บททั้งหมดของ เกมรักโคตรร้าย วิศวะโคตรเลว: บทที่ 131 - บทที่ 140

ทุกคนตกตะลึงในสิ่งที่คนตัวเล็กบนตักนายพูดออกไป เอเดนยกยิ้มออกมาน้อยๆ อย่างพอใจหลังได้ยินคำประโยคนั้น การฆ่าใครสักคนอาจเป็นเรื่องง่ายๆ ในวงการธุรกิจนี้ แต่ใครจะคิดว่าจะมีคำสั่งตัดอวัยวะตัวเองแล้วให้กินมันเข้าไปบ้าง มันดูจิตๆ ดี เธอชอบ แถมไม่เหลือหลักฐานให้เก็บกวาดด้วย อ่าา อยากรู้ชะมัด รสชาติเศษเนื้อตัวเองมันจะเป็นแบบไหนกัน มันคงจะได้กลิ่นหอมหวานและคาวเลือดไปพร้อม ๆ กันสินะ อันนาหัวเราะในลำคอด้วยความตื่นเต้นจนเนื้อตัวสั่น ส่วนไอ้นั่นก็หน้าถอดสี ตกใจจนแทบช็อกหลังได้ยินที่เธอสั่ง“อย่าให้เลือดกระเด็นเลอะพื้น ถ้าเปื้อนพื้นก็ก้มลงไปเลียให้สะอาด จะได้ไม่เสียเวลาลูกน้องผัวฉันมาเก็บกวาดอีก” น้ำเสียงหวานแฝงความจริงจัง แน่ชัดแล้วว่าไม่ได้พูดเล่นแต่อย่างใดทุกสายตาจ้องมาที่เธอพร้อมกลืนน้ำลายลงคอไปตาม ๆ กันด้วยความระทึก ไม่คิดว่าผู้หญิงของเจ้านายจะเลือดเย็นขนาดนี้ ขัดจากลุคภายนอกที่ดูบอบบางโดยสิ้นเชิงปังเสียงปืนกระทบพื้นเฉียดหัวคนที่คุกเข่าอยู่ไม่ถึงคืบ จริงๆ แล้วเธอไม่ได้พกปืนติดตัวมาด้วยหรอก อันนาหยิบปืนในมือเอเดนมาใช้เพราะรู้สึกว่าไอ้ชั่วนั่นชักช้าไม่ยอมลงมือสักที เลยยิงกดดันไปหนึ่งนัด ถ้าอีก

โลกทั้งใบที่เต็มไปด้วยความมืดมิดมันยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดที่อันนาได้รับ ทำไมโลกถึงใจร้ายกับคนคนหนึ่งได้ขนาดนี้ พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปอย่างโหดเหี้ยม แทบจะไม่หลงเหลือความหวังอะไรให้คนตัวเล็กเลยเอเดนขบกรามแน่นเมื่อคิดถึงสิ่งที่อันนาต้องเผชิญในอดีตเมื่อห้าปีก่อน ไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าตัวผ่านความทรมานขนาดนี้มาได้อย่างไร เขาแข็งใจดูไฟล์อื่นต่อคนที่นั่งดูเหตุการณ์ในอดีตรู้สึกเจ็บแปลบในอกจนไม่สามารถเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาได้ อันนาเป็นคนที่เขาไม่ต้องการให้บาดเจ็บหรือเจอเรื่องเลวร้ายใดๆ ทั้งสิ้น วันนั้นที่เขาเลือกจะทิ้งอีกคนไว้เพียงเพราะต้องการปกป้องในแบบตัวเองเท่านั้นในตอนนั้นเขาเป็นเพียงเด็กอายุสิบแปด จะไปต่อสู้กับอำนาจจากตระกูลแวนเตอร์ได้อย่างไร ปู่ที่เคยเจอกันเพียงครั้งเดียวกับการยัดเยียดตำแหน่งผู้นำตระกูลให้เพียงเพราะตัวเองป่วยใกล้ตาย ตำแหน่งที่เขาไม่เคยต้องการมันเลยสักครั้ง แต่เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยชื่อใครอีกคนขึ้นมา บอกเขาว่าถ้าปกป้องบางอย่างไม่ได้ก็ต้องกำจัดทิ้งใช่ ตอนนั้นเขาปกป้องเอวาไม่ได้ สู้กับอำนาจแวนเตอร์ไม่ได้ในตอนนั้น แต่ตอนนี้เขามีทุกอย่างในมือ ทั้งอำนาจและเงินทอง แต่เอเดนกลับปกป้องคน

