All Chapters of ทะลุมิติอยู่ในร่างหญิงปัญญาอ่อนซ้ำยังต้องแต่งงานกับบุรุษใบ้: Chapter 31 - Chapter 40

สนธยายืดกายลุกขึ้นเพื่อโต้แย้งกับลำยองว่าสิ่งที่เธอพูดไม่เป็นความจริง แต่มือของคำแก้วกลับคว้าหมับเข้าที่แขนของเขา และกดสายตาลงต่ำเพื่อบอกให้เขานั่งลง สนธยาพูดไม่ได้ย่อมโต้เถียงลำยองได้ไม่สมใจเธอ เพราะฉะนั้นเธอจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง เขานั่งลงแล้วเธอจึงโพล่งขึ้น “เป็นแฟนคนใบ้แล้วมันผิดตรงไหนคะ เขาไม่มีหัวใจหรือยังไง” ทุกคนต่างตะลึงกับคำพูดของคำแก้ว ไม่เว้นแม้แต่สนธยา เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าเอ่ยคำนั้นออกมา ทำเอาลำยองนิ่งไปพักหนึ่งเหมือนกัน ก่อนเธอจะหัวเราะน้อย ๆ เหมือนพอใจที่เหตุการณ์เป็นไปอย่างที่เธอคิด ที่ลูกสาวของเธอเล่าให้ฟังคงไม่เกินจริง คำแก้วคงใจแตกเสียแล้ว น่าจะหลงรักหนุ่มใบ้คนนี้จนหัวปักหัวปำ “ตายแล้ว ๆ ออกโรงป้องกันด้วย จับมือถือแขนกันออกนอกหน้าเชียว” ลำยองเว้นจังหวะหายใจแล้วพูดต่อ “ก็ไม่เป็นไรหรอกจ้า ฉันก็แค่ดีใจด้วยที่จะมีหลานเขย และก็ดูเหมาะสมกันดี” ลำยองลากเสียงยาว คำแก้วละมือจากแขนของสนธยาที่เผลอจับเขาไม่ปล่อย แล้วตอกกลับอาสาวออกไป “แค่แฟนค่ะไม่ใช่ผัว อาลำยองคงเข้าใจอะไรผิดมั้งคะ” คำแก้วมองหน้าลำยองอย่างไม่หลบสายตา

สองวันแล้วที่ทุกคนในครอบครัวช่วยกันขุดหลุมปลูกให้เป็นแถวอย่างเป็นระเบียบระยะห่างต่อหนึ่งหลุมคือสิบสองคูณสิบสองเมตรเหมือนกันทุกหลุม ขนาดหลุมปลูกที่ทุกคนช่วยกันขุดคือกว้างยาวลึกห้าสิบเซนติเมตร ซึ่งกว่าจะขุดได้แต่ละหลุมก็ใช้เวลาค่อนข้างนานเหมือนกัน ยังดีที่ดินยังนิ่มเพราะยังอยู่ในช่วงฤดูฝนสามวันต่อมาช่วงบ่ายคำแก้ว คำพา และคำแพง เดินตามหลังกันไปที่นาของเสงี่ยมเพื่อขอฟางข้าวและปุ๋ยคอก แต่ละคนมีกระบุงไม้ไผ่คนละหาบมาถึงทุกคนยืนอึ้งไปสักพัก คอกควายที่ทำด้วยไม้ไผ่ใหญ่มาก กองฟางก็สูงใหญ่ท่วมหัว สมแล้วที่เขาเป็นเศรษฐีประจำหมู่บ้าน เธอกับน้องเดินไปหาเสงี่ยมที่กำลังคุมคนงานไถที่ปลูกมันสำปะหลังในส่วนที่ตัดปอออก บางส่วนกำลังขุดมันขึ้นรถบรรทุกหกล้อไปขายโรงงาน คนที่ตัดท่อนพันธุ์ก็ส่วนหนึ่ง คนงานเกือบสี่สิบคนต่างคนต่างทำหน้าที่คำแก้วเดินเข้าไปใกล้ขึ้น ไพรวัลย์ที่ยืนคุยกับพ่อ มองคำแก้วอยู่ก่อนแล้วแต่คำแก้วไม่แม้แต่จะมองเขาตอบ หลายวันที่เขาไม่ได้เจอหน้าเธอเลย อยากจะไปหาแต่งานตรงหน้าก็มีมากเหลือเกิน บางครั้งการเกิดเป็นลูกคนรวยก็มีข้อจำกัดเหมือนกัน เห็นสายตาลูกชายมองผ่านไหล่ตัวเองไปเสงี่ยมจึ

