All Chapters of เกมรักโคตรร้าย วิศวะโคตรเลว: Chapter 111 - Chapter 120

ร่างเล็กเบียดขาตัวเองไปมาอีกครั้ง ร่างกายร้อนรุ่มแทบขาดใจ ความต้องการที่พุ่งสูงเกินจะรับไหว มือเรียวเอื้อมลงไปสัมผัสช่องทางสีสวยที่ปิดสนิทของตัวเอง สอดนิ้วเข้าไปยังเม็ดเชอร์รีเล็ก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ขยี้ตุ่มสีสวยอย่างแรง เพราะมันยังไม่ได้รับการปลดปล่อย นิ้วแยงเข้าไปในรูแล้วกระแทกเข้าออกอย่างรุนแรง ทำให้ร่างเล็กร้องไห้ออกมาเมื่อไม่รู้จะจัดการกับมันอย่างไร พยายามยัดเข้าไปเพิ่มอีกนิ้วแม้จะรู้สึกเจ็บนิด ๆ ก็ตาม“อึก เอเดน ไม่ไหว ทำไม่ได้ ฮือออ”เอเดนทำเพียงมองร่างเล็กนั้นนิ่ง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ ผ่านไปไม่นานอันนาที่พยายามให้ถึงจุดสุดยอดของอารมณ์ก็ปลดปล่อยออกมาจนเลอะมือตัวเอง“อื้อออ” อันนานั่งหอบงอตัวอยู่บนตักแกร่ง พอได้ปลดปล่อยแล้วคิดว่าความรู้สึกร้อนรุ่มน่าจะบรรเทาลง แต่กลายเป็นว่ากลับพุ่งขึ้นมากกว่าเดิมใบหน้าสวยส่ายไปมาพลางกัดปากสีสดตัวเองอย่างทนไม่ไหว นิ้วเรียวแตะไปที่ช่องทางพยายามจะยัดเข้าไปอีกสองนิ้ว กดเข้าไปช้า ๆ แต่ทว่ามันเข้าไม่ได้ จึงเข้าได้เพียงสองนิ้วเท่านั้น เธอไม่สนสายตาคนด้านบนที่มองมาอย่างแข็งกร้าว นิ้วสวยยังคงจ้วงเข้าจ้วงออกใส่รูตัวเองไม่หยุด ทั้งเจ็บ ทั้งอึดอัด และเสียวซ่านทรมา

เธอกลับมานั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวพลางแกะขนมในมือ ทว่าสายตาดันไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคาสายอยู่ นึกได้ว่าเมื่อครู่มีคนโทรเข้ามาและยังไม่ทันได้คุย จึงรีบคว้าโทรศัพท์มาแนบหู ปากยังคงมีเยลลีของโปรดอยู่“ขอโทษที่ให้รอค่ะ นึกว่าวางสายไปแล้ว”[เกิดอะไรขึ้น]“พอดีมีอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ”[เป็นอะไรหรือเปล่า]“เอ่อ ไม่เป็นอะไรค่ะ ไม่ทราบว่าตอนนี้ฉันคุยกับใครอยู่คะ”[ผ่านมาแค่สามวันก็ลืมแล้วเหรอ ทำไม คู่ขามันเยอะจนสมองมันจำไม่ได้ว่านอนกับใครมาบ้างหรือไง]อ่าาา คิดว่าใคร…เหี้ย ในร่างหมาที่แท้เป็นเจ้าเด็กเวรนั่นนี่เอง เป็นอะไรมากหรือเปล่าถึงได้โทรมาหาเรื่องด่าปาว ๆ อยู่ดี ๆ กันไม่ได้ใช่ไหมอุตส่าห์หนีมาพักสมองยังจะโทรตามมาหลอกหลอนอีกเดี๋ยวแกเจอฉันแน่ไอ้ลูกหมา“อ่า ปกติฉันไม่จำคู่นอนของตัวเองอยู่แล้ว ขนาดคนเมื่อคืนฉันยังจำไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับเมื่อสามวันก่อน”[ถ้ามันจำหน้าคนที่นอนด้วยกันไม่ได้ ก็ช่วยจำว่าใครที่มันทำให้เลือดสาดกระเด็นเต็มที่นอน]“ติดใจหรือคะ”[มั่นใจในเซ็กซ์ของตัวเองขนาดนั้นเลย]“เซ็กซ์คืนนั้นฉันแค่เก็บประสบการณ์ ทดลองสินค้าไว้แก้ขัด และดูเหมือนว่าสินค้าจะไม่ผ่านเกณฑ์เท่าไรไม่ร

เธอกลับมาเตรียมของที่คอนโด ไม่มีอะไรมากแค่เสื้อผ้าสี่ห้าชุดแล้วก็ยาก่อนหน้านี้โทรหาที่บ้านว่าจะขอหยุดพักร้อนหนึ่งเดือน รวมถึงโทรบอกพี่ไม้ด้วยไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วง ส่วนงานอื่น ๆ ยกหน้าที่ให้คุณก้องภพ หากเร่งด่วนให้ติดต่อส่งงานทางอีเมลเธอเคยหนีหายไปเที่ยวแบบนี้บ่อย ๆ ทุกคนเลยไม่แปลกใจเท่าไรรถหรูของตระกูลแวนเตอร์จอดรอรับอันนาที่หน้าคอนโด เจ้าตัวเพียงแค่ลากกระเป๋าไปก็มีคนวิ่งมารับกระเป๋าทำให้ทันที อันนาถือเพียงกระเป๋าคล้องแขนและเสื้อโคตตัวยาวเท่านั้น เพราะช่วงนี้ที่เยอรมนีเป็นฤดูหนาวมีหิมะตกจึงนำติดไปด้วยหนึ่งตัวเผื่อเอาไว้ และเมื่อเจ้าตัวเดินมาถึงรถเธอก็เพียงแค่บอกคนขับของเอเดน“แวะร้านสะดวกซื้อให้ฉันหน่อยนะคะ”อันนาบอกคนของเอเดนที่มารับ เธอตั้งใจจะซื้อเยลลี ขนมขบเคี้ยว และนมติดไปกินบนเครื่อง รวมถึงของจำเป็นอีกนิดหน่อยเพราะตลอดการนั่งเครื่องบินใช้เวลาเกือบยี่สิบชั่วโมง บนนั้นคงไม่มีของชอบให้เธอแน่ ๆ เธอจึงต้องซื้อไปเอง“ได้ครับ”อันนาหอบของพะรุงพะรังมาเต็มอก ก้าวเท้าลงจากรถโดยมีคนของเอเดนเปิดประตูให้ เธอเดินไปยังเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวที่จอดอยู่ไม่ไกล ด้านหลังมีคนลากกระเป๋าเดินทางตามมา

