บททั้งหมดของ เกมรักโคตรร้าย วิศวะโคตรเลว: บทที่ 121 - บทที่ 130

ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าคนที่นั่งตรงข้ามกำลังมองตนอยู่ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เอเดนมีความคิดอย่างไร รู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นเธอหยิบจานที่ไม่มีผักไป“ทำไมไม่กินผัก”“ไม่ชอบ ก็มันไม่อร่อย” เธอตอบทันควันทำท่าจะซ่อนจานไว้ในอกแต่ไม่ทัน“สามคำ” มะเขือเทศที่ถูกฝานบาง ๆ สองชิ้นกับผักสลัดเรดโอ๊กถูกวางบนจานของคนตรงหน้า จนเจ้าตัวเผลอเบะปากเหมือนจะร้องไห้ ก็บอกอยู่ว่าไม่ชอบกินผักยังจะบังคับเธออีก ไม่ใช่ว่าเธอกินผักไม่ได้ คือกินได้แหละแต่ไม่ชอบไง ในเมื่อเรามีทางเลือกในการกิน ทำไมเราต้องกินของที่ไม่ชอบด้วยอะรู้งี้ไม่ใจดีทำอาหารเผื่อหรอก ถ้าต้องมาเป็นภาระชีวิตตัวเองกินผักแบบนี้ ฮือ“คำเดียวได้ไหม” เธอต่อรองคนตรงหน้าเบา ๆ หลังเห็นสายตาพิฆาตที่มองมา จะผ่านไปกี่ปีก็ยังถูกบังคับกินผักตลอด“เอวา”เสียงเรียบนิ่งเรียกคนตรงหน้า การกระทำทุกอย่างตกอยู่ในสายตาของเอเดนทั้งหมด ก่อนที่ภาพในอดีตจะเข้ามาซ้อนทับอันนา เมื่ออีกฝ่ายเริ่มเขี่ยผักออกพร้อมกับเบะปากต่อรองเหมือนใครบางคน เธอเผลอก้มมองอาหารในจานของตัวเอง แต่อีกคนเหมือนรู้ว่าเป็นของชอบของเธอ“อย่าเรียกฉันด้วยชื่อคนอื่น ฉันไม่ต้องการเป็นตัวแทนใคร”

แค่กูสั่งลูกน้องคำเดียวพวกมึงก็ไม่มีเงาหัวแล้ว ไอ้พวกระยำเหล่าบรรดาลูกเจี๊ยบของอันนาต่างพากันทำหน้างงเป็นไก่ตาตาแตก ในที่สุดก็มีใครสักคนมองเห็นเขาที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้เสียที พวกมันรุมเอาผู้หญิงคนเดียวกันก็จริง แต่ทว่าไม่ใช่การข่มขืนหรือว่าฝืนใจเหี้ยอะไรทั้งนั้น ดูจากท่าทางแล้วเด็กนั่นก็น่าจะสมยอม เขาคิดว่าอาจจะแค่ชอบแหกปากหรือไม่ก็คงชอบส่งเสียงครางหวาน ๆ อ่อยเอาใจผู้ชายพวกนั้นมากกว่าปังเสียงของปืนดังสนั่นไปทั้งห้อง ทำเอาทุกสายตาจับจ้องมาที่เอเดนเพียงผู้เดียว“ใครที่มองร่างกายเมียกู พวกมึงจะไม่มีเงาหัว” เอเดนบอกลูกน้องเสียงเย็น ชายชุดดำด้านหลังรีบก้มหน้ามองพื้นทันที“กรี๊ด” หญิงสาวในห้องกรีดร้องออกมาทันทีด้วยความตกใจและหวาดกลัวหลังจากที่เอเดนใช้ปืนยิงขวดไวน์ปลายกระบอกปืนถูกเล็งแล้วยิงไปที่ขวดไวน์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างๆ โซฟาจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กๆ เศษขวดไวน์แดงที่ทำมาจากแก้วกระจัดกระจายเต็มพื้นห้องในเสี้ยววินาทีเท่านั้น เฉียดหัวของไอ้ผู้ชายคนนั้นไปไม่กี่เซนติเมตรส่วนเมียตัวดีค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มืออีกข้างของเธอยังถือแก้วไวน์จิบต่อได้ชิล ๆ ท่าทางของยัยนั่นก็โคตรเย็นชา ไม่สนใจด้วยว่า

