ทะลุมิติอยู่ในร่างหญิงปัญญาอ่อนซ้ำยังต้องแต่งงานกับบุรุษใบ้

ทะลุมิติอยู่ในร่างหญิงปัญญาอ่อนซ้ำยังต้องแต่งงานกับบุรุษใบ้

last updateLast Updated : 2025-12-15
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
9
2 ratings. 2 reviews
65Chapters
4.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

มาอยู่ในร่างหญิงปัญญาอ่อน ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกโจรที่เคยเข่นฆ่าผู้คนไปทั่ว ซ้ำร้ายเขายังต้องการล้างแค้นแทนพ่อโดยใช้หัวใจเป็นเดิมพัน

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 เตรียมพร้อม

Mira's POV

Two months ago, Jason Reed was my boyfriend. Now he had his tongue down my sister's throat, and she wanted me to watch.

I stood in the doorway of the classroom, bag over one shoulder, and waited for the twist in my stomach to pass. It didn't.

Jason saw me and pulled back, and the tips of his ears went red the way they always did when he felt bad about something.

"Mira." He cleared his throat. "Hey."

Alyssa turned slowly, like she was surprised to find me there.

"Oh." She pressed two fingers to her lips. "I'm sorry you had to see that. We just can't help ourselves." Her smile sharpened. "You understand, though. When it's your fated mate, you can't fight the bond."

"I get it. Totally." I walked to my seat three rows back and dropped my bag on the desk. My hands were steady. I made sure of that.

I'd managed to avoid them all day. First day back after winter break, and I'd mapped out every hallway, every stairwell, every route that didn't cross Alyssa's path. Survived the entire day. Then walked straight into her in the last class.

Alyssa had been doing this since the mating ceremony during the winter break. Every corner I turned — there she was, draped over Jason, making sure I knew Jason was fated to her now.

I couldn't really blame anyone.

The last full moon of December is the wolves' mating ceremony. Everyone who turns eighteen that year does their first shift, and somewhere in the howling and the moonlight, they find the fate mate the moongoddess picked for them. Their fated mate. The one your wolf knows before your head does.

I'd waited my whole life for that night. Jason and I had dated for three years. We were so sure we were fated mates. Jason never cared that I was the orphan, the baby found abandoned in the forest and handed to Alyssa's family to raise. He liked that I was a strong girl that didn't feel sorry for myself.

However, I never shifted into my wolf that night.

I stood there in my dress while wolves howled around me. My bones didn't crack. My skin didn't ripple. Nothing happened. I just stood there, human-shaped and wrong, while the world celebrated without me.

And Jason — my Jason — walked past me without a word. Crossed the clearing to where Alyssa stood in her new wolf form, sleek and silver, and when she shifted back, he kissed her. In front of the whole pack. In front of me.

You don't say no to your fated mate. The mate bond was the strongest force among wolf shifters. When you found your fated mate, your wolf chose for you — body, heart, instincts, all of it locked onto one person. Fighting it was pointless.

I had to let him go.

Plus, Alyssa never liked me because I was adopted. And as our beta family's real daughter, she had hated me since the day I started dating Jason. She always thought she was supposed to date the Alpha's son and I stole her thunder.

That was two months ago. I shoved the memory down and did what I always did. Smiled. Breathed. Moved on.

"So." Alyssa dropped into the seat across from mine, Jason trailing after her. "It's Valentine's Day. Last class of the day, then freedom." She tilted her head. "You and your mystery mate have plans tonight?"

My pulse ticked up. "Yep. Big plans."

That was a lie. There was no mystery mate.

After the ceremony, the whispers started — is she human? did she even try to shift?

Humans were known to be extinct for a while. The weakest species of all.

If I was considered a weak human orphan, I would be soon kicked out of my pack the next day.

So I did what I do best under pressure: I lied. I told everyone I'd felt a connection with someone that night. A mate bond, still forming, because I was a late shifter.

Late shifters were rare, but they existed. And a potential mate bond meant I was definitely a wolf, definitely one of them, definitely not a human.

The girl next to Alyssa leaned in. Piper, from one of the southern packs. She collected gossip the way some people collected coins.

