All Chapters of บ้านไร่นี้มีรัก: Chapter 1 - Chapter 10

“ก็ไม่อยากไปกับพี่ต้น แต่อยากไปกับพี่แฟนนี่นา” “งั้นก็ชวนพี่ต้นไปด้วยกันนะ” เธอเสนอเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายแอบรักเพื่อนสนิทของพี่ชายมานานแล้ว ถึงแม้เจ้าตัวจะไม่เคยบอกตรง ๆ ก็ตามส่วนตัวเธอเองก็สนิทกับเขามาตั้งแต่สมัยยังเป็นนักศึกษา เพราะเคยได้พบปะพูดคุยกัน กระทั่งได้มาทำงานร่วมกันอีก และเธอก็คิดว่าเขาคนนั้นน่าจะมีใจให้กับทิตยาด้วยเช่นกัน.. ไม่เช่นนั้นแล้วตอนที่ทิตยายังเป็นนักศึกษาอยู่ เขาคงไม่เทียวรับเทียวส่งบ่อย ๆ หรอก ถึงแม้เขาจะอ้างว่าพี่ชายของหญิงสาวไหว้วานให้ทำก็ตาม ทิตยามองหน้ารุ่นพี่แล้วอยากจะถามอะไรบางอย่าง.. แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากเพราะกลัวจะเป็นความจริง“ก็ได้ค่ะ ถ้าพี่แฟนอยากให้พี่ต้นไปด้วย” เธอฝืนยิ้ม สิ่งที่เธอคิดไว้คงเป็นจริงสินะ..ทั้งสองคนนี้ชอบกัน คนหนึ่งเธอรักเหมือนพี่สาว กับอีกคนที่รักไม่เหมือนพี่ชาย เพราะเธอคิดกับเขามากกว่านั้น แต่พวกเขาก็คือคนที่เธอรัก ดังนั้นเธอต้องแสดงความยินดีกับพวกเขาจากใจ “ใช่ พี่อยากให้พี่ต้นเขาไปด้วย เขาจะได้คอยดูแลพวกเราไง” เธอส่งยิ้มให้ทิตยานัยน์ตาระยับอย่างคนมีนัยยะแอบแฝงแต่ทิตยากลับตีความหมายของสายตานั้นว่าดีใจที่จะไ

หลายวันที่ผ่านมามันก็ไม่ได้กลับมาที่บ้านเลย หรือมันอาจจะกลับแต่เธอไม่รู้ เพราะพอแม่ไปนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล เธอก็ให้คนรู้จักมาช่วยใส่กลอนประตูหน้าต่างเพิ่มความแข็งแรง เธอล็อกประตูบ้านยันประตูรั้วเพื่อไม่ให้มันเข้าออกบ้านได้อย่างเสรี แต่วันนี้มันก็โผล่มาจนได้ทิตยาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด และพอจะรู้เรื่องราวของรุ่นพี่กับพ่อเลี้ยงดีพอสมควร จึงรีบเดินไปหาหญิงสาว“พี่แฟน วันนี้ไปนอนบ้านปลายนะ ปลายมีเรื่องอยากจะปรึกษา”“ไม่ได้นะหนูแฟน เป็นสาวเป็นนางจะไปนอนที่อื่นได้ยังไงกัน นอกบ้านอันตรายจะตาย” พ่อเลี้ยงที่หวังจะเคลมลูกเลี้ยงรีบออกตัว เขารอโอกาสมาหลายวันแล้ว ตั้งใจจะรวบรัดเธอเป็นเมียของเขาให้ได้ให้เร็วที่สุด ในช่วงที่อีแก่แม่ของเธอไม่อยู่“บ้านของฉันจะปลอดภัยก็ต่อเมื่อไม่มีแกอยู่ด้วยเท่านั้นแหละ” แล้วจูงมือทิตยาเดินเข้าบ้านไปด้วยกัน “ไปเก็บของเป็นเพื่อนพี่หน่อย”“คุณน้าจะไปไหนครับ อยู่คุยกับผมก่อน” ฐวรรษดึงแขนของสุชาติที่ทำท่าจะเดินตามสาว ๆ เข้าไปในบ้าน“ฉันจะเข้าบ้านฉัน แกอย่ามายุ่ง” สุชาติสะบัดแขนอย่างไม่พอใจ แล้วเดินตามหลังหญิงสาวทั้งสองเข้าไป ฐวรรษเห็นดังนั้นจึงรีบเดินตามเข้าไปอีกคน เพรา

แม้จะแปลกใจอย่างมาก แต่รอยยิ้มก็ปรากฏเต็มใบหน้าด้วยความตื่นเต้นยินดี“ขอบคุณนะคะพี่ต้น” เธอพูดเบา ๆ กับหน้าจอโทรศัพท์ แล้วเอามันมาแนบที่อกโดยลืมไปว่าไม่ได้อยู่คนเดียวธิมาดายิ้มพอใจกับท่าทีปลื้มปริ่มของรุ่นน้อง โธ่เอ๊ย! ถ้าไม่ได้เธอเป็นสะพานจะคืบหน้าไหมล่ะ“พี่ต้นส่งอะไรมาเหรอ” แกล้งโง่ถามออกไปทั้งที่อ่านแล้ว“อุ้ย! พี่แฟน”“อะไร ตกใจอะไรจ้ะปลาย”“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร ปลายง่วงแล้ว” แล้วรีบปิดหน้าจอโทรศัพท์ ล้มตัวลงนอนแล้วหันหลังหนีอีกฝ่ายอย่างเขินอาย “ฝันดีค่ะพี่แฟน”“งั้นก็นอนหลับฝันดีนะคะน้องปลายของพี่แฟน” ธิมาดาล้อเลียนด้วยน้ำเสียงออดอ้อนทิตยาเขินอายจนพูดไม่ออกเมื่อถูกล้อ ได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ อยู่กับหมอนธิมาดามองด้านหลังรุ่นน้องอย่างเอ็นดู เฮ้อ! อายุก็ตั้งยี่สิบเจ็ดแล้ว เด็กกว่าเธอแค่ปีเดียว แต่ก็ยังไร้เดียงสาอยู่เลย ผิดกับคนที่ต้องสู้ชีวิตอย่างเธอเหลือเกิน เช้าวันใหม่ยุทิตย์เดินเข้าไปในห้องอาหาร แต่ไม่เห็นสองสาวนั่งอยู่จึงมองหาคนรับใช้ แต่ก็ไม่เห็นใครนอกจากแม่บ้านคนเก่าคนแก่ของครอบครัว“คนอื่นไปไหนกันหมดป้าแจ่ม”“กำลังยกอาหารมาค่ะ บางคนก็ทำงานของตัวเองอยู่ คุณหนูอยากได้