“อันนา อย่ารัดแน่น” เอเดนคำรามออกมาพลางใช้มือดึงเอวเธอให้แนบแน่นกับตัวเอง มองเลือดสลับน้ำกามสีขาวด้านล่างอย่างพึงพอใจเพราะของเธอมันแน่นรัดของเขาไปหมด แต่มันก็เป็นแค่ปฏิกิริยาทางกายเท่านั้น จิตใจของเธอไม่ได้รู้สึกดีเลย อาจเป็นเพราะฤทธิ์ยาทำให้เธอเริ่มสะอื้นอีกครั้ง“ยะ...อย่า หยุด” เธอร้องออกมา ปล่อยให้มันทำไปตามใจเพื่อที่ว่าถ้ามันเอาเธอจนสะใจแล้วจะได้หยุดสักทีเอเดนกระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างเร่าร้อนหลังได้ยินเสียงขอร้องของเธอ มันจับกดไหล่เธอจนหน้าบี้แนบกระจกไม่เป็นรูปทรง เธอหลับตาสัมผัสความเย็นเยียบของกระจกไปพร้อมๆ กับยกสะโพกตอบสนองกลับอย่างเร่าร้อน เอวบางของเธอในตอนนี้อ่อนเสียจนสามารถดัดเป็นท่าต่าง ๆ ได้อย่างง่ายหลังจากเอเดนเสร็จเข้ามาในร่างกายเธอหนึ่งรอบ อีกฝ่ายก็อุ้มเธอในท่าลิงอุ้มแตง จับกระทั้นเข้าออกตรงผนังที่ยังว่าง ใช้สองขาของเธอบังคับให้รัดเอวสอบของมัน บังคับจูบเสียจนริมฝีปากบวมปริแตกหลายจุดร่างกายของเธอท่อนบนมีร่องรอยของเหล่าลูกเจี๊ยบปะปนกับรอยกัดของเอเดน“เรียกชื่อฉัน” เอเดนจับหน้าเธอบังคับให้สบตากัน อันนาจึงส่งเสียงร้องออกมาแผ่วเบาราวกับลูกแมว แต่กลับถูกบีบคอจนแทบหายใจไม่อ

ช่องทางด้านล่างที่ปิดไม่สนิทจากของเล่นที่เสียบคา และถูกอัดยัดด้วยแท่งเอ็นของเขา ถึงจะโดนแค่น้ำแรกแต่ก็สร้างบาดแผลให้คนตัวเล็กสาหัส เขาให้หมอมาฉีดยากับทำแผลไปรอบหนึ่งแล้ว เพราะเป็นแผลบวมแดงจึงต้องทำแผลและฉีดยาฆ่าเชื้อทุกวัน วันนี้ถ้ายังไม่ฟื้นเอเดนจะย้ายอันนาไปที่เพนต์เฮาส์แทนที่นั่นมีพื้นที่สะดวกต่ออะไรหลาย ๆ อย่างห้องอันนาตอนนี้สภาพเละเทะเกินไป“คุณหมอมาถึงแล้วครับ” เอเดนหันไปตามเสียงเรียกของลูกน้องคนสนิท ก่อนหน้านี้ออกคำสั่งให้ไปตามหมอผู้หญิงมา เพื่อดูแลใครบางคนที่อยู่ห้องนอนตรงข้าม แม้อยากจะรู้ว่าเจ้าตัวดีทำอะไรอยู่ในนั้น แต่ต้องอดทนไว้ไม่ให้เข้าไปก่อนเวลา เอเดนพยักหน้าเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่ารับรู้ มือข้างขวาที่เคยใช้จับปืนหลายครั้งและผ่านการทำร้ายใครบางคนไม่นานมานี้ยกแก้วทรงสวยขึ้นมาดื่มเหล้า พร้อมกับกลืนน้ำรสหวานปนขมลงคอจนหมด ปิดท้ายด้วยการยกบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกครั้ง ส่วนเจคก็ยังคงยืนอยู่กับที่เพื่อรอฟังคำสั่งใหม่จากผู้เป็นนาย ไม่ได้เดินออกไปไหน“เรียกเมื่อไรค่อยพาหมอเข้าไป”“ได้ครับ” เจคตอบกลับเอเดนพลางก้มหน้าลงเล็กน้อยในตอนที่เจ้านายเดินผ่านตัวของเขา ซึ่งไม่ต้อ

จู่ ๆ เอเดนก็เรียกชื่อเก่าของคนตัวเล็กอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับสายตาที่แสดงออกราวกับว่าถวิลหาเธอนักหนา นั่นทำให้ชั่วขณะหนึ่งร่างเล็กหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต ซึ่งตัวเธอโคตรไม่ชอบเลย ให้ตายเถอะ เป็นอดีตที่โคตรอยากลืม แต่ก็ไม่เคยลืมมันได้อย่างหมดจดเลยสักครั้ง“อย่ามาเรียกฉันด้วยชื่อนี้ เพราะมันมีให้แค่คนในครอบครัวและคนสนิทเรียกเท่านั้น และนายไม่ใช่ เอเดน”“คิดว่าจะไปง่ายขนาดนั้น หืม แน่ใจ จะไม่คุยอะไรกับผัวเก่าอย่างฉันหน่อยเหรอ”เอเดนพูดออกมาอย่างไม่อายปาก ต้องหน้าด้านขนาดไหนกันนะ ถึงได้กล้าเรียกตัวเองว่าผัวเก่าทั้งที่ตอนนั้นเป็นเอเดนเองเป็นคนที่ปฏิเสธการมีสถานะกับเธอ คำว่าผัวเก่า...ที่ออกจากปากฟังแล้วน่าสะอิดสะเอียนสุด ๆ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ยินจากปากของคนอย่างเอเดน“จำเป็น ถ้าการที่เอากันแค่ครั้งเดียวเรียกผัวเก่า ฉันคงมีเป็นร้อยแล้วละ เอเดน”เธอพูดสวนขึ้นทันควัน ไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าคนที่ได้ยินคำพูดนี้จะรู้สึกอย่างไร เพราะมันเป็นความจริงที่เอเดนก็น่าจะรู้อยู่แล้ว เธอเองก็มีประสบการณ์โชกโชนและฟาดเรียบมาแล้วตั้งเยอะ ใช่ ตอนนี้เธออาจจะเป็นเมียไอ้หมาบ้านี่ แต่เธอก็เป็นผัวคนอื่นเหม