปจ่อที่ปากทางรักอันคับแคบของเธอ แล้วถูไถไปมาด้วยความมันเขี้ยว"อื้อ ลินว่าเรา""ว่าอะไร" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเสียงเบา ๆ ที่ข้างซอกคอเล็ก ก่อนจะดันเอวสอบเข้ากลางหว่างขาที่ถูกกางออกอย่างรวดเร็วไม่รออะไรอีกสวบ!"อ๊ะ" เข้ากระแทกแก่นกายเข้าไปด้านในจนสุดลำรัก ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าออกถี่รัวแล้วเพิ่มความเร็วมากขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าคมก้มลงไปโลมเลียที่หน้าอกสวยก่อนจะงับไปที่จุกสีหวานแล้วดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ มิลินกัดริมฝีปากตัวเองไว้จนแน่น เมื่อถูกความร้อนรุ่มเข้าเล่นงานอย่างไม่หยุดหย่อน"อ๊ะ อะ" มาเฟียหนุ่มขยับตัวขึ้นก่อนจะจับเรียวขาสวยทั้งสองข้างให้อ้าออกจากกันจนกว้าง เขามองดูสองสิ่งที่กำลังสอดประสานกันอย่างพึงพอใจ กลีบดอกไม้สีสดกำลังกลืนกินตัวเขาไปจนมิดด้าม พร้อมกับเสียงร้องครวญครางที่ทำให้เขารู้สึกร้อนผ่าวจนอยากกระแทกแรง ๆ"อ่า โคตรแน่น" เขากระแทกเข้าไปด้านในอย่างไม่คิดจะยั้งแรง ยิ่งร่องรักบีบรัดแท่งรักมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งบดขยี้เธอมากขึ้นเท่านั้น"อ๊ะ พี่ค

"ไปค่ะมามี้ไปส่งไปโรงเรียนดีกว่า" แขนเล็กกำลังจะอุ้มลูกชายแต่มาเฟียหนุ่มกลับดึงตัวแม็กซ์ออกมาแล้วเอ่ยบอกเด็กน้อย"บอกมามี้สิว่าวันนี้จะไปโรงเรียนกับคิม" "ช่าย" แม็กซ์เวลพยักหน้าหงึก ๆ อย่างรวดเร็ว "คิมไปส่งแม็กซ์ มามี้ก็ไปด้วย ไปด้วยกันเยอะ ๆ เยย" แต่มิลินกลับทำหน้าไม่ค่อยดีนัก จนเด็กน้อยเริ่มสงสัย"มามี้เป็นอะไย ไม่อยากไปให้แม็กซ์ไปโยงเยียนแน่ ๆ" มา‍เฟียหนุ่มลอบยิ้มที่เห็นว่าลูกชายตัวแสบเจ้าเล่ห์มาก ได้ใครมาเนี่ย"แม็กซ์ไม่กลัวเขาเหรอ""กลัวใคร""ก็กลัวเขาไง" ปกติแม็กซ์จะไม่เข้าใกล้คนแปลกหน้าเลย แม้จะเจอกันสองสามครั้งก็เถอะ แต่ทำไมกับเขาแม็กซ์ถึงได้ดูสนิทอย่างกับอยู่ด้วยกันมาเป็นปี ๆ"นี่คิมไง ไม่กลัว ๆ" เด็กน้อยโบกมือให้แม่เพื่อเป็นการยืนยันว่าเขาไม่ได้กลัวมาเฟียหนุ่มเลยสักนิด"เขาอาจจะ...""อย่าขู่ลูก"...."เอาลูกลินมา พี่อย่ามายุ่ง" แต่คิมหันต์กลับขยับตัวหนีไม่ยอมให้มิลินได้อุ้มแม็กซ์เวลกลับไป"พี่คิม เอาลูกลินมา""พี่จะไปส่งลูกเอง" ลูก เขาพูดว่าลูกเต็มปากเต็มคำ เขาโมเมเก่งมาก ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรกับแม็กซ์เวลไปแล้วบ้าง "พี่จะมายุ่งกับพวกเราทำไม อีกเดี๋ยวพ่อแม็กซ์ก็มา" เธอเอ่ยบอก

จากนั้นแพทย์หนุ่มก็เดินออกจากห้องพักของแพทย์ คนอื่น ๆ จึงเริ่มขยับตัวพูดซุบซิบกัน "แกว่าใคร ใช่หมอแพรวปะ""ไม่น่าจะใช่ เพราะเหมือนว่าหมอมีคู่หมั้นอยู่แล้ว""แต่แก ฉันได้ยินว่าคู่หมั้นหมอคือสุดมาก จนคุณหมอไม่ยอมแต่งงานด้วย" คนที่เดินออกไปยังคงได้ยินเสียงของคนที่พูดตามหลัง แต่เขาก็รู้ดีว่าเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีคนพูดถึง และเขาเองก็ไม่ใส่ใจแพทย์หนุ่มเดินขึ้นไปยังชั้นของผู้บริหาร ตอนบ่ายเขามีนัดต้องไปดูศูนย์วิจัยที่อยู่นอกเมือง แต่ใช้เวลาเดินทางแค่ไม่นานก็ถึง ดังนั้นเขามีเวลาอีกเยอะที่จะพูดคุยกับเธอ"เรื่องที่ให้ตามครับ" ธันวายื่นเอกสารให้เจ้านาย มาเฟียหนุ่มจึงเลื่อนดูรูปตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด "ให้คนตามดู อย่าให้คาดสายตา" เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าพวกนั้นต้องการอะไรกันแน่ เมื่อมองเห็นเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ตอนนี้มันอาจจะไม่ใช่เวลาที่ดีนักที่จะบอกเรื่องนี้กับใคร เห็นทีว่าเขาคงต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเสียที"แล้วเรื่องที่ศูนย์วิจัย นายจะไปเลยไหมครับ ผมบอกให้พวกเขาเตรียมตัวแล้ว""รอก่อน" เขาเปิดดูแฟ้มเอกสารต่าง ๆ จนไม่นานก

