All Chapters of บ้านไร่นี้มีรัก: Chapter 71 - Chapter 80

“ต่ายรู้แล้วค่ะ” นิภานั่งลงบนสตูลผ้าปลายเตียง “นั่งรออยู่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวพี่ไปหยิบเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้” แล้วเดินไปเปิดตู้ เลือกเดรสยืดตัวโคร่งสั้นแค่เข่าใส่สบาย ๆ มาให้ญาติผู้น้อง “พี่เช็ดตัวให้นะ” “ขอบคุณพี่พัดมากนะคะ” เธอยื่นมือไปรับชุดมาถือไหว้ รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของพัดชามาก “ไม่ต้องเช็ดตัวให้ต่ายหรอกค่ะ ต่ายทำเองได้” “ทำยังไง มือก็พันแผลทั้งสองข้างแบบนั้น พี่ทำให้น่ะดีแล้ว” ความจริงเธอจะเรียกเด็กรับใช้ในบ้านมาทำให้ก็ได้ แต่เธออยากดูแลหญิงสาวด้วยตัวเองมากกว่า “พี่พัดดีกับต่ายจริง ๆ ผู้หญิงแบบพี่ต่างหากที่เหมาะกับคุณเป้ที่สุด” “มันไม่เห็นเกี่ยวกันเลยนะต่าย” พัดชาหน้าแดง เมื่อถูกจับคู่กับชายหนุ่มที่เธอไปเฝ้าเช้าเฝ้าเย็นตามคำยุของน้องสาว “เกี่ยวสิคะ ผู้หญิงที่ดีพร้อมแบบพี่พัด ก็ต้องเหมาะกับผู้ชายที่ดีพร้อมแบบคุณเป้ค่ะ ไม่ใช่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบผู้หญิงคนนั้น” เธอเคียดแค้นเมื่อเอ่ยถึงธิมาดา “ต่ายหมายถึงใคร” พัดชาทำหน้าฉงน “จะใครล่ะคะ ก็แม่ผู้ช่วยที่มีแต่ความสวยของคุณเป้ไง” ถึงจะเจ็บแผลท

“ก็รู้ว่าไม่สะดวกแล้วจะใส่มาทำไม รู้ทั้งรู้ว่าพี่ไปไหนก็ต้องพาเราไปด้วยทุกครั้ง” เขาเอ็ดไม่จริงจัง เพราะเขาเองก็ชอบมองขาสวย ๆ ไหล่เนียน ๆ ของเธอ “ก็มันสบายตัวดี ไม่อึดอัดด้วย” เธอตอบตามความรู้สึก “งั้นเอาอย่างนี้นะ” เขาวางปากกา เอามือทั้งสองข้างประสานเข้าหากันบนโต๊ะทำงาน จ้องหน้าเธอด้วยมาดนิ่ง ๆ “อะไรคะ” เธอถามด้วยความอยากรู้ “พี่อนุญาตให้แฟนไม่ต้องใส่อะไรเลย เวลาอยู่ในที่รโหฐานกับพี่สองคน จะได้รู้สึกสบายตัวมากกว่านี้อีกหลายเท่า แล้วถ้า...” เขาทำท่ากรุ้มกริ่มใส่เธอ “พอเลยค่ะพี่เป้ ยิ่งนับวันยิ่งลามกขึ้นนะคะ” เธออยากจะเดินไปเย็บปาก เย็บดวงตากรุ้มกริ่มคู่นั้นนัก “พี่ไม่ได้ลามกนะครับ พี่พูดจริง ๆ และคิดว่าอีกไม่นาน” ท้ายประโยคเขาพูดเบา ๆ เพราะไม่อยากให้เธอได้ยิน “คิดว่าอะไรนะคะ แฟนไม่ได้ยิน” เธอทำหน้าสงสัยและตั้งใจฟัง “เปล่า” พูดจบก็จรดปากกาเซ็นลงในเอกสาร แล้วส่งกระเป๋าใบหนึ่งให้เธอถือ แล้วลุกขึ้นหยิบแฟ้มทุกอันที่เซ็นชื่อแล้วมาถือไว้เอง แล้วเอาแฟ้มทั้งหมดไปวางไว้บนโต๊ะของสุภานนท์ “เอาแฟ้มไปแจกคืนให้