เมื่อรู้ว่าเธอใกล้เสร็จจึงรัวเอวกระแทกหนักกว่าเดิม แรงกระแทกครั้งสุดท้ายเข้าไปลึกสุดจนโดนปากมดลูก เอเดนคำรามออกมาเมื่อปลดปล่อยฉีดความอุ่นร้อนเข้าไปด้านในหมดทุกหยาดหยด พร้อมคนตัวเล็กที่กรีดร้องตาลอยร่างกระตุกปลอดปล่อยน้ำหวานออกมาไม่หยุดปึก ปึก ปึก“อ๊าาาาส์”“อ่า”“อย่าเพิ่งรีบสลบ นี่เพิ่งเริ่มต้น”เอเดนกระซิบข้างใบหูแล้ว พลางก้มลงไปหอมแก้มนวลเบา ๆ อันนาน้ำตาไหลอาบแก้มจากความเสียวและจุก ฝ่ามือใหญ่คลึงหน้าท้องนูนแล้วกระทุ้งแท่งเอ็นหนักๆ ให้โดนจุดเสียวซ้ำๆ อันนาที่ตัวเกร็งตาลายกำลังรู้สึกกึ่งล่องลอยเพราะออกัสซัมอย่างหนัก จนน้ำหวานทะลักออกมาไม่หยุดอีกครั้งเสียงหอบปนสะอื้นของร่างเล็กนอนแนบหมดแรงไปกับโต๊ะ เอเดนค่อย ๆ ถอนตัวเองออกพลางจับร่างบางพลิกกลับมาให้เผชิญหน้ากับตัวเอง ก่อนป้อนจูบร้อนแรงให้ จากนั้นมือทั้งสองข้างจับเอวคอดยกขึ้นนั่งบนโต๊ะ จับขาทั้งสองข้างยกชันกับขอบโต๊ะแยกขาออกกว้างมองดูช่องทางกลีบดอกไม้ที่บวมเป่งมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย น้ำสีขาวขุ่นปนเลือดไหลหยดลงบนโต๊ะเป็นภาพลามกที่น่ามองให้นาน สายตาดำมืดมองมาอย่างหื่นกระหายราวสัตว์ป่าของเอเดนทำให้ร่างเล็กหน้าร้อนผ่าวหลบสายตาที่มองมา

“แฮ่ก ๆ พอแล้ว” อันนาหอบตัวโยนก่อนซุกหน้ากับลาดไหล่กว้าง ปรางแก้มแดงก่ำ ทั้งตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ น้ำในตัวแทบจะแห้งเหือดเพราะเธอเสร็จไปไม่ต่ำกว่าสามรอบ น้ำหูน้ำตาไหลอาบแก้มไปหมด“ไม่ไหวแล้ว”“คันมากไม่ใช่หรือไง”“อื้อ เอเดน เหนื่อย...”ถ้านับจำนวนถุงยางที่ใช้ไปน่าจะเกินหนึ่งโหลแล้ว กลับมาตั้งใจจะคุยเรื่องหวงก้างแท้ ๆ ไหงกลายเป็นเธอที่หมดสภาพเป็นผักอยู่บนเตียงแบบนี้ เมื่อไรจะหยุดสักที จะไม่ไหวแล้วนะไอ้บ้า ภาพจะตัดอันนาก้มไปมองคนข้าง ๆ ที่เริ่มขยับตัวบิดขี้เกียจ ทั้งที่หน้ายังซุกอกเธอ มือที่โอบเอวลูบแผ่นหลังเธอไปมา เธอรู้ว่าอีกฝ่ายตื่นนานแล้วแต่ไม่ยอมลุกไปสักที กว่าหนึ่งเดือนที่เรามีอะไรกันโดยไม่มีสถานะทำให้เธอยังมึนงงอยู่ เรามาอยู่จุดนี้กันได้อย่างไร จะให้มาเป็นคู่นอนอีกคนก็ไม่เอาอะ เด็ก ๆ เธอมีเยอะแล้ว ไม่ชอบกินซ้ำด้วยไอ้ไร้สถานะแล้วมีอะไรกันเธอไม่ซีเรียส แต่ไอ้หวงก้างไม่ให้เธอเข้าใกล้ หรือไปกับใครนี่ไม่ใช่แล้ว เธอไม่ใช่เด็กเลี้ยงไอ้ลูกหมานั่น หรือเห็นเธอเป็นของเล่นเหรอ โทษทีเถอะ แต่เธอเป็นของเล่นที่เลือกเจ้าของ มีแค่เงินซื้อเธอไม่ได้หรอกเพราะเธอรวยอยู่แล้ว ถ้าเธอไม่ลดตัวไปเล่นด้วย มั