All Chapters of ทะลุมิติอยู่ในร่างหญิงปัญญาอ่อนซ้ำยังต้องแต่งงานกับบุรุษใบ้: Chapter 11 - Chapter 20

“ดวงกับแม่บุญรอดและพ่อสิงห์กลับมาแล้วใช่ไหมคะ” คำแก้วถามถึงทุกคนด้วยแววตาใสซื่อ “โธ่เอ๋ยคำแก้ว นี่เอ็งรู้ตัวไหมว่าเอ็งหายเข้าไปในป่ากี่วันแล้ว” คนที่บ้านคิดว่าโดนเสือคาบไปกิน จะทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้อยู่แล้วเชียว “หือ นี่ฉันหายตัวไปข้ามวันข้ามคืนเลยเหรอคะ” คำแก้วถามแม่หน้าตาตื่น มัวแต่ตื่นตาตื่นใจกับสมุนไพรและผลไม้จนลืมเวลา “วันนี้วันที่สี่แล้วจ้ะ คำแก้วไปอยู่ไหนมา” “เอ่อ…” คำแก้วทำท่าทางอึกอัก ทำไมในป่าที่เธอเข้าไปถึงไม่มืดเลยนะคำแก้วยังไม่ได้ตอบแม่คำพาก็ถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น “พี่คำแก้วได้อะไรมาเยอะแยะเลยครับ แม่ครับ พ่อครับ พี่คำแก้วได้หมูป่าตัวใหญ่มาด้วย แล้วนี่ลูกอะไรผมไม่เคยเห็น และกลิ่นมันก็เหม็นมากด้วยครับ” คำพายกผลทุเรียนออกมาจากกระบุง ได้กลิ่นเหม็นหึ่งลอยเข้าจมูก เห็ดถอบเธอใช้ใบตองพลวงห่อแยกไว้ต่างหาก ตอนนี้ในห้องมิติเต็มไปด้วยผลไม้และปล้องไม้ไผ่ “อันนี้ด้วยค่ะ ฉันก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน” คำแพงหยิบลูกแอปเปิลสีแดงขึ้นมา นอกจากขนุน มะขามเทศ พุทราลูกเล็กตามทุ่งนา และผลไม้ป่าพวกเขาก็ไม่เคยกินผลไม้พวกนี้เลย

หลังอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จสนธยานำยาสมุนไพรที่เขาเก็บมาจากป่าวางผึ่งไว้ภายในห้องที่เขานอน เพราะช่วงนี้ฝนตกบ่อยจึงตากไว้ชานด้านนอกไม่ได้ ภายในห้องจึงคลุ้งไปด้วยกลิ่นสมุนไพรหลายชนิด แต่ก็เป็นกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากไม้ นอกจากอาชีพรับจ้างแล้วเขายังเป็นหมอยาสมุนไพรประจำหมู่บ้านแทนพ่อของเขาด้วย จำพวกยาเพิ่มน้ำนม ยาลดไข้ทั่วไป ยาแก้ปวดท้องประจำเดือน ยาขับลม ยาแก้กษัยเส้น และอีกหลายตำรับยาที่เขากำลังศึกษาจากตำราของผู้เป็นพ่อที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ให้ก่อนตาย และเขาตั้งใจที่จะสานต่อ จนกว่าชีวิตจะหาไม่ การทำอาชีพหมอยามันทำให้เขารู้สึกเหมือนยังมีพ่ออยู่ข้าง ๆ ถึงแม้นานครั้งถึงจะมีคนไข้มารักษาก็ตาม พื้นที่หลังบ้านของเขากว่าหนึ่งไร่เต็มไปด้วยพืชสมุนไพรที่เขาปลูกไว้ และบางส่วนเขาก็เก็บมาจากป่าลึกที่เขาไปล่าสัตว์มาปลูก ซึ่งแม่เลี้ยงและน้องต่างมารดาไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งเกี่ยว ร่างกำยำเอนกายพิงกับผนังห้องที่เป็นไม้ไผ่ มือหนาหยิบยาเส้นและใบตองแห้งจากถุงพลาสติกขึ้นมาพันแล้วจุดสูบ พอสมองว่างก็อดคิดถึงเรื่องเก่า ๆ ไม่ได้ทุกที ยิ่งได้เจอกับลูกไอ้เสือเข้มวันนี้เขาก็ยิ่งคิดถึง

วันนี้เป็นวันแรกในรอบหลายปีที่พวกเขาไม่ได้ออกไปรับจ้าง ทุกคนจึงช่วยกันทำความสะอาดรอบบ้าน เพราะมันดูรกมาก ทั้งหญ้าทั้งไม้พุ่มเตี้ยขึ้นเต็มไปหมด เพราะช่วงนี้ยังอยู่ในฤดูฝน เข้มเดินตัดต้นไม้ต้นเล็กได้เร็วขึ้น คำแก้วคนนี้ช่างฉลาดนัก ต่อไปครอบครัวของเขาต้องเจริญรุ่งเรืองขึ้นเป็นแน่ เกือบชั่วโมงทุกคนมานั่งพักเหนื่อยใต้ต้นมะขามเทศที่อยู่ไม่ไกลจากสายธารเท่าใดนัก ลมพัดเอื่อย ๆ เย็นสบาย “พ่อคะ เรามีพื้นที่เพาะปลูกอีกไหมคะ” เธอเห็นพ่อปลูกพืชผักไว้ไม่ถึงสองงาน นอกนั้นก็เป็นป่าต้นสาบเสือบ้าง ต้นเล็บเหยี่ยวบ้าง “สามสิบไร่” เข้มตอบโดยไม่ต้องคิดเขาเคลื่อนตัวไปนั่งอยู่ใต้ลมเพราะกำลังสูบบุหรี่ ที่แห่งนี้เขาเอาบุหรี่แค่มวนเดียวแลกมาจากสิงหาสหายของเขาอีกที แต่ละคนในหมู่บ้านนี้มีที่ทางมาก แต่ไม่รู้จะปลูกอะไรกันดี เครื่องไม้เครื่องมือก็ไม่ค่อยมี เงินทุนก็หาลำบาก ต้นไม้ในพื้นที่ก็มีมากเช่นกัน ไม่รู้จะเอากำลังที่ไหนไปโค่นมันออก พวกเขาจึงไม่ได้ทำการเพาะปลูกมากนัก “สามสิบไร่?” คำแก้วถามเสียงสูงด้วยความตกตะลึง ทำไมพ่อของเธอถึงได้มีพื้นที่มากขนาดนี้ แต่