สนามบินสุวรรณภูมิสองหนุ่มกับอีกหนึ่งสาว กำลังรอการมาถึงของบุคคลสำคัญที่ไม่ได้เจอกันนานหลายเดือนด้วยความคิดถึง “พี่เป้คะ ทำไมคุณอาทิตย์กับคุณขวัญแก้วยังไม่ปรากฏตัวอีกคะ” ทิตยาที่ยืนอยู่เคียงข้างกับแฟนหนุ่มถามพี่ชายที่ยืนห่างออกไป “คุณพ่อคุณแม่ออกมาแล้วน้องปลาย” ยุทิตย์ชี้ให้น้องสาวดูทิตยาโบกมือหย็อย ๆ ให้บุพการี รีบวิ่งเข้าไปหาพวกท่านแล้วสวมกอดด้วยความคิดถึง หลังจากทักทายกันด้วยความคิดถึงแล้ว จึงชวนกันเดินออกจากสนามบิน ตรงไปยังร้านอาหารเจ้าประจำที่จองไว้ล่วงหน้า ทุกคนรับประทานอาหารและพูดคุยกันอย่างมีความสุข ทิตยาเอาใจบิดามารดาด้วยการตักอาหารและคอยดูแลไม่ห่าง “คุณพ่อคุณแม่จะกลับมาอยู่ที่บ้านยาวเลยใช่มั้ยครับ หรือว่าจะเดินทางต่ออีก” “ตอนนี้ยังไม่มีโปรแกรมนะลูก ตั้งใจจะอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวก่อน ปล่อยให้อยู่คนเดียวมานานคงเหงาน่าดู” คุณขวัญแก้วลูบหัวลูกสาวด้วยความรักและเอ็นดู ฐวรรษรีบส่งสายตาให้เพื่อนสนิท แต่อีกฝ่ายกลับทำนิ่ง เขาจึงใช้เท้าสะกิดด้วยความหมั่นไส้ “คุณพ่อกับคุณแม่ลืมอะไรไปหรือเปล่าครับ”

“ค่ะ” เธอนึกถึงพริกที่ปลูกอยู่จำนวนหลายไร่ มันเป็นพริกเม็ดใหญ่กว่าพริกขี้หนู เผ็ดกว่าพริกขี้หนูหลายสิบเท่า ราคาตกอยู่ที่กิโลกรัมละเกือบหนึ่งพันบาท ถ้านำไปแปรรูปเป็นพริกแห้งหรือพริกป่น ราคาจะสูงขึ้นอีกเกือบสี่เท่าตัวเลยทีเดียว“ต้นกล้าตั้งสองหมื่นต้นนี่หลายเจ้าหรือว่าเจ้าเดียวคะลุงสน” “หลายเจ้าครับ ยอดไหลมาเรื่อย ๆ ร้านขายต้นไม้ก็สั่งเข้ามาเยอะเหมือนกัน” ที่ยอดสั่งเยอะขนาดนี้ก็เพราะมีรายการทีวีมาถ่ายทำนั่นเอง “งั้นเราแวะไปดูสักหน่อยก็ได้ค่ะ แล้วค่อยเข้าไปที่สำนักงาน” “ได้เลยครับ” ธิมาดานั่งทำงานจนใกล้ถึงเวลาเลิกงาน สุดาก็มาเคาะประตูหน้าห้องและเอาแฟ้มงานมาวางให้บนโต๊ะ “บัญชีรายรับรายจ่ายของเมื่อวานนี้ค่ะคุณแฟน” “ขอบคุณค่ะพี่ส้ม ตรวจเสร็จแล้วจะรีบส่งคืนให้นะคะ” “คุณแฟนคะ เย็นนี้ไปไหนหรือเปล่าคะ”“นอกจากหัดขี่รถก็ไม่ได้ไปไหนหรอกค่ะพี่ส้ม มีอะไรหรือเปล่าคะ”“ค่ะ แม่บอกให้ชวนคุณแฟนไปกินข้าวที่บ้านค่ะ” “แฟนกินจุนะคะพี่ส้ม ป้าสมจะเลี้ยงไหวเหรอ” “ที่บ้านใช้หม้อหุงข้าวขนาดห้าลิตรค่ะ เลี้ยงไหวอยู่แล้วค่ะ”

ขณะที่ฟังสุดาอยู่นั้น สายตาของธิมาดาก็เหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งเดินข้ามถนนมาทางนี้ จึงรีบหดตัวลงไปในน้ำจนเหลือแต่ส่วนหัว ถึงแม้จะรู้สึกคุ้นเคยกับรูปร่างนั้น แต่เพราะสายตาของเธอสั้น และเขาคนนั้นก็ไม่ได้บอกว่าจะกลับวันนี้ จึงไม่มั่นใจ กระทั่งภาพที่เลือนรางนั้นค่อย ๆ เด่นชัดถนัดตา อยู่ในระยะไม่เกินสิบเมตร “พี่เป้” เธอเรียกเขากึ่งยินดีกึ่งแปลกใจทุกคนที่กำลังเล่นน้ำหันไปมองชายหนุ่ม แล้วต่างก็หันไปสนุกกันเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว เมื่อรู้ว่าจุดประสงค์ในการมาที่นี่ของเขาคืออะไร “สวัสดีค่ะนาย” สุดาทักทายเจ้านาย “สวัสดีครับนาย” เอกรินทร์ทำตามมารดาอย่างนอบน้อม “หวัดดีไอ้แสบ เล่นน้ำสนุกมั้ย” “สนุกครับนาย” “แล้วเบื่อหรือยัง” “ยังครับ เอกกำลังหัดว่ายน้ำอยู่ครับนาย” “เริ่มมืดแล้ว ฉันว่าเราควรกลับบ้านได้แล้ว เพราะคนอื่นเขารอกินข้าวอยู่” เขาปลายตามองทางหญิงสาวเมื่อพูดจบ “แต่เอกเพิ่งมาเล่นได้แค่แป๊บเดียวเองนะครับ” เด็กชายมีทีท่าว่ายังไม่อยากขึ้น ธิมาดารู้ดีว่าเจตนาของเขาคืออะไร และเธอก็ไม่อยากทำให้คนอื่นหมดส