"Wait, you found a mate too?" Piper's eyes lit up. "Who was he?"

Alyssa gave me a pointed look. “She’s been very mysterious about him.”

“I'm a late shifter. We just suddenly felt the mate-bond pull after the mating ceremony day and just started dating,” I said, trying to sound casual. “We’ve just started seeing each other, so we’re not really ready to tell everyone yet.”

Piper grinned, like this was the juiciest news she’d heard all week.

“Fine. Then just tell me what pack he’s from. I can figure out the rest myself.” She started counting on her fingers. “Is it Garrett? No, he’s mated. The Hale cousin—the tall one? One of the Voss-pack twins?”

"No," I said. "None of them."

"Huh." Piper frowned. "I thought I knew every unmated wolf nearby. Unless he's not a wolf." She gasped, delighted. "Oh my Goddess. Is he a different kind of shifter? I heard a vixen mated a wolf last year. Or a bear?"

"It's not — " My face was getting hot. "It's nothing like that."

Alyssa hadn't said anything in a while. She was watching me the way she watched me when she thought she'd caught something.

Piper's voice dropped, like she'd just thought of the most dangerous thing in the world.

"Mira." She grinned. "He can't be one of the vampires, is he?"

And that was the exact moment the door opened. The room went dead silent.

The vampires entered.

Damon Voss walked in first. He was tall, almost a full head taller than an Alpha son like Jason. His skin was pale but luminous, like porcelain catching the light, and his dark hair fell just enough across his forehead to look effortless. With his high and precise cheekbones, a strong jaw and a broad shoulder and chest, his presence made the air around him feel heavier.

Two more vampires followed behind him, boots clicking on the tile floor, spreading to their seats without a word.

Everyone knew who Damon Voss was. Son of Lord Alaric Voss, the vampire heir who would rule the world one day. Damon's friends had a reputation for bullying shifters. No one dared to cross them on campus.

Nobody looked at their way. Nobody spoke. Piper pressed her lips shut so fast it was almost funny.

But I looked.

I always looked at Damon Voss, and I never understood why. For some reason, something about him felt familiar. Not safe. Not warm. Just known, in a way I couldn't explain.

