All Chapters of บ้านไร่นี้มีรัก: Chapter 81 - Chapter 90

“ไม่ร้องนะครับ นายใหญ่เป็นคนดีและมีเหตุผลมาก รับรองว่าพ่ออ่ำไม่โดนตัดเงินเดือนแน่นอน” เธอปลายตามองชายหนุ่มตัวต้นเหตุ ที่เล่นจนเป็นเรื่อง แล้วก้มไปกระซิบเบา ๆ กับเด็กน้อย “กลับไปวันนี้ อาแฟนจะคุยกับนายใหญ่ให้เอง เรื่องที่เขาเข้าใจพ่ออ่ำหนูผิด เอกว่าดีมั้ย”“ดีครับ”“งั้นก็หยุดร้องได้แล้ว”เอกรินทร์ใช้สองมือเช็ดน้ำตา “ไม่ร้องแล้วครับ”“ดีมาก” เธอกอดเด็กน้อยวัยแปดขวบ ที่ตัวเล็กเหมือนเด็กหกขวบด้วยความเอ็นดู นั่งคุยกันอีกสักพัก เมื่อเห็นว่าสมควรแก่เวลา ธิมาดากับยุทิตย์ก็ชวนกันกลับ ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปที่รถ เอกรินทร์ก็รีบวิ่งไปดักหน้าพวกเขา แล้วยกมือไหว้บอกลา “นายหญิงครับ” “ครับ” “นายหญิงอย่าดุนายใหญ่มากนะครับ ผมสงสารนายใหญ่” หญิงสาวหัวเราะกับความคิดของเด็กชาย ย่อตัวแล้วชูนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยวก้อยกับเขา“อาแฟนสัญญาจ้ะ”ยุทิตย์ยิ้มตามกับภาพที่เห็น ที่แท้เธอก็แอบกระซิบเรื่องจะทำโทษเขานี่เอง…………………… สามวันต่อมาธิมาดาก็เดินทางไปกรุงเทพพร้อมกับคนรัก ด้วยเหตุผลที่ว่าพ่อแม่ของเขาต้องการพบเธอ และไปดูงานเกษตรแฟร์ที่กำลังจัดอยู่ในตอนนี

ยุทิตย์พาธิมาดามาถึงบ้านของเธอ แต่เธอไม่ยอมเดินเข้าไปในบ้านของตัวเอง ได้แต่ยืนหลบอยู่ข้างรั้วที่พอเป็นที่กำบังให้เธอได้ ส่วนเขาก็นั่งรออยู่ในรถตามคำสั่งของเธอธิมาดาแอบมองมารดาที่ฝึกเดินอยู่หน้าประตูบ้าน ดีใจที่เห็นท่านเดินเหินได้ด้วยตัวเอง ถึงแม้จะยังไม่คล่องแคล่วแต่ก็ถือว่าดีขึ้นมาก ท่านคงได้กำลังใจดีจากสามีเด็กที่ท่านรัก.. แล้วใบหน้าของมันก็ลอยเข้ามาในห้วงความคิด แต่เธอก็รีบกระโดดถีบมันออกไปอย่างรวดเร็ว.. เธอยืนดูท่านอยู่อีกสักพักใหญ่แล้วจึงเดินกลับไปที่รถ “ทำไมถึงไม่เข้าไปหาแม่ล่ะ” เขาถามคนรัก เมื่อเธอกลับมาขึ้นรถแล้วชวนเขากลับ “เอาแค่นี้ก่อนดีกว่าค่ะพี่เป้ แฟนยังไม่พร้อมที่จะเจอกับแม่จริง ๆ” เธอสารภาพเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “หนูกำลังกลัวใช่มั้ย” “ค่ะ แฟนกลัวแม่จะไม่พอใจที่ได้เจอแฟน” เขากุมมือบางเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น “ไม่มีแม่คนไหนไม่ดีใจ เมื่อได้เจอหน้าลูกหรอกนะหนูแฟน” ธิมาดามองหน้าคนรักแล้วยิ้มเศร้า ๆ “มีสิคะ แม่ของแฟนนี่ไง” เธอตอบเสียงสั่นด้วยความน้อยใจ พยายามที่จะไม่ให้น้ำตาไหลออกมา “ถ้าอย่างนั้นรอให้พร้อมแล

“แน่นอน พี่ต้องดับฝันพวกหนุ่ม ๆ ไว้ก่อนสิ ไปดีกว่าได้ยาเพิ่มพลังแล้ว” แล้วรีบผละจากร่างหอมละมุนก่อนที่จะเตลิดไปมากกว่านี้ เพราะบรรยากาศเป็นใจ “น่าจะไปได้ตั้งนานแล้ว นิสัยไม่ดีชอบทำให้อายอยู่เรื่อยเลย” เธอบ่นอุบอิบตามหลังคนเจ้าเล่ห์ และเขาคงได้ยิน จึงหันมายักคิ้วให้เธอก่อนปิดประตู ……………… ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูหน้าห้อง ทำให้สามสาวที่กำลังวุ่นวายกับการแต่งตัวหยุดชะงัก แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากกล่าวอะไร ประตูก็ถูกเปิดออก “เซอร์ไพรส์” ทิตยายิ้มร่ากางแขนออกกว้าง และรู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่ารุ่นพี่ของเธอไม่ได้อยู่ลำพัง “น้องปลาย!” ธิมาดารีบถลาไปหารุ่นน้องอย่างยินดี “ดีใจจังเลยที่ได้เจอ” ทั้งสองกอดกันแน่นด้วยความคิดถึง “เราเพิ่งเจอกันเองนะคะพี่แฟน” ทิตยาติงขำ ๆ “ไม่รู้แหละ ก็คิดถึงนี่ แล้วปลายมากับใคร พี่ต้นมาด้วยหรือเปล่า” “มาค่ะ คุณพ่อคุณแม่ก็มา ตอนนี้อยู่ที่ห้องรับแขก ป้านวลบอกว่าพี่แฟนกำลังแต่งตัวจะไปขึ้นเวที ปลายก็เลยแอบมาส่อง แต่ปลายไม่รู้ว่าวันนี้ต้องขึ้นเวทีด้วย ก็เลยให้ช่างแต่งหน้าตาม