ก๊อก ๆเสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ผมหลุดจากภวังค์ความคิด ยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาที่เปียกปอนบนใบหน้า ก่อนจะบอกให้หมอที่อยู่ด้านนอกเข้ามาได้“คุณแวนเตอร์ครับ ผมมีเรื่องด่วนต้องแจ้งให้ทราบ”“อันนาเป็นอะไร” เอเดนไม่ได้รอให้หมอที่ทำการผ่าตัดให้กับอันนาพูดจบ เพราะความร้อนใจเกินกว่านั้น“ตอนนี้คุณอันนาพ้นขีดอันตรายแล้วครับ และตอนนี้ก็กำลังตั้งครรภ์ได้สิบเอ็ดสัปดาห์ครับ”คำพูดของหมอทำเอาเอเดนถึงกับนิ่งอึ้ง การที่อันนาตั้งท้องได้อีกครั้งคือเรื่องปาฏิหาริย์ เพราะเขาเองเพิ่งได้เห็นรายงานตรวจร่างกายของอันนาเมื่อหลายปีก่อนว่าจะไม่สามารถมีลูกได้อีกจู่ ๆ มุมปากของเอเดนก็ยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้เขาดีใจมาก ๆ ที่กำลังจะได้สร้างครอบครัวกับอันนาอีกครั้ง และครั้งนี้เขาจะทำมันให้ดีที่สุดผ่านไปสองสัปดาห์“ไหนบอกว่าอันนาพ้นขีดอันตรายแล้วไง แล้วทำไมตอนนี้ถึงยังไม่ฟื้นอีก”“ผมได้ลองตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้วครับ ผลการตรวจร่างกายของคุณอันนาปกติดีทุกอย่าง บาดแผลก็ดีขึ้นตามลำดับ”“นี่เหรอที่ว่าปกติ” เอเดนพูดอย่างใส่อารมณ์พลางชี้ไปทางอันนาที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยไร้ความรู้สึก“เนื่องจากศีรษะของคุณอันนากระ

“นั่น...” ใบหยกเล่นละครไม่เก่งเลยเบือนสายตาหนี ก่อนที่แมกไม้จะรับไม้ต่อเอง“ยังไงล่ะเอเดน นี่ไง ผลงานที่มึงทำกับน้องกู น้องกูเป็นคนความจำเสื่อมระยะสั้นไปแล้ว ข้อดีอย่างเดียวคือยัยอันนาจำมึงไม่ได้ เป็นไงล่ะ”“.....” เอเดนส่ายหน้า หวังว่าเรื่องที่แมกไม้จะพูดออกมาเป็นเรื่องโกหก “ไม่จริง คุณโกหก”“กูจะโกหกมึงไปทำไม มึงไปดูแฟ้มประวัติเองสิ น้องกูมีอาการตกค้างจากการถูกยิงรอบก่อนเลยความจำเสื่อม ของแบบนี้มันโกหกกันได้ง่าย ๆ ที่ไหน”“แม่...เขาเป็นใครน่ะ น้องกลัว” ร่างบางมุดเข้าหาแม่ตัวสั่น ด้วยท่าทางราวกับว่าเอเดนเป็นคนแปลกหน้าที่อยู่ดี ๆ ก็เข้ามา ร่างสูงพยายามจะเดินเข้าไปหาอีกคนด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อสิ่งตรงหน้า แต่กลับคว้าได้แต่ความว่างเปล่า เพราะพ่อของเธอเองก็เข้ามาถีบอย่างทนไม่ไหว จนการ์ดต้องหิ้วตัวออกไปอีกคน“เลิกมายุ่งกับลูกกูได้แล้ว” คนพ่อสบถออกมาเอเดนเบิกตากว้าง เขารู้ดีว่าถ้าถอยตอนนี้จะไม่สามารถเจอร่างเล็กได้อีก จึงได้เอ่ยขอโทษออกมาเสียงสั่นเครือ“ผมขอโทษ...อันนา เอเดนขอโทษที่ทำให้เธอลืมเรื่องต่าง ๆ ไป แต่ว่า...” เขามองแต่อันนาที่ตอนนี้ถอยออกมาเล็กน้อย เจ้าตัวเดินไปกอดขาเพรียวแล้วเอ

“เจคสั่งคนให้เตรียมตัวลงใต้เดี๋ยวนี้”เอเดนใช้เวลาเดินทางลงใต้มาตามเบาะแสที่บ่งชี้ว่าพบตัวอันนาที่นั่ง ร่วมหกชั่วโมงโดยไม่รอเตรียมตัวหรือเลื่อนไปเป็นวันพรุ่งนี้แทน ไม่คิดแม้แต่จะสนใจสภาพร่างกายที่ไม่พรั่งพร้อมของตัวเอง เขาสนใจเพียงแต่ความหวังที่ว่าจะได้เจอกับหญิงสาวที่นั่นก็เท่านั้นทันทีที่ยานพาหนะคันดำวาวดับลง ร่างสูงสมส่วนของชายหนุ่มก็ก้าวย่างลงมาจากรถด้วยความรวดเร็ว โดยไม่รีรอให้เวลาผ่านไปเฉยๆ เบื้องหน้าของเขานั้นเป็นบ้านพักตากอากาศหลังเดี่ยวที่เขาคุ้นตา ซึ่งเป็นที่ ๆ อันนาเคยพาเขามาเมื่อนานมาแล้วกลิ่นไอเค็มของทะเลลอยโชยมาจากที่ไกลๆ พาให้เขาหวนนึกถึงไปถึงวันเก่า ๆ ประกอบกับเสียงของนกที่ร้องดังเซ็งแซ่ราวกับกำลังฉลองให้เขาที่กำลังจะได้พบกับคนรักที่ตามหาคนที่ใจเต้นลิงโลดด้วยความตื่นเต้นเพราะพบว่าประตูด้านหน้าไม่ได้ปิดล็อคไว้ ซึ่งนั่นก็คงหมายความว่าที่นี่มีคนอยู่จริง ๆ เขาจึง รีบสาวเท้าเดินเข้าไปภายในตัวบ้านอย่างวิสาสะ ใบหน้าคมสลับยิ้มสลับตีกลับมาหน้านิ่งเหมือนคนเก็บอาการไม่อยู่ เขาเรียกให้เจคเดินตามมาเพียงคนเดียว เพราะไม่อยากจะยกโขยงกันเข้ามาให้เจ้าของบ้านตกใจ“อันนาอยู่ไหนครับ ผมม