Todos los capítulos de ทะลุมิติอยู่ในร่างหญิงปัญญาอ่อนซ้ำยังต้องแต่งงานกับบุรุษใบ้: Capítulo 41 - Capítulo 50

เก็บข้าวของของตนเสร็จสนธยาก็รีบลงจากเถียงนาทันที เดินผ่านผู้คนที่มาช่วยตามหาคำแก้วไปโดยไม่พูดไม่จากับใคร มันยิ่งทำให้คำแก้วมั่นใจว่าเขาไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับเธอเลยสักนิด ต่างกันกับเธอที่ความรู้สึกตอนจูบกับเขายังตราตรึงอยู่ในใจจนลืมไม่ลง และความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากกายเขาเมื่อคืนก็ยังอยู่ในความทรงจำของเธอทุกชั่วขณะ เฮ้อ! จูบเองเจ็บเอง กอดเองก็คิดถึงเอง สะพายกระบุงขึ้นหลังแล้วคำแก้วก็เดินหน้าเศร้ากลับบ้าน โดยไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านที่ดังตามหลังมา มาถึงบ้านคำพองก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้สามีทราบ เข้มอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกเช่นกัน หลายนาทีกว่าร่างกายของเขาจะตอบสนอง “เป็นลูกเต้าเหล่าใครกัน” เข้มรู้สึกคุ้นชื่อนี้มาก แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก “ฉันรู้แต่ว่าเขาอยู่บ้านโคกกลางแล้วก็เป็นใบ้ค่ะ” ดวงตาของเข้มไหวระริกเมื่อได้ยินว่าหนุ่มใบ้คนนั้นอยู่บ้านโคกกลาง บ้านที่ทำให้เขามีตราบาปติดตัวมาจนถึงทุกวันนี้ จนเขาต้องระเหเร่ร่อนไปอยู่หมู่บ้านนั้นหมู่บ้านนี้เหตุเพราะมีคนตราหน้าว่าเขาฆ่าหมอยาผู้มีพระคุณกับชาวบ้า

ดวงนภาได้ยินข่าวว่าเพื่อนจะแต่งงานจึงมาหาที่บ้าน ทั้งตกใจทั้งอยากมาแสดงความยินดีด้วยเมื่อพ่อเล่าเหตุการณ์วันนั้นให้ฟัง ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเพื่อนจะมีวันนี้ คำพองกำลังเก็บกวาดทำความสะอาดโดยรอบบ้าน เพราะอีกไม่กี่วันญาติผู้ใหญ่ทางฝั่งว่าที่ลูกเขยก็จะมาสู่ขอแล้ว ถึงบ้านไม่ได้รกมากแต่วันสำคัญของลูกสาวเธอก็อยากให้ดูดีที่สุด “แม่คำพอง คำแก้วละคะ” ดวงนภาเอ่ยถามเสียงสดใจ “โน่นจ้ะ กำลังปลูกต้นไม้ช่วยพ่อเข้มอยู่ในสวนแน่ะ” ต้นไม้ที่คำแก้วขุดมาด้วยในวันนั้น ทุกคนจึงช่วยกันเอาลงดินให้หมด ดวงนภามองตามสายตาของคำพองไปจนสุดลูกหูลูกตา ไร่ผลไม้บางส่วนกำลังแตกกิ่งงามเขียวชอุ่ม บางส่วนกำลังปลูกลงดิน “โอ้โฮ! แม่คำพองมีสวนผลไม้ใหญ่มากเลยค่ะ” ที่ผ่านมาดวงนภาก็มัวแต่ไปรับจ้างเช่นกัน จึงไม่ค่อยมีเวลาแวะเข้ามาในบ้านเพื่อน ถึงจะเดินผ่านไปรับจ้างทุกวันแต่ก็ไม่ได้มองเข้าไปที่สวน เพราะโดยรอบสองข้างทางมีพุ่มไม้บดบังไว้ค่อนข้างหนาทึบ “ความคิดคำแก้วเขาน่ะจ้ะ” พูดกี่ครั้งก็รู้สึกภูมิใจในตัวลูกสาวทุกครั้ง “อ้อ ฉันไปหาคำแก้วก่อนนะจ๊

คืนวันเดียวกันมีชัยแอบย่องไปที่ต้นกระท้อนแล้วยกบันไดลิงมาพาดที่ห้องของมะนาวเหมือนที่เคยทำทุกครั้ง พอมะนาวเห็นบันไดพาดผ่านขึ้นมาบนหน้าต่างห้องของตนก็ดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอนแล้วรีบวิ่งไปที่หน้าต่างอย่างรวดเร็ว “พี่ชัยมาแล้ว” เธอกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจ “ง่วงยัง” เธอจับมือเขาให้ก้าวขาเข้ามาในห้องได้อย่างมั่นคง แล้วเช็ดเท้ากับผ้าขี้ริ้วให้สะอาด “ยังค่ะ” ถ้าเขายังไม่มาเธอก็ไม่มีทางง่วง ทั้งสองคุยกันเสียงกระซิบกระซาบเพราะกลัวคนที่บ้านได้ยิน มีชัยนอนลงข้างกายมะนาวแล้วรั้งเธอเข้ามากอด พร้อมทั้งหอมแก้มเธอทั้งสองข้างด้วยความคิดถึง “อีกสองวันพี่จะไม่ได้มาหานะ” “ทำไมเหรอคะ” “ต้องไปงานแต่งงานพี่ชาย” “พี่สนน่ะหรือคะ” “อือ” “แต่งกับใครคะ” “คำแก้วไง” “พี่คำแก้วจะแต่งงานกับพี่สน?” มะนาวพูดออกมาด้วยความประหลาดใจ “ชูว!” มีชัยทำปากจู๋เอื้อมมือไปปิดปากมะนาวไว้แล้วถามเสียงเบา “ตกใจทำไม” “ก็พี่คำแก้วเป็นลูกลุงฉันนี่คะ แล้วทำไมที่บ้านฉันไม่มี