สนธยาแอบมองอยู่ไกล ๆ ด้วยความรู้สึกทึ่ง ทำไมคำแก้วถึงได้มีต้นไม้มาปลูกหลายสิบต้นขนาดนี้ วันที่เขาเห็นเธอขุดออกมามันไม่ได้มีมากขนาดนี้นี่นา อีกใจก็อดชื่นชมคนตัวเล็กอย่างเธอไม่ได้ ดีแล้วที่เธอไม่ใช้ความเก่งไปในทางที่ผิดเหมือนพ่อ หากขาของเขาไม่พิการป่านนี้ก็คงไม่เลิกอาชีพโจรสินะ สนธยานึกเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ แต่ถึงคำแก้วจะเก่งอย่างไรเขาก็ไม่มีทางให้เธอมีความสุขไปตลอดชีวิตหรอก เขาเคยเจ็บอย่างไรเธอต้องเจ็บกว่าเขาเป็นร้อยเท่าสายตาเขาพยายามเพ่งมองเสือเข้มอีกครั้งแต่มองเท่าไรก็มองไม่เห็นหน้าสักที เพราะมันเอาผ้าขาวม้าคลุมหน้าไว้อย่างมิดชิดตลอดเวลาที่ทำงาน เขาเองก็เดินเข้าไปใกล้มากไม่ได้ แอบแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมเหมือนมันดูตัวเล็กลงกว่าสิบห้าปีที่แล้ว หรือเพราะขามันพิการข้างหนึ่ง หรือเพราะอายุมากขึ้นถึงทำให้มันดูตัวเล็กลง มองจนพอใจสนธยาจึงหันหลังเดินกลับไปรับจ้างขุดมันต่อตลอดการก้าวย่างเท้ามาตามทาง สมองก็ไม่เคยว่างแม้แต่นาทีเดียว แล้วเมื่อไรเธอจะกลับมารับจ้าง เขาจะได้รีบทำคะแนนสักที ยิ่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปนานเท่าไรเรื่องก็ยิ่งยืดเยื้อ เขาอยากให้เรื่องมันจบเร็ว ๆ ความแค้นที่มีอยู่ในอกมันจ

วันนี้สนธยากลับเข้าบ้านค่ำกว่าทุกวัน เขายังไม่เห็นแสงไฟจากตะเกียงบนเรือนใหญ่ แม่เลี้ยงกับน้องไปไหนกันหมด พวกเขากลับมาก่อนแล้วไม่ใช่หรือ เขาเดินไปที่เรือนหลังเล็กเพื่อเอาสัมภาระไปเก็บและอาบน้ำอาบท่าที่คลองหลังบ้านก่อนจะขึ้นไปกินข้าวบนเรือนใหญ่ อีกอย่างเขาจะเอาละมุดหวานกรอบที่คำแก้วให้มาไปเก็บไว้ที่เรือนของเขาก่อน เพราะไม่อยากให้แม่เลี้ยงเห็น ผู้หญิงคนนี้เป็นคนโลภ มักอยากได้ของคนอื่นมากเกินความจำเป็น เขาจึงไม่ค่อยชอบนัก เขาจุดไฟตะเกียงที่วางไว้ตรงทางขึ้นบันไดแล้วถือขึ้นไปบนเรือน “พี่สน” เสียงบัวฮองเรียกเขามาจากมุกหนึ่งของบ้าน สนธยาไม่อาจใช้ภาษามือโต้ตอบกลับได้ เขาใช้ตะเกียงส่องไปตามเสียงก็พบว่าแม่เลี้ยงและน้องอีกสองคนนั่งหลบอยู่ในบ้านของเขาด้วยท่าทางหวาดกลัว บัวฮองจึงพูดขึ้นอีกครั้ง “โจรเข้าบ้าน รีบเข้ามาซ่อนตัวเร็ว” “อยากตายก็ปล่อยมันจะไปบอกมันทำไม” พิสมัยพูดเสียงเบาอยู่ข้างหูลูกชายทั้งที่มาอาศัยบ้านเขาหลบโจร รู้สึกรำคาญที่สนธยายังยืนโอ้เอ้อยู่ เธอกลัวว่าโจรมันจะเข้ามาเห็นเสียก่อน หากยังคุยกันอยู่เช่นนี้ สนธยาได้ฟังแค่นั้นก็หั

เช้าวันต่อมาสนธยามารับจ้างตัดอ้อยตามปกติ วันนี้เขาคิดว่าจะไม่ไปตัดอ้อยใกล้เธอ ไม่ใช่เขาไม่ชอบทำงานใกล้เธอ แต่เขากลัวใจตัวเองจะโอนเอียงไปหาเธอมากกว่านี้ แต่สายตาก็อดมองหาคำแก้วไม่ได้อยู่ดี สนธยาเดินผ่านน้องชายทั้งสองที่กำลังขนอ้อยช่วยไพรวัลย์กับนิรันดร์อยู่หน้างานเดิมของคำแก้ว “วันนี้แฟนพี่วัลย์ไม่มาทำงานนะ” มีชัยแกล้งแซวไพรวัลย์เสียงดังให้สนธยาได้ยิน ตอนนี้ไพรวัลย์ยอมรับกับทุกคนแล้วว่าเขาชอบคำแก้วและจะจีบเธอเป็นแฟนให้ได้ “คิดถึงแย่เลยว่ะ” ไพรวัลย์ทำหน้าเศร้าสายตาเหล่มองสนธยาเช่นกัน แต่สนธยายังวางใบหน้านิ่งเฉยเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร และเดินไปตัดอ้อยทางอื่น “ให้มันจีบติดจริงเถอะ” นิรันดร์ว่าให้น้องชาย เพราะเท่าที่เขาสังเกตมีเพียงสนธยาเท่านั้นที่ได้ทำงานใกล้ชิดกับคำแก้วมากที่สุด “คอยดูก็แล้วกัน ฉันจะต้องเอาคำแก้วมาเป็นแฟนให้ได้” ไพรวัลย์หมายมั่น และเขาก็ไม่เคยจีบผู้หญิงพลาดสักคน พอรู้ว่าคำแก้วไม่มาทำงานเขาก็ทำงานด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว มันบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น แต่ก็ดีเหมือนกันเขาจะได้ไม่ถลำลึกไปมากกว่