ตัดปอได้ยี่สิบมัดก็แหงนหน้าขึ้นมองดวงตะวันที่ส่องแสงเจิดจ้าลงมาแผดเผาบนพื้นโลก น่าจะใกล้เที่ยงวันแล้วกระมัง เธออยากจะซื้อน้ำแข็งใสใส่น้ำหวานสีแดงเติมลูกชิด และเฉาก๊วยถ้วยพูน ๆ ราดนมข้นหวาน ๆ ไปให้ดวงอาทิตย์กินจริง ๆ อุณภูมิจะได้ลดลงบ้าง แต่ตอนนี้เธอก็ไม่มีกินเหมือนกัน คิดถึงร้านขายน้ำปั่นข้างร้านขายต้นไม้ของเธอชะมัด คำแก้วยืนมองปอที่ตัวเองตัดได้ด้วยความภาคภูมิใจ ครึ่งวันนี้ตัดปอได้สองบาทแล้ว จากนั้นจึงเดินมาหาแม่กับน้องที่นั่งอยู่ใต้ร่มแคทรายด้วยความยากลำบาก เห็นผู้เป็นพี่เดินไม่ค่อยตรงคำพาจึงเอ่ยถาม “พี่คำแก้วเป็นอะไรเหรอครับ” “ฟันนิ้วเท้าตัวเอง” น้ำเสียงเชิงตำหนิตัวเอง ตอนตัดปอต้องตัดสองสามทีต้นปอถึงจะขาดแต่พอตัดนิ้วคนทำไมมีดมันคมนัก เกือบจะกลายเป็นอีด้วนไปแล้วไหมละ “หือ! เป็นอะไรมากไหม” คำพองถามด้วยความเป็นห่วงเจือตกใจ สายตามองเท้าลูกข้างที่เธอเดินไม่ถนัด มันมีผ้าสีดำพันไว้ค่อนข้างเรียบร้อย “แล้วใครทำแผลให้พี่คะ” “โน่น” คำแก้วพยักพเยิดหน้าไปทางต้นตะโกต้นใหญ่ที่มีจอมปลวกอยู่ด้านข้าง เขานั่งอยู่เพียงลำพัง และไม่

หลายวันแล้วที่คำพองพาลูก ๆ ไปรับจ้างตัดปอ และทุกวันผู้ชายที่ชื่อสนก็จะมาตัดปออยู่ข้าง ๆ เธอ และเขาก็ชอบมามัดปอให้เธอโดยที่เธอไม่ต้องร้องขอ คำแก้วเองเข้าใจว่าเขาคงสงสารเธอที่ขาเจ็บ แต่ไม่รู้ว่ามันสมเหตุสมผลพอที่เขาจะมาช่วยเธอหรือไม่ วันนี้แผลเธอเริ่มดีขึ้นมากแล้ว จึงเดินเหินได้สะดวกขึ้น แต่พี่ชายคนนั้นก็ยังมีกะจิตกะใจมาช่วยเธอมัดปอเช่นเดิม “ขอบคุณนะคะที่มาช่วย แต่ฉันทำเองก็ได้ค่ะ” ตัดปอมาหลายวันเธอก็เริ่มชำนาญแล้วทั้งมัดทั้งตัดเธอทำได้เป็นอย่างดี สนธยาไม่ว่าอะไรและไม่สนใจคำพูดนั้นมือก็ไม่หยุดทำด้วย เมื่อเขาไม่ยอมเชื่อฟังคำแก้วจึงเดินผละไปที่ต้นไม้ที่ครอบครัวนั่งพักตอนกลางวัน หยิบผลไม้ที่นำมาจากบ้านมาด้วยสามสี่ลูก บางวันคำแก้วแอบเดินออกจากบ้านในช่วงเช้ามืดเพื่อเอาผลไม้ออกมาจากมิติแล้วกลับมาในตอนสายพร้อมทั้งผลไม้หลายชนิด เธอบอกพ่อกับแม่ว่าเธอไปเก็บมาจากป่า ทุกคนไม่ได้ปักใจเชื่อนักแต่ก็ยอมอะลุ่มอล่วยให้และวันนี้เธอก็นำมากินตอนกลางวันด้วย มีฝรั่งลูกใหญ่ขาวกรอบ กับชมพู่สีแดงคล้ายเนื้อเม็ดทับทิม เธอจะเอามากินตอนพักเหนื่อย ถึงไม่เย็นชื่นใจแต่ก็คงพอ