คนตัวเล็กได้แต่ถอนหายใจ สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะไม่เถียงเขาต่อไป เงียบคือสิ่งที่เธอควรทำมากที่สุดไม่นานเสียงประตูลิฟต์ของโรงพยาบาลก็เปิดออกก่อนจะดวงตากลมจะมองเห็นว่าชั้นนี้มีคนมาใช้บริการโรงพยาบาลเยอะมาก"พี่จะพาลินไปไหน""ไปทำงานกัน ตอนเย็นค่อยแวะมารับลูกด้วยกัน" "ใครบอกจะไปกับพี่"มิลินเอ่ยบอกก่อนจะดึงดันไม่ยอมเดินไปกับเขา ใบหน้าคมกลับยิ้มให้เธอแล้วเอ่ยบางอย่างที่ทำให้เธอแทบจะวิ่งหนีไปเลยในตอนนี้"ถ้าไม่อยากเดิน พี่อุ้มก็ได้นะ""มะ ไม่ ๆ ลินเดินไปเองก็ได้" มือบางตีเข้าที่มือของคนตัวโตที่กำลังทำท่าทีเหมือนจะช้อนอุ้มตัวเธอตอนนี้"ไปหยิบของแป๊บหนึ่ง""ลินไม่เข้า พี่เข้าไปเอง" "ดื้อเหรอ" มิลินยู่ปากใส่เขาเล็กน้อยก่อนจะโดนคนตัวสูงดันเข้าห้องไปพร้อมกับเขา แต่พอเดินเข้ามาเท่านั้นแหละเธอก็เจอเข้ากับแพทย์ที่อยู่ในห้องพักอีกหลายคนแล้วตอนนี้ทุกสายตาก็จดจ้องมองมาที่เธอเป็นทางเดียว"หมอไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ""ไม่ล่ะครับ พอดีผมมีธุระ""ครับ ว่าแต่สาวสวยคนนี้ใครครับนี่" เพื่อนร่วมงานเอ่ยแซวเขาเบา ๆ ก่อนที่แพทย์สาวและพยาบาลคนอื่น ๆ ก็นั่งมองตาไม่กะพริบจะตั้งใจฟัง สงสัยว่าคงอยากรู้ว่าผู้หญิงที่ย

ต่อให้เขาต้องเจอเรื่องที่ใหญ่ที่สุดในชีวิต เขาก็จะปกป้องเธอให้ดีที่สุด แม้ว่าต้องแลกด้วยชีวิต แต่ลูกเมียของเขาต้องปลอดภัย ใช้เวลาแค่ไม่นานพวกเขาก็เดินทางมาถึงเกาะแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนัก แต่พื้นที่บนเกาะทั้งหมดเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล ดังนั้นที่นี่จึงไม่มีคนนอกเข้ามา นอกจากคนของเขาเท่านั้นปลายจมูกกดลงบนแก้มสีแดงระเรื่อด้วยความรัก ระยะเวลาห้าปีไม่ได้ทำให้ความรักของเขาน้อยลงไปสักนิด"ตื่นได้แล้ว คนขี้เซา" มือหนาดึงแก้มของคนที่นอนดิ้นไปมา ก่อนที่ดวงตากลมจะขยี้ตาแล้วขยับขึ้นมองดูเขา"ถึงแล้วเหรอ ทำไมนานจัง" นานที่ไหนแค่ไม่กี่นาทีเอง แต่ตอนนี้เหมือนคนตัวเล็กจะงัวเงียไปด้วยความง่วงเสียมากมาย"คราวหลังก็หัดนอนแต่หัววัน""จะนอนหัววันได้บ้าอะไร ก็พี่..." ไม่ใช่เพราะเขาวุ่นวายกับเธอจนถึงกับต้องได้นอนเกือบเช้าหรอกเหรอ"พี่อะไร""เปล่า""หึ ถึงแล้ว ทำเวลาหน่อย ไม่งั้นไปรับลูกไม่ทันนะ" มิลิน.พยักหน้าให้ก่อนจะขยับยืนอย่างรวดเร็ว แต่เธอคงจะยืนเร็วไปเลยทำให้รู้สึกมึนหัวเล็กน้อย"เป็นอะไรหรือเปล่า" เขารีบจับตัวมิลินที่ทำท่าเหมือนจะล้ม แต่มิลินกลับนิ่งไปสักพัก พอรู้สึกว่าหายมึนหัวจึงขยับหันมามองดูเข