His gaze swept the room。

Then they found mine.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
ยังคงสนุกเหมือนเดิม ไม่ผิดหวังจริงๆ
2026-04-01 06:39:50
0
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
สนุกขอบคุณคะ
2026-05-06 02:36:20
0
0
65 Chapters
ตอนที่ 1 เตรียมพร้อม
หมู่บ้านสี่แจเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ในเขตภาคอีสาน ทิศตะวันตกติดกับแม่น้ำ ทิศใต้ติดกับภูเขา ชาวบ้านส่วนใหญ่ทำอาชีพเกษตรกรรมและรับจ้างเป็นหลักดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลง สองแม่ลูกเพิ่งกลับจากรับจ้างดำนา เดินมุ่งหน้าไปยังบ้านของตนที่อยู่ท้ายหมู่บ้านด้วยความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่ทั้งสองจะได้ไปรับจ้างดำนาเพราะในหมู่บ้านนี้มีเพียงนาของเสงี่ยมเท่านั้นที่จ้างคนงาน เขาเป็นเศรษฐีที่มีนาข้าวเกือบสองร้อยไร่ นอกนั้นถ้าเป็นชาวบ้านทั่วไปก็ทำคนละไร่สองไร่เท่านั้น เพราะการทำนานั้นลำบากนักต้องใช้จอบขุด เพราะพื้นที่ส่วนใหญ่มีต้นไม้มากและเป็นป่ารก ใช้ควายไถไม่ได้ แต่นาของเสงี่ยมนั้นจ้างคนถางป่าและตัดไม้ออกจึงสามารถใช้ควายไถได้ เขาจึงมีพื้นที่เพาะปลูกมากกว่าทุกคนในหมู่บ้านนี้ทั้งสองกำลังจะเดินผ่านหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้าน“คำพอง” ผู้เป็นแม่ที่รีบสาวเท้าตามลูกหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงผู้ใหญ่บ้านเรียกเสียงกระซิบกระซาบคำพองหันไปถามผู้ใหญ่หลอดเสียงเบา “มีอะไรหรือคะพ่อผู้ใหญ่” น้ำเสียงแบบนี้เธอรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจนัก คำพาผู้เป็นลูกชายวัยสิบห้าปีก็หยุดฟังเช่นกัน“วันนี้กินเข้าแต่หัววันแล้วรีบดับไฟนะ
Read more
ตอนที่ 2 โจรปล้น
พวกเขายังรับประทานอาหารไม่เสร็จก็มีเสียงดังขึ้นมาจากหน้าบ้าน พวกเขาปิดประตูห้องครัวกินข้าว“มีใครอยู่ในนั้นบ้าง ออกมาข้างนอกเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นกูจะพังประตูเข้าไป” ทุกคนกำลังเคี้ยวข้าวอ้าปากค้างเติ่ง ต่างมองตากันปริบ ๆ เข้มจำได้ในทันทีว่าเสียงนั้นเป็นเสียงใคร มือใหญ่เอื้อมไปปัดตะเกียงให้มอดดับจนภายในบ้านมืดสนิทแต่ทันใดนั้นก็มีเสียงพังประตูเข้ามาปัง!โครม!ประตูบ้านที่เป็นไม้ไผ่สานขัดถูกเท้าถีบพังเข้ามาจนมันทะลุ ทุกคนที่นั่งกินข้าวอยู่ต่างผงะเมื่อมีแสงไฟจากกระบองส่องเข้าใบหน้า แล้วถอยหลังไปนั่งกอดกันอยู่ติดผนังห้อง“ไอ้เรือง!” เข้มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น“ใช่ กูเอง โลกมันกลมจังเลยว่ะ” เรืองไม่คิดว่าจะได้เจอเพื่อนร่วมอาชีพเก่าที่นี่ พูดจบเขาก็หันไปคุยกับชายอีกคนที่เดินขึ้นบันไดมา “ลูกพี่มาดูสิว่าฉันเจอใคร”“ใครวะ!” ร่างสูงใหญ่ก้าวท้าวยาวเข้ามาในบ้านหลังเล็กอย่างองอาจ ดวงตาคมปลาบกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าชายตรงหน้าชัดเจนขึ้น มุมปากยกยิ้มขึ้นก่อนพูดขึ้นว่า “ไอ้เข้ม! มึงยังไม่ตาย”“พี่สำรวย” เข้มพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน ตั้งแต่เขาพาลูกกับภรรยาหนีมาอยู่ในหมู่บ้านนี้ก็ปีกว่าแล้
