All Chapters of ทะลุมิติอยู่ในร่างหญิงปัญญาอ่อนซ้ำยังต้องแต่งงานกับบุรุษใบ้: Chapter 21 - Chapter 30

ชบาชะเง้อมองหาสนธยาครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่เห็นเขาโผล่หน้ามาทำงานสักที เธอจึงเดินไปถามสองพี่น้องที่กำลังขนมัดปอขึ้นรถช่วยพี่ชาย “ฮอง วันนี้พี่สนไม่มาด้วยรึ” “ไม่มาครับ วันนี้พี่สนน่าจะเข้าป่าไปเก็บสมุนไพร” บัวฮองตอบ อย่างไรทุกคนที่อยู่ตรงนี้ก็รู้ว่าสนธยาเป็นหมอยาสมุนไพรด้วย สนธยาต้องเข้าป่าไปเก็บของป่าและสมุนไพรมาตุนไว้ด้วย “อ้อ” ชบาพยักหน้าด้วยท่าทีหงอยเหงา ถึงแม้ว่าทุกวันที่เขามาทำงานเธอจะไม่ได้คุยกับเขาแค่เพียงได้เห็นหน้าเธอก็มีกำลังใจทำงานแล้ว วันไหนที่เขามาทำงานเธอจะรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและอารมณ์ดีทั้งวัน แต่วันไหนที่เขาไม่มาเธอก็หดหู่ทั้งวันเช่นกัน มันเหมือนไม่มีแรงจะทำงานเอาเสียเลย ทั้งที่มีขาเป็นของตัวเองแต่มันก็ไม่อยากจะก้าวเดิน คำพองกับลูกทั้งสองคนเดินผ่านมาไพรวัลย์จึงถามเช่นกัน “น้าคำพอง วันนี้คำแก้วไม่มาทำงานเหรอครับ” “ไม่ได้มาจ้ะ คำแก้วเข้าป่า เอ้ย! ไม่ใช่ คำแก้วถางป่าอยู่กับพ่อที่บ้านน่ะ” คำพองลืมไปว่าจะให้ใครรู้ว่าลูกสาวเธอเข้าป่าไปล่าสัตว์คนเดียวไม่ได้ มันสุ่มเสี่ยงเกินไป “อ้อ” ไพรวัลย์พยักหน้าเข

เมื่อห้ามกรรมของใครไม่ได้หลวงตาจึงกล่าวขึ้นอีก “อย่าใช้มนต์สั่งตายหากไม่จำเป็น มึงจำได้ใช่หรือไม่”มนต์สั่งตายแค่ร่ายมนต์ใส่รอยเท้าของคนที่เกลียด คนผู้นั้นก็จะถึงแก่ความตายภายในสามวันเจ็ดวัน แต่จะทำได้ปีละหนึ่งคนเท่านั้น อีกวิชาหนึ่งที่เขาเรียนจากหลวงตาก็คือวิชากำปั้นหนักหมื่น หากใช้กำปั้นทุบใคร คนผู้นั้นถึงขั้นสลบหรือตายทั้งยืนได้ แต่สองวิชานี้ต้องรักษาตัวให้ดี ห้ามนอนกับหญิงใดที่ไม่ใช่เมียของตน และห้ามด่าทอบุพการีเด็ดขาดสองข้อนี้หลวงตาได้ถามก่อนที่จะถ่ายทอดวิชาให้ ซึ่งเขาก็มั่นใจว่าตัวเองทำได้แน่ ข้อหนึ่งเพราะเขาไม่คิดจะมีผู้หญิงไว้เคียงข้างกายอยู่แล้วไม่ว่าจะเป็นชั่วคราวหรือถาวรก็ตาม ข้อสองบิดามารดาของเขาได้จากโลกนี้ไปแล้วทั้งคู่ ย่อมไม่มีทางที่เขาจะพลั้งปากไปด่าทออย่างแน่นอน “ขอรับ” เขาไม่มีทางใช้มนต์สั่งตายฆ่าไอ้เสือเข้มเป็นอันขาด ถ้าเขาคิดอยากจะทำเขาทำไปนานแล้ว เขาจะฆ่ามันด้วยน้ำมือเขาเอง ให้เห็นกันซึ่ง ๆ หน้าไปเลยว่าเขาเป็นคนลงมือฆ่ามัน “อีกอย่างมึงอย่าล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น มันจะแพ้ภัยตัวเอง” หลวงตาเอ่ยเสียงเย็นเยือกราวกับหยั่งรู้ว่าสนธยากำลังคิ

