All Chapters of บ้านไร่นี้มีรัก: Chapter 91 - Chapter 100

“ขอบคุณนะคะที่ให้คำตอบ” ธิมาดาไม่วายฝากคำขอบคุณผ่านไมโครโฟนออกไปพร้อมรอยยิ้ม การปะทะกันย่อม ๆ ระหว่างผู้เข้าประกวดและเจ้าของไร่สายสวาท สร้างความฮือฮาให้คนในงานได้ไม่น้อย โดยเฉพาะกับทีมผู้จัดงาน แต่เมื่อเห็นทุกอย่างจบลงเกือบดีก็รีบดำเนินการต่อไปให้จบ ทางคณะกรรมการลงความเห็นว่าให้คำถามของไร่สายสวาทเป็นโมฆะ และใช้คำถามสำรองจากท่านผู้ว่ามาถามนางงามจากไร่กิตติวุฒิใหม่อีกครั้งจนมาถึงเวลาประกาศรางวัลขวัญใจชาวไร่ ผู้ที่ได้คะแนนมากที่สุดก็คือสาวงามจากไร่กิตติวุฒิ ที่มีคะแนนสะสมนำมาตั้งแต่เมื่อคืน และวันนี้ถึงจะมีเรื่องนิดหน่อย แต่ก็ยังทำคะแนนได้ดีอีก จึงคว้าตำแหน่งไปครองแบบลอยลำจนถึงเวลาตัดสินตำแหน่งธิดาบ้านไร่ที่ทุกคนรอลุ้น ชาวบ้านก็ลุ้นสาวงามที่ตัวเองชื่นชอบ เจ้าของไร่ก็ลุ้นสาวงามจากไร่ของตัวเอง เพราะถ้าไร่ของตัวเองชนะ เวลามีงานที่ภาครัฐจัดก็จะมีสิทธิ์เข้าร่วมฟรีโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใด ๆ ซึ่งมันก็คุ้มค่าทีเดียวทุกคนต่างจดจ้องไปที่พิธีกรเมื่อเขาเริ่มประกาศตำแหน่งชนะเลิศปีนี้ “ธิดาบ้านไร่ประจำปีนี้ได้แก่..ได้แก่..หมายเลขเก้า สาวงามจากไร่กิตติวุฒิครับ คุณธิมา

ไร่กิตติวุฒิ ธิมาดากลับมาถึงบ้านใหญ่ก็เกือบตีหนึ่ง เธอแทบจะไม่มีแรงเดินกลับไปที่บ้านพักของตนเอง เพราะถูกรองเท้าส้นสูงขนาดสี่นิ้วครึ่งที่ใส่ประกวดเล่นงานจนเป็นแผล แม้ตอนนี้จะถอดออกแล้วแต่ก็ยังปวดเท้ามาก “พี่แฟนนอนกับปลายที่นี่ก็ได้นี่คะวันนี้” “ไม่ดีกว่าจ้ะ พี่ชินกับที่นั่นมากกว่า” วันนี้เธอเหนื่อยมาก เพราะฉะนั้นกลับไปนอนในที่ที่คุ้นเคยจะได้หลับได้เต็มตา ไม่ต้องมาพะวง “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวปลายกับพี่ต้นเดินไปส่งนะ” ทิตยาอาสาอย่างมีน้ำใจ แต่ลืมนึกถึงพี่ชายตัวเองไปสนิท “พี่ไปส่งเองดีกว่า เป็นสาวเป็นนางไปเดินกับผู้ชายสองคนดึก ๆ มันน่าเกลียด” ยุทิตย์รีบพูดแทรกขึ้น ทิตยามองหน้าคนรักแล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย “พี่ชายปลายพูดน่าเกลียดจัง” กระซิบบอกเขาเบา ๆ “ปล่อยเขาเถอะ เขาคงอยากจะคุยกับพี่แฟนสองต่อสองน่ะ” “แต่ก็ไม่น่าพูดแบบนี้นะคะ มันน่าเกลียด” เธอทำเสียงไม่พอใจ “อย่าคิดมากน่า” ฐวรรษปลอบใจคนรักอย่างใจเย็น “เราสองคนควรไปนอนได้แล้ว จะคุยอะไรกันอีก พรุ่งนี้ก็ยังมีเวลาอีกเหลือเฟือ” ยุทิตย์เห็นพ

ธิมาดารีบหลับตาลงพร้อมกับใจที่เต้นแรงผิดจังหวะ เธออยากจะอาบน้ำให้สดชื่นสักหน่อย แต่มีเขาอยู่ด้วยแบบนี้เธอไม่ขอเสี่ยงดีกว่า แล้วความเหนื่อยล้าก็ทำให้เธอไม่ได้คิดอะไรนาน ไม่ถึงห้านาทีก็หลับสนิท ผิดกับคนที่นอนกอดเธอ ที่ต้องข่มใจทนความยั่วเย้าในอ้อมกอด หลับ ๆ ตื่น ๆ นอนไม่เป็นสุขยันรุ่งสาง ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น ทำให้ธิมาดาลืมตาตื่นด้วยความง่วงงุน แต่ชายหนุ่มยังคงหลับสนิทพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ เหมือนกำลังฝันดี แขนและขาของเขาพาดอยู่บนร่างกายของเธอ เหมือนเธอเป็นหมอนข้างก็ไม่ปาน เธอขยับตัวหมายจะลงจากเตียง แต่เขากลับกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นกว่าเดิม ไม่ยอมปล่อยให้เธอลุกขึ้น“จะไปไหน นอนต่ออีกหน่อยก็ได้” เธอตีแขนที่กอดรัด “ปล่อยค่ะ มีคนมาเคาะประตูไม่ได้ยินเหรอ” เขาดีดตัวลุกอย่างเร็ว ผิดกับอาการของคนที่เพิ่งตื่นนอน “เดี๋ยวพี่ลุกไปดูเอง หนูนอนต่อเถอะ”เธอรีบใช้ลำแขนเหนี่ยวต้นคอเขาอย่างรวดเร็ว จนเขาล้มลงไปบนที่นอนอีกครั้ง และเพราะความไม่ได้ระวังตัวของเธอ ทำให้ตัวเองล้มตามเขาไปด้วย ในสภาพที่เกยอยู่บนตัวเขาครึ่งท่อน หน้าอกของเธอไปทับอยู่บนใบหน้าคม