Read more
ตอนที่ 3 ร่างใหม่
เช้าวันใหม่ที่แสนเร่งรีบวิไลลักษณ์ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีสามเพื่อมาอาบน้ำเตรียมตัวไปงานรับปริญญาที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งทางภาคอีสาน วันนี้เป็นวันสำคัญที่สุดของเธอ พ่อกับแม่เดินทางมาจากกรุงเทพฯ ตั้งแต่เมื่อวาน เธอเรียนจบคณะเกษตรศาสตร์ ความฝันหลังเรียนจบเธออยากเปิดร้านขายพันธุ์ไม้อยู่ทางภาคอีสานสักแห่ง และเธอก็ได้เริ่มทำมันแล้ว เพราะสี่ปีที่เรียนอยู่ที่นี่เธอซึมซับเอาความเป็นอีสานเข้าไปทั้งภาษาและวัฒนธรรม เพื่อนส่วนใหญ่ก็เป็นคนภาคอีสานทั้งนั้น พ่อกับแม่เองยังนึกเป็นห่วงที่ลูกสาวไม่ยอมกลับไปอยู่ที่กรุงเทพฯ เพราะหลังเรียนจบช่วงรอรับปริญญาเธอก็ยังขายต้นไม้อยู่ที่ภาคอีสาน วิไลลักษณ์ยืนรีดเสื้อผ้าอยู่ภายในห้องนอนที่คอนโดฯ เพียงลำพัง จู่ ๆ ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มเพราะความดีใจกับความสำเร็จของตัวเองก็หุบยิ้มลงทันควัน เธอหลับตาแน่นมือบางยกขึ้นกุมศีรษะตัวเอง ทำไมถึงได้รู้สึกมึนศีรษะแบบนี้ มือที่จับเตารีดรีบหรี่ไฟลงจนสุด ร่างที่ยืนอยู่อย่างมั่นคงในคราแรกกำลังโอนเอียง เธอลืมตาไม่ได้เลยเพราะตอนนี้ห้องมันกำลังพาเธอหมุนและมืดดำไปหมด ไม่ถึงสองนาทีร่างอรชรก็ล้มลงไปนอนกับพื้น ลมหายใจเริ่มแผ่วลง
Read more
ตอนที่ 4 อาหารมื้อแรก
ทุกคนนั่งล้อมวงกันอยู่อีกห้อง บ้านหลังนี้มีเพียงสองห้อง ห้องนี้คงเป็นห้องครัว ห้องรับแขก และก็ห้องกินข้าว ส่วนอีกห้องที่เธอเดินออกมามีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อยคงเป็นห้องนอน คิ้วเรียวสวยแบบไม่ต้องขีดเขียนย่นเข้าหากันเมื่อเห็นอาหารตรงหน้า ลูกน้ำเต้าอ่อนและผักปลังลวกเธอรู้จัก แต่อีกอย่างที่อยู่ในถ้วยเพียงใบเดียวมันคืออะไร ดูเหมือนจะเป็นไข่ แต่เป็นไข่ในน้ำมีพริกป่นด้วย อดใจไม่ไหวจึงถามออกไป “มันคืออะไรหรือคะ” คำพองวางถ้วยข้าวต้มตรงหน้าลูกสาวแล้วบอกออกไป “ป่นไข่จ้ะ” ครอบครัวเธอทำป่นไข่เป็นประจำแต่สงสัยคำแก้วจะลืมเพราะปกติลูกสาวคนนี้ก็จำอะไรไม่ค่อยได้อยู่แล้ว เงินที่โจรปล้นไปไม่หมดคำพองให้ลูกวิ่งไปซื้อไข่ที่ร้านค้ามาได้เพียงสามฟอง เธอต้องเก็บไว้กินหลายมื้อ จึงป่นเพียงฟองเดียว ป่นไข่? คำแก้วมองถ้วยข้าวต้มตรงหน้าตัวเองแล้วคิ้วก็บีบเข้าหากันแน่นขึ้น ครอบครัวเธอยากจนข้นแค้นถึงขั้นต้องต้มข้าวเหนียวกินเลยหรืออย่างไร ป่นไข่ก็คงจะเป็นไข่แค่ฟองเดียว แล้วใส่น้ำค่อนข้างเยอะมันถึงได้ใสแบบนี้ คนห้าคนกินป่นไข่หนึ่งฟองกับข้าวเหนียวต้มนี่นะ ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมทุกคนถึงได้มีร่