“ไม่ต้อง พี่ไม่ได้อยากรู้ถึงขนาดนั้น แค่ทำให้ถูกต้อง มีหลักฐานชัดเจนก็พอ เผื่อมีดราม่าอะไรเกิดขึ้นเราจะได้ยืนยันได้ แต่ต่อไปนี้แฟนไม่ต้องไปแล้วนะ ให้ฝ่ายการตลาดเขาไปก็ได้ เพราะมันเกี่ยวข้องกับแผนกนั้นโดยตรง ส่วนแฟนเอาเวลาไปทำอะไรที่มีประโยชน์กว่านี้จะดีกว่า บุคลากรที่มีคุณภาพไม่ต้องไปทำงานง่าย ๆ อย่างนี้หรอก” เขาไม่รู้ว่าหิรัญคนนี้จะเป็นคนเดียวกับที่เธอคุยด้วยหรือเปล่า แต่เขาก็ต้องขัดขวางไว้ก่อน “ค่ะ งั้นเดี๋ยวแฟนจะทำเอกสารมาให้พี่เป้เซ็นนะคะ พี่เป้มีอะไรอีกไหมคะ”“ไม่มี ไปทำงานต่อเถอะ”“ค่ะ”“เอ้อ หนูแฟน” เขาเรียกหญิงสาวที่กำลังจะเปิดประตูเอาไว้ “เย็นนี้พี่มีงานเลี้ยงที่ไหนหรือเปล่า” ถามเพราะคิดว่าบางทีเธออาจจะลืมบอกเขา“วันนี้กับพรุ่งนี้ไม่มีค่ะ มะรืนนี้มีงานเลี้ยงของบริษัทแอลบี เป็นงานเปิดตัวคอมพิวเตอร์ตัวใหม่ค่ะ”“โอเค งั้นมะรืนนี้เตรียมตัวให้พร้อม เอาให้สวย ๆ เลยนะ”“แฟนจะพยายามนะคะ” เธอตอบพร้อมเสียงหัวเราะขัดเขินที่โดนเขาล้อ ยุทิตย์หัวเราะตอบ พยักหน้ารับเมื่อเธอขอตัวไปทำงานต่อ……………..ปิ๊น ๆธิมาดาหยุดเดินแล้วก้มลงเล็กน้อย มองลอดกระจกรถที่กำลังเลื่อนต่ำลง “พี่เป้จะกลับแล้วเหร

ยุทิตย์กดกริ่งที่ประตูรั้วแล้วยืนรอหญิงสาวอยู่ที่หน้าบ้าน แต่ไม่เห็นมีการตอบรับใด ๆ จึงโทรเข้ามือถือของเธอหลังจากที่เขาส่งเธอแล้วขับรถออกไปได้ไม่ไกลนัก เขาก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ไม่ใช่ของเขาดังขึ้น จึงจอดรถแล้วหาที่มาของเสียง ถึงได้รู้ว่าเธอทำมันร่วงไว้ที่ซอกเบาะ จึงตัดสินใจเลี้ยวรถกลับมาหาเธออีกครั้งเวลาไปกลับแค่ประมาณยี่สิบนาที แต่ก็มีคนโทรหาเธอถึงสองคน หนึ่งในนั้นก็คือ ‘หิรัญ’ เขาเห็นชื่อที่หน้าจอแล้วอยากจะกดรับสาย แล้วบอกฝ่ายนั้นไปว่าตัวเองเป็นแฟนของเธอนัก แต่ก็กลัวความสัมพันธ์ที่เพิ่งดีขึ้นจะพังลง จึงได้แต่อดทนอดกลั้นเอาไว้(ค่ะพี่เป้)“หนูทำโทรศัพท์ตกไว้ที่รถของพี่น่ะ พี่เลยเอามาคืนให้ ตอนนี้อยู่ที่หน้าบ้านหนูแล้ว”(อ้าวเหรอคะ!)ชายหนุ่มเห็นแสงไฟผ่านบานหน้าต่างที่เธอเปิดม่าน จึงยกมือที่ถือโทรศัพท์โบกให้เธอ ห้องนี้คงเป็นห้องนอนของเธอ เขาคิดในใจ“เห็นพี่ไหม”(เห็นค่ะ รอแฟนแป๊บนะคะ แฟนจะรีบลงไป)เขายืนรออยู่สักพักก็เห็นประตูบ้านเปิดออก ร่างบางที่อยู่ในชุดนอนกระโปรงลายโดเรม่อน มองแล้วไม่เหมือนหญิงสาววัยเกือบสามสิบเลย แต่มองเหมือนเด็กสาววัยแรกรุ่นมากกว่าขณะที่เธอกำลังเดินออกมาหาเ