ทิตยามองพี่ชายที่อยู่ในสภาพไม่ค่อยเรียบร้อยนักตั้งแต่หัวจรดเท้า “แล้วพี่เป้มาทำอะไรที่นี่คะ” “แล้วน้องปลายเห็นพี่ทำอะไรล่ะ” เขาย้อนถามเสียงเรียบ ไม่แสดงความเจ้าเล่ห์ออกไปให้เห็น นอกจากความง่วงที่ยังไม่จางหาย “นี่นาย..อย่าบอกนะว่าที่เขาตามหากันทั่วไร่ เพราะคิดว่านายไปทำงานแต่เช้า ความจริงแล้วพวกเราเข้าใจผิด” ฐวรรษที่ลำดับเหตุการณ์ได้ดีกว่าใครถามขึ้น มองเพื่อนอย่างพิจารณา “..เมื่อเช้าปลายมาหาพี่แฟนหรือเปล่า หรือว่าพี่ฝันไปเอง” เขาไม่ตอบคำถามของเพื่อน แต่พูดอีกเรื่องหนึ่ง ที่พยายามทำให้ความสงสัยของทุกคนชัดเจนขึ้น “เดี๋ยวนะคะ ๆ พี่เป้นอนอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืน ตั้งแต่ตอนที่เดินมาส่งพี่แฟนเหรอคะ” ทิตยาทบทวนความจำครั้งสุดท้ายที่ได้เจอพี่ชาย.. ดวงตากลมโตมองหน้าเขาด้วยความตื่นตกใจเมื่อเห็นเขาพยักหน้ามึน ๆ ส่งมาให้ “มีอะไรอีกมั้ย ถ้าไม่มีก็กลับไปก่อนนะ ตอนนี้พี่แฟนเขาอาบน้ำอยู่ อีกสักพักจะตามไปที่บ้านใหญ่ แล้วลุงสนมีงานด่วนอะไรหรือเปล่า” “มีเรื่องลูกวัวที่ฟาร์มจะมารับน่ะครับนาย ไอ้อ่ำมันบอกว่าเหมือนวัวจะเป็นโรคอยู่ตัวนึง แต่ตัวอื่นย

“หยุดอยู่แค่นั้นนะคะ” เธอรีบห้ามและถอยหนีตามก้าวที่เขาเดินเข้ามาหา “ทำไมพี่เป้ไม่บอกความจริงกับคนอื่นไปล่ะ ทำไมต้องมาบีบแฟนด้วยคะ” “ทำไมล่ะ.. หรือว่าหนูแฟนไม่อยากแต่งงานกับพี่เป้ใช่มั้ย” เขารู้สึกปวดจี๊ดที่ใจ คิดว่าเธออาจไม่ได้รักเขาจริง ๆ “มันไม่เกี่ยวกับความอยากหรือไม่อยากหรอกค่ะ แต่มันเกี่ยวกับความถูกต้องต่างหาก” “มันจะมีอะไรถูกต้องมากไปกว่าเรารักกันล่ะครับ พี่รักหนู หนูรักพี่ แค่นั้นก็เพียงพอแล้วนี่ ทำไมหนูต้องเก็บรายละเอียดปลีกย่อยมาคิดให้ปวดหัวด้วย” เขาสรุปกับเธอง่าย ๆ มองเธอด้วยสายตาจับผิด “หรือว่าพี่เข้าใจผิด ตลอดเวลามีแต่พี่ที่รักหนู ส่วนหนูไม่ได้รักพี่เลย” เขาถามพร้อมสายตาที่ตัดพ้อและหัวใจที่เจ็บแปลบ “ไม่ใช่นะคะ พี่เป้กำลังเข้าใจผิด แฟน..” เธอรีบปฏิเสธความเข้าใจผิดของเขาเมื่อได้เห็นแววตาที่มองมา “เอ่อ..แฟนไม่ได้เกลียดพี่เป้นะคะ” เธออึกอักตอบออกไป ใบหน้าซับสีแดงระเรื่อ อยากพูดกับคำว่ารักแต่ก็เขินจนพูดไม่ออก ยุทิตย์ฉีกยิ้มเมื่อได้ยินคำตอบ ไม่ได้เกลียดก็แปลว่ารักนั่นแหละ ขี้อายขี้เขินอย่างเธอคงไม่กล้าพูดออกมาตรง ๆ หรอก