Read more
ตอนที่ 5 รอยสัก
คำแก้วยกแขนข้างที่มีรอยสักขึ้นมาดูอีกครั้งเสือตัวนั้นเป็นการสักน้ำมันภาพของมันคมชัดเหมือนเสือมีชีวิตจริง ๆ นัยน์ตาเคร่งขรึมของมันกำลังจ้องหน้าเธอเขม็ง แต่คำแก้วก็มองมันกลับไม่วางตาเช่นกัน“กลิ่นดอกไม้หอมมาจากไหนกัน” คำแก้วเอ่ยขึ้นเบา ๆ เธอยกแขนตัวเองขึ้นแล้วสูดดมตรงรอยสักนั้น “อือ มาจากตรงนี้นี่เอง ทำไมมันถึงมีกลิ่นหอมได้นะ” คำแก้วสงสัยหนักขึ้นมือเล็กลูบรอยสักนั้นเบา ๆดวงตาดำขลับเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นเมื่อรอยสักนั้นกลายเป็นห้องมิติที่มีประกายสีเงินระยิบระยับ ภายในนั้นมีปืนสั้น มีดสั้น เครื่องมือล่าสัตว์และอุปกรณ์ป้องกันตัวอีกหลายอย่าง สำคัญกว่านั้นมันมีเครื่องช็อตไฟฟ้าแบบพกพาด้วย “โอ้! นี่มันอะไรกัน” คำแก้วอุทานตาโตหัวใจเต้นรัวแรง เธอหยิบเครื่องช็อตไฟฟ้าออกมาดู “เฮ้ย! ใช้ได้จริงอีกด้วย” ด้วยความตื่นเต้นคำแก้วลุกขึ้นยืนแล้วกระโดดโลดเต้นหัวเราะร่าอยู่คนเดียว เธอชอบเดินป่าเขาลำเนาไพร มีเครื่องมือล่าสัตว์แบบนี้ก็ดีสิ จะได้ช่วยครอบครัวหาอาหาร ไม่ต้องมานั่งกินไข่มื้อละฟองเช่นนี้ “พี่ดูคำแก้วสิเล่นอยู่คนเดียว ดีใจอยู่คนเดียว” คำพองมองลูกสาวด้วยความเอ็นดู
Read more
ตอนที่ 6 พลังมหาศาล
คำแก้วเรียงดุ้นฟืนที่ยาวประมาณหนึ่งศอกเป็นกองเล็กแล้วลองแบกขึ้นบ่า พอรู้สึกว่าเบาไปจึงหยิบขึ้นเติมเรื่อย ๆ จนแขนเริ่มโอบไม่มิด แต่ก็ยังรู้สึกเบาราวกับแบกนุ่นคำแก้วขมวดคิ้วแล้วพึมพำกับตัวเอง “ทำไมไม่รู้สึกหนักเลยนะ”เพื่อให้ทุกอย่างกระจ่าง คำแก้ววางฟืนทั้งหมดลงจากบ่าแล้วเดินไปยังหินก้อนใหญ่ที่อยู่ข้างริมธาร เดินไปถึงก็มองไปรอบทิศ มั่นใจว่าไม่มีคนเห็นเธอจึงก้มลงยกหินก้อนใหญ่ขึ้นมา มันน่าจะหนักราวสองร้อยกิโลกรัมได้ คำแก้วยกหินก้อนนั้นขึ้นได้อย่างง่ายดายทั้งที่ดูเหมือนเธอผอมแห้งแรงน้อยเช่นนี้ เธอทึ่งในความสามารถของตัวเองก่อนจะวางหินก้อนนั้นลงที่เดิมเจ๋งว่ะ!ยังมีเรื่องอะไรให้ประหลาดใจอีกไหม เธอเริ่มจะชอบกับการที่จะได้ใช้ร่างนี้ผจญภัยในยุคนี้เสียแล้วสิ มีทั้งอาวุธ มีทั้งพลัง แบบนี้คงสนุกไม่น้อยคำแก้วแบกฟืนมัดใหญ่ขึ้นไปบนเรือน ผู้เป็นพ่อเห็นก็ตกใจ“คำแก้ว แบกมาเยอะแบบนั้นเดี๋ยวก็หลังหักกันพอดี” ทั้งที่ลูกสาวเพิ่งหายป่วย แต่เธอไม่มีท่าทีว่าเหนื่อยหอบเลยสักนิด เรียงฟืนขึ้นบนบ่าได้อย่างสวยงามอีกต่างหาก“ฉันทำได้ค่ะพ่อมันไม่หนักหรอกค่ะ” คำแก้วยิ้มให้พ่อเต็มใบหน้าเข้มจ้องใบหน้าลูกสาวอย่างไม่