“ได้ยินแบบนี้แล้วชื่นใจแทนเจ้าของไร่เลยนะครับ มาถึงคำถามข้อสุดท้ายครับ พูดถึงความประทับใจกันบ้างดีกว่า เอาแต่เรื่องดี ๆ นะครับ พอจะมีไหมครับ”“มีสิคะ เยอะแยะไปหมดเลยค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม อยากหัวเราะออกมาดัง ๆ กับคำถาม และอยากบอกว่าเรื่องไม่ดีก็มีเยอะ แต่ต้องรักษาภาพพจน์ของไร่เอาไว้ “สิ่งที่ดิฉันประทับใจมากที่สุดเมื่อได้มาทำงานที่นี่ก็คือ..” เธอมองไปที่คนรักหวังจะสื่อให้เขารู้ว่า คำพูดต่อไปนี้เธอหมายถึงเขาด้วยเช่นกัน “ที่นี่เพื่อนร่วมงานดีที่หนึ่งเลยค่ะ ทุกคนมีน้ำใจ น่ารัก เป็นกันเอง มีรอยยิ้มให้กันเสมอ ถ้าตอนนี้แฟนขอพรได้สามข้อ สิ่งที่แฟนอยากจะขอก็คือ ข้อหนึ่ง ขอมีไร่แบบนี้บ้างประมาณสิบไร่ก็พอ ข้อสอง ขอเพื่อนร่วมงานดี ๆ แบบไร่นี้สักเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ก็พอ และข้อสุดท้าย..” เธอมองไปที่ชายหนุ่มเจ้าของไร่ยุทิตย์ยิ้มกว้างส่งให้คนรักที่อยู่บนเวที สายตาของเธอทำให้เขาอยากจะลุกไปจูบเธออวดคนทั้งงาน“ข้อสุดท้ายขออะไรดีครับ” เขาทำปากขมุบขมิบเป็นคำถามให้เธอ“ข้อสุดท้ายแฟนอยากจะขอให้ชาวไร่ชาวสวน เกษตรกรทุกคนประสบแต่ความสำเร็จ ทำอะไรก็ดีเหมือนไร่กิตติวุฒิของเราค่ะ ขอบคุณค่ะ” คำพูดของเธอเรียก

“จากไร่สายสวาทค่ะ ถามได้เลยไหมคะ”“ได้เลยครับ เชิญครับ” พิธีกรอารมณ์ดีตอบ“เราอยากจะถามคุณว่า..ที่คุณเลือกมาทำงานที่ไร่กิตติวุฒินี่ จุดประสงค์เพราะอยากมาทำงานจริง ๆ หรือเพราะอย่างอื่นคะ” “ต่าย ทำไมถามแบบนี้ล่ะ!” พัดชารีบดึงแขนญาติสาวแล้วกระซิบถามเสียงเครียด ส่วนบิดามารดาของเธอนั้น ใช้สายตาไม่พอใจเป็นคำถามแทนคำพูดแต่นิภากลับทำเฉยเหมือนไม่ได้ยินพัดชาและไม่เห็นสายตาของญาติผู้ใหญ่ เชิดหน้ารอฟังคำตอบของสาวงามหมายเลขเก้าพร้อมสายตาเยาะเย้ย..................... ทางด้านยุทิตย์และครอบครัวของเขา ต่างก็อึ้งกับคำถามที่จงใจหาเรื่องของนิภา เพราะรู้ดีว่ามันสื่อความหมายไปในทางไหน เขาจึงรีบลุกขึ้นทันที “ผมว่าควรเปลี่ยนคำถามดีกว่านะครับ” เขาไม่อยากพูดมากไปกว่านี้ แต่สายตาที่มองไปยังนิภานั้นบ่งบอกว่าไม่พอใจชัดเจน สายตาที่เขามองมา ทำให้นิภาหงุดหงิดจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ “ทำไมคะ เรามีสิทธิ์ที่จะถามไม่ใช่เหรอ” “ไม่เป็นไรค่ะ คำถามนี้ดิฉันยินดีตอบ” ธิมาดารีบพูดใส่ไมโครโฟนเพื่อหยุดการปะทะคารมด้านหน้าเวที เพราะเธอไม่แน่ใจว่ามันจะลุกลามมากขึ้นหรือเปล่า ดังนั้นตัวกล