“ผู้ใหญ่คะ บ้านเสือเข้มไปทางไหนเหรอคะ” ลำยองถามผู้ใหญ่บ้านบ้านสี่แจที่เธอเคยมาเดินตลาดในหมู่บ้าน หลังจากที่เธอมาตลาดบ้านสี่แจวันนั้นก็ยังไม่ได้มาอีกเลย เพราะต้องไปรับจ้างและรีบกลับบ้านเกือบทุกวันผู้ใหญ่หลอดเพิ่งกลับมาจากบ้านเสือเข้มได้ไม่นานจึงบอกออกไป “เดินไปจนสุดหมู่บ้านก็เจอแล้ว บ้านอยู่ขวามือ เอ็งมาจากไหนล่ะ” หญิงผู้นี้คงไม่ใช่คนในหมู่บ้านสี่แจเพราะเขาไม่เคยเห็นหน้า“ฉันเป็นน้องสาวพี่เข้มค่ะ จะมาเยี่ยมเขาสักหน่อย”“อ้อ งั้นเอ็งก็เดินตรงไปตามถนนนี้แหละ” ผู้หญิงคนนี้ก็มีส่วนคล้ายเสือเข้มอยู่บ้าง ผู้ใหญ่หลอดจึงไม่ติดใจอะไร“ขอบคุณมากค่ะพ่อผู้ใหญ่”ลำยองกล่าวขอบคุณผู้ใหญ่บ้านแล้วจึงเดินออกมาบอกแม่และทุกคน พอมะนาวบอกว่าคำแก้วจะแต่งงานวันนี้ผู้เป็นย่าก็อยากมาเจอหน้าหลาน ฉวีจึงรบเร้าให้ลูกสาวพามาหา ลำยองเองก็อยากมาหาพี่ชายเช่นกัน เผื่อจะได้เงินค่าสินสอดติดไม้ติดมือกลับไปบ้าง “ผู้ใหญ่บอกว่าเดินตรงไปจนสุดหมู่บ้านก็เจอแล้วค่ะ” ทั้งห้าคนที่มาด้วยกันจึงเดินตามทางที่ผู้ใหญ่บ้านบอก คำแก้วและสมาชิกทุกคนในบ้านกำลังจัดเก็บของให้เข้าที่ ต่างคนต่างง่วนอยู่กับการทำงาน

เช้านี้อากาศเริ่มเย็นลงหน่อย ๆ เพราะเริ่มเข้าสู่ช่วงปลายฝนต้นหนาวแล้ว สนธยาตื่นมาหาบน้ำรถน้ำต้นไม้ช่วยพ่อตาและน้องเมียแต่เช้า คำแก้วกับคำพองกำลังช่วยกันทำอาหาร วันนี้เธอกับลูกทั้งสองต้องไปรับจ้างปลูกอ้อย คำแก้วกับสนธยาก็จะไปช่วยเหมือนกันแต่ช่วงเย็นเขาจะพาภรรยากลับบ้านไปเก็บของที่บ้านเดิม หลังจากที่นอนบ้านภรรยาครบสามคืนแล้ว และจะค้างคืนที่นั่นสักคืน สนธยารดน้ำต้นไม้ไปก็ยิ่งทึ่งในความสามารถของภรรยา เขาติดตามเธอเข้าป่าเกือบทุกครั้งแต่เหตุใดเขาถึงไม่เห็นเธอนำต้นไม้พวกนี้ออกมาจนถึงขั้นปลูกได้มากกว่าสิบไร่ ไหนจะสมุนไพรหายากพวกนี้อีก เธอขนใส่อะไรมา เพราะทุกครั้งที่เจอเธอก็เข้าป่าคนเดียว เขาต้องรู้เรื่องนี้ให้ได้ ทำไมถึงได้มีเรื่องซับซ้อนให้เขาพิสูจน์หลายเรื่องนัก หลังลูกกับภรรยาออกไปทำงานกันหมดแล้วเข้มจึงเดินออกไปตัดไม้ไผ่ที่อยู่ข้างริมธารเพื่อนำมาทำเป็นรั้วกั้นสวนผลไม้ เห็นแววตาที่ลูกเขยมองลูกสาวแล้วเข้มก็เริ่มวางใจในตัวสนธยา ผู้ชายคนนี้คงรักคำแก้วจริง ๆ แต่เรื่องที่เขาจะยอมพูดกับลูกสาวและคนอื่น ๆ อีกตอนไหนนั้น แล้วแต่เขาจะตัดสินใจก็แล้วกัน คำแก้วกับสนธยา