Read more
ตอนที่ 7 ทำไมขาพ่อถึงพิการ
คำพองวางบัวรดน้ำแล้วเดินเข้ามาหา “ขอบใจมากนะ” คำพองหยิบขนุนที่ผ่าครึ่งลูกออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่แล้ววางไว้บนแคร่ ไม่ลืมที่จะเด็ดใบตองมาวางรองเพื่อไม่ให้ยางของมันเปื้อนแคร่“พรุ่งนี้แม่ชวนแม่คำพองไปเก็บเห็ดด้วยค่ะ”“อืม แม่คงไปด้วยไม่ได้ แม่ไม่สบายยังไม่ค่อยหายดีเท่าไร กลัวจะไปเป็นลมล้มในป่าเดี๋ยวจะเป็นภาระทุกคน” คำพองบอกดวงนภาด้วยความเกรงใจ เธอยังมีอาการมึนศีรษะอยู่มากจึงไม่กล้าไปเก็บของป่าด้วยคำแก้วเดินตามหลังแม่มาได้ยินเข้าจึงเอ่ยขึ้นทันที “ให้ฉันไปกับดวงนะคะแม่” เธออยากลองไปหาของป่าดูบ้าง เพราะตอนเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยก็เคยไปเก็บเห็ดกับเพื่อนในป่าของมหาวิทยาลัยเหมือนกัน แต่ป่าก็ไม่ได้กว้างมากมายนักคำพองหันมาถามลูกสาวด้วยแววตาฉงน “รู้เหรอว่าเห็ดไหนกินได้กินไม่ได้” ทุกครั้งที่ให้ไปด้วยก็ถามทุกครั้งจนคนโดนถามเมื่อยปากไปหมด เห็ดชนิดเดียวถามอยู่เป็นร้อยรอบ ทางที่ดีให้คำแก้วอยู่บ้านจะดีกว่า“ให้ดวงบอกก็ได้ค่ะ จริงไหมจ๊ะดวง” คำแก้วหันไปขอความเห็นจากเพื่อน เธอมีความจำดี ถามแค่ครั้งเดียวก็รู้หมดว่าเห็ดชนิดนั้นกินได้หรือไม่“คำแก้วหายป่วยแล้วเหรอ” ดวงนภาได้ยินข่าวว่าเธอป่วยหนักมาหลายวัน นี่ก
Read more
ตอนที่ 8 อีเอ๋อ อีลูกโจร
เช้าวันรุ่งขึ้นคำแก้วสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาไม่เจอแม่ คาดว่าเธออาจจะลุกมาหุงหาอาหาร เธอมองดูผ้าถุงของตัวเองด้วยความตกใจ ชายผ้าถุงเกือบจะเลื่อนขึ้นมาพันอยู่ที่เอวเพราะเธอไม่เคยสวมผ้าถุงนอน กว่าจะนุ่งได้เมื่อวานตอนอาบน้ำเสร็จก็ลองจนเมื่อย ชายผ้าถุงไม่เสมอกันก็ช่างมันเถอะ เธอจะสวมแบบนี้ ใครจะมองยังไงเธอก็ไม่สนใจคำแก้วเดินย่องตามออกมา เมื่อคืนหลับไปตอนไหนไม่รู้ตัวพอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกปวดเมื่อยร่างกายไม่น้อย พื้นบ้านมันแข็งเกินไปเธอจึงยังไม่ค่อยชินแต่เอาเถอะ! มีที่ให้นอนก็ดีแล้ว ใช่ว่าที่เรียนปริญญาตรีมาสี่ปีเธอจะไม่เคยลำบากเลยเสียงคำพองหักกิ่งไม้เล็กใส่ในเตาไฟเพื่อเป็นเชื้อเพลิง สายตาเธอหันมามองเมื่อรู้สึกเหมือนมีคนเดินมาด้านหลังคำพองตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่เดินออกมาแต่เช้ามืด “คำแก้ว ตื่นเร็วจังลูก”“ฉันอยากช่วยแม่ทำอาหารค่ะ”“…งั้นไปเอาน้ำใส่หม้อนึ่งมาให้แม่ก็แล้วกัน” ส่วนมากลูกทั้งสามจะตื่นพร้อมกันก็ต่อเมื่อตอนฟ้าสางแล้ว แต่วันนี้คำแก้วดูแปลกไป“ค่ะ” ถ้าเธอสามารถช่วยครอบมครัวได้เธอก็อยากจะทำ ทุกคนจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก แม่กับน้องคงทำงานหนักมาตลอด เธออยากจะชดเชยส่วนนี้ให้กับพวกเขาคำแก
