ได้ยินแค่นั้นสนธยาจึงยิงปืนขู่ขึ้นฟ้า โจรพวกนี้ไม่ใช่แก๊งเดิมที่เคยมาเมื่อสิบกว่าปีก่อน ปัง! ปัง!พวกมันจะไม่กลัวสิ่งใดเลยถ้ารู้ว่าคนที่มาเยือนใหม่ไม่มีอาวุธติดตัว เมื่อได้ยินเสียงปืนไอ้โจ้งหัวหน้าโจรจึงรีบบอกลูกน้อง “เผ่นสิโว้ยรออะไรอยู่” พวกมันทั้งสามคนกระโจนออกไปทางหน้าต่างเขาไม่รู้ว่าด้านนอกมีกี่คนจึงไม่กล้าอยู่ต่อ อีกทั้งเขาได้เงินมากแล้วจึงไม่อาจรีรอต่อไป สนธยายิงปืนตามอีกหลายนัดแต่ก็ไม่โดนพวกมันเลยเพราะด้านหลังเป็นป่ารก เขารีบวิ่งขึ้นไปบนเรือนโดยเร็ว “สน!” พิสมัยเรียกชื่อลูกเลี้ยงออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นหน้าเขา ถึงจะรู้สึกเสียดายเงินที่โจรเอาไปอยู่มากก็ตาม อย่างไรชีวิตก็สำคัญกว่า สนธยาเดินเลยไปช่วยแก้มัดน้องทั้งสองที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ติดผนังบ้าน ส่วนคำแก้วเข้าไปแก้มัดแม่สามี เพราะเธออยู่ในสภาพที่ไม่เรียบร้อยเท่าไรนัก พิสมัยเปล่งเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาจนตัวโยน “พี่สนมาทันเวลาพอดีเลยครับ” บัวฮองพูดออกมาด้วยความดีใจ มีชัยเอื้อมมือไปหยิบกระดาษที่อยู่ในหีบนั้นขึ้นมาอ่าน ถึงไฟในห้องจ
Baca selengkapnya
Masuk