กลับมาถึงบ้านเข้มก่อไฟกองใหญ่เพื่อย่างเนื้อเก้งอยู่ด้านล่าง คำแก้วนึ่งข้าวอยู่ข้างบนบ้าน ไม่นานคำพองกับลูกทั้งสองก็กลับมาจากทำงาน“พี่เข้มย่างอะไรหรือคะ” กลิ่นหอมฉุยลอยออกมาเตะจมูก“ย่างเนื้อเก้ง”“คำแก้วได้เก้งมาหรือจ๊ะ”“ใช่ ฉันกับคำแก้วเอาเนื้อเก้งกับผลไม้ไปขายในหมู่บ้านแล้วนะ ได้ข้าวมาแปดกระบุงกับเงินอีกสี่สิบเก้าบาท ฉันแบ่งให้ลำยองเอาไปให้แม่ห้าบาทเอ็งคงไม่ว่าอะไร” เข้มแจกแจงให้ภรรยาทราบถึงรายรับรายจ่ายของวันนี้ และพรุ่งนี้เขาจะไปตัดไม้ไผ่มาทำเป็นเล้าคล้ายคอกไก่เพื่อเก็บข้าวเปลือก เพราะข้าวเริ่มไม่มีที่เก็บแล้ว“ไม่ว่าหรอกจ้ะ พี่เข้มเจออาลำยองหรือคะ” รายได้ที่ลูกกับสามีหามาได้วันนี้ก็ถือว่ามากที่สุดเท่าที่เคยหามาได้แล้ว“อือ มันบอกว่ามารับจ้างลอกปอกับเสี่ยเสงี่ยม”“อ้อ อีกไม่กี่วันฉันก็อาจจะเจอ” เพราะปอใกล้จะตัดเสร็จแล้วอีกไม่ถึงสิบวันก็คงต้องไปลอกปอเช่นกันคำแพงเดินขึ้นเรือนไปหาพี่สาว เธออยากรู้ว่าวันนี้จะมีผลไม้อะไรให้กินบ้าง และก็ไม่ผิดหวังเมื่อมีผลไม้วางอยู่ในกระด้งใบใหญ่หลายชนิด“พี่คำแก้วได้ลูกอะไรมาบ้างคะ น่ากินทั้งนั้นเลย”คำแก้วหันมามองหน้าน้องสาว “องุ่น ทุเรียน มังคุด แ

สองวันแล้วที่คำแก้วไม่ได้ไปช่วยแม่กับน้องรับจ้างตัดปอ เพราะเธอมัวแต่ช่วยพ่อถางป่าเตรียมพื้นที่ปลูกไม้ผลและสมุนไพร เธอตื่นเต้นที่จะได้ทำสวนเอง อยู่ในยุคปัจจุบันเธอรับซื้อพันธุ์ไม้มาขายอีกที มีส่วนน้อยที่เพาะพันธุ์เองความตื่นเต้นจึงมีน้อยกว่าเธอใช้มีดตัดไม้พุ่มออกแล้วต้องใช้จอบขุดรากและถางหญ้าด้วย อีกทั้งต้องรอให้หญ้าแห้งและเผาอีกครั้งถึงจะขุดหลุมปลูกได้ การทำการเพาะปลูกในยุคนี้ลำบากอยู่เหมือนกัน หากจะให้หยุดงานทุกคนไม่ต้องไปรับจ้างคำพองก็เกรงว่าจะขาดรายได้ แต่หลายวันที่ผ่านมาเข้มแผ้วถางป่าได้มากกว่าสามไร่แล้ว ไพรวัลย์ทำทีเดินมาหาคำพองที่หน้างานเมื่อไม่เห็นคำแก้วมาด้วย “น้าคำพองครับ” คำพองหันขวับมามองเมื่อได้ยินเสียงนายจ้าง ปกติต้องเป็นชบาที่เดินมาจดจำนวนมัดปอ แต่วันนี้กลับเป็นไพรวัลย์ “มีอะไรเหรอคะ” “คำแก้วไม่มาด้วยเหรอครับ” “ไม่มาจ้ะ ช่วยพ่อถางป่า พรุ่งนี้ถึงจะมาช่วยลอกปอค่ะ” “อ้อครับ พอดีฉันเอาขนมเทียนมาฝากน่ะ” ไพรวัลย์ยื่นถุงหูหิ้วที่ใส่ขนมเทียนให้คำพอง มันมีมากกว่าสิบห่อ “ขอบใจจ้ะ” สนธย

หลังรับประทานอาหารกลางวันเสร็จคำแก้วถือผลไม้เดินมาหาสนธยาที่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้เพียงลำพัง กลิ่นของผลไม้นั้นโชยมาแต่ไกล สนธยาย่นจมูกและมองหากลิ่น และก็มั่นใจว่ากลิ่นนั้นมาจากคำแก้ว วันนี้กลิ่นตัวของเธอทำไมเหม็นแปลก ๆ ต่างจากกลิ่นดอกมหาหงส์อย่างลิบลับ “กินข้าวอิ่มหรือยังคะ ฉันเอาทุเรียนมาฝากค่ะ” อ้อ มันคือกลิ่นทุเรียนเนื้อสีเหลืองทองนี่เอง กลิ่นขนาดนี้รสชาติจะขนาดไหน เขาพยักหน้า แต่ยื่นมือให้เธอดู เขากินขนมเทียนแป้งเหนียวหนึบเพิ่งเสร็จจึงทำให้มือเลอะไปด้วยแป้งเหนียวเหนอะหนะ “งั้นเดี๋ยวฉันป้อนก็ได้ค่ะ” คำแก้วกระเถิบกายเข้ามาใกล้ รู้ว่าเขาอายและหวงตัวเธอก็ยิ่งชอบใจ สนธยาส่ายหน้าพรืดทำหน้าตกใจเมื่อได้ยินคำนั้น จะป้อนได้อย่างไรไม่ใช่ผัวเมียกันสักหน่อย แม้ว่าเป็นผัวเมียก็ไม่มีใครเขาทำประเจิดประเจ้อเช่นนี้ ผู้หญิงคนนี้ช่างไร้ยางอาย แต่คำแก้วหรือจะยอม เธอใช้มีดเล็กของเขาหั่นเป็นชิ้นพอคำแล้วยื่นทุเรียนมาจ่อที่ปากเขาแล้วสั่ง “อ้าปาก” สนธยาส่ายหน้าอีกครั้ง เธอเอาจริงเหรอวะเนี่ย เขาส่งภาษามือออกไปว่า ‘อายคน’