Read more
ตอนที่ 9 หลงป่า
คำแก้วเปิดผ้าคลุมหน้าออกมือข้างขวาเสยผมยาวไปด้านหลัง ทำท่าทางกวน ๆ สาวเท้าไปหายายทั้งสองแล้วพูดเสียงดังเหมือนหาเรื่อง “เอ๋อแล้วมันหนักกบาลใครมิทราบ” ยายสองคนถึงกับหน้าเหวอ คนอื่นที่ยืนอยู่เริ่มมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่คิดว่าคำแก้วจะกล้าตอบโต้ด้วยวาจาที่ค่อนข้างก้าวร้าวเช่นนี้ “ถ้าอีเอ๋อตบคนแก่ก็คงไม่ผิดสินะ จริงไหมคะ” คำแก้วพูดทีเล่นทีจริงทำท่าเอียงคอเหมือนเด็กปัญญาอ่อนตามที่พวกเขาเข้าใจ คำแก้วกัดกรามแน่นง้างฝ่ามือเล็กขึ้นเมื่อเดินเข้ามาใกล้ส่งเสียงลอดไรฟันออกมาว่า “สักทีดีไหมฮึ”“ว้าย!” ยายทั้งสองร้องเสียงหลง และเอียงหน้าหลบยกแขนขึ้นมาตั้งการ์ด“อย่านะ อย่าเข้ามานะ อีเด็กปัญญาอ่อน ชอบใช้กำลังเหมือนพ่อมึง” ยายจูเอาตัวไปหลบอยู่ด้านหลังชาวบ้านคนอื่นที่มาด้วยกัน“ถ้าไม่อยากโดนฉันตบหน้าหมุนก็รีบพากันไปเก็บเห็ดซะ ก่อนที่ฉันจะอดใจไม่ไหว” ไม่ใช่แค่หน้าหมุน หัวอาจจะหลุดไปด้วยก็ได้ เพราะเธอยังไม่เคยลองใช้ฝ่ามือพิฆาตตบใครสักคน และเธอก็คงไม่ตบใครพร่ำเพรื่อด้วย“ไปกันเถอะพวกเรา ไอ้ลูกคนบ้านป่าเมืองเถื่อน” ไม่วายยายนุ่นยังหันกลับมาพูดอีกทุกคนเดินจากไปด้วยแววตาหวาดกลัว กลัวว่าคำแก้วจะได้เลือดโจรจากพ
Read more
ตอนที่ 10 เดินป่าอย่างเพลิดเพลิน
คำแก้วเดินเข้ามาในป่าลึกและก็ไม่รู้ว่าลึกมากเท่าไรแล้ว แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรเลยสักนิด ยิ่งเดินเข้ามาก็ยิ่งสนุก สายตามองเห็นต้นมะพอกใหญ่ต้นหนึ่งประมาณสิบคนโอบ ที่โคนต้นของมันมีโพรงขนาดใหญ่พอที่คนจะเดินเข้าไปได้ กระรอกตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากตรงนั้น ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงเดินเข้าไปดูว่ามันมีอะไรอยู่ในนั้นบ้าง บนหลังสะพายกระบุงที่มีเห็ดถอบอยู่เกือบครึ่ง ป่านี้อุดมสมบูรณ์จริง ๆ ถ้าช่วงฤดูใบไม้ผลิคงมีทั้งผักป่าและไข่มดแดงแน่ เธอก้าวขาเข้าไป พอก้าวที่สามกลับมีแสงวาบสีรุ้งสาดส่องออกมา อยู่ดี ๆ ร่างเธอก็โดนดูดเข้าไปในนั้นแบบไม่ทันตั้งตัว “ว้าย!” เธอกรีดร้องเสียงดังและไม่อาจต้านแรงดึงดูดนั้นได้จนหน้าแทบคะมำ คำแก้วยืนนิ่งงันเมื่อตั้งหลักได้ มองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความตื่นเต้นเจือประหลาดใจ มันเป็นป่าสมุนไพรนานาพรรณ และที่สำคัญมีผลไม้หลากชนิดให้เธอเลือกกิน ผลไม้ทุกต้นลูกดกเต็มต้น มันเป็นเหมือนป่าวิเศษที่ไม่จำกัดฤดูกาลก็มีผลไม้ให้กินตลอด ดวงตากลมโตมองสิ่งที่อยากกินอยู่เบื้องหน้าแค่เพียงมือเอื้อมก็เก็บกินได้แล้ว คำแก้วกลืนน้ำลาย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status