جميع فصول : الفصل -الفصل 170

“ต้องทำยังไงป๋าถึงจะยอมให้น้ำอิงมาทำงานกับผมบ้างอ่า…ตอนที่ผู้ช่วยคนเก่าไม่มาก็ยังไปกับผมได้เลย แต่ทำไมคนนี้ถึงไปกับผมไม่ได้เลยเนี่ย”ครีมตัดพ้อด้วยสีหน้าหม่นหมอง เหมือนกับความหวังจะพังทลายผ่านไปสามเดือนแล้วที่น้ำอิงเข้ามาทำงานเป็นผู้ช่วยให้ป๋า แต่ครีมกับน้ำอิงกลับแทบไม่มีเวลาให้กันเลย ครีมอยากให้น้ำอิงมาทำงานที่นี่ก็เพราะต้องการเพื่อนเล่นเป็นหลัก อยากให้น้ำอิงอยู่ใกล้ ๆ แต่กลับยิ่งดูห่างเหิน“อย่ามาทำตัวเหมือนเด็ก ช่วงนี้งานของฉันเยอะ ไม่มีเวลาให้ผู้ช่วยของฉันไปช่วยแกหรอก”ผู้เป็นพ่อเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของลูกชายตัวดีจะให้เขาปล่อยผู้ช่วยตัวเองไปช่วยงานลูกชายทำไม เพราะแค่งานผู้ช่วยพิเศษก็กินเวลาเกินกว่างานผู้ช่วยธรรมดาแล้ว ไม่มีเวลาให้ผู้หญิงคนนั้นได้ไปทำอะไรอย่างอื่นหรอก“โธ่…แต่ป๋าครับ”“เลิกพูดได้ละ รำคาญ”“ป๋าอะ!”ครีมเริ่มทำหน้างอ ตาขวางเหมือนเด็กน้อยที่ไม่ได้ของขวัญ แล้วมุดไปนั่งที่โต๊ะด้วยท่าทีงอน ๆตอนนี้เป็นเวลาเที่ยง ทั้งพ่อและลูกต่างไม่มีงานตอนเช้า ทว่าครีมก็ยังไม่ได้เจอเพื่อนสาวของตนเองอยู่ดี เพราะน้ำอิงทำงานหนักและอยู่ดึกจนเหนื่อย จึงต้องกา

“ฮึก! แด๊ด…อ๊ะ อย่าเพิ่งค่ะ!”ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อชายร่างสูงใหญ่จับแก่นกายตนเอง ที่ไม่รู้ว่าเอาออกมาตั้งแต่ตอนไหน มาจ่อรูรักที่มีน้ำไหลออกมาไม่หยุด เมื่อร่างเล็กจะถอยหนี มือหนาจึงล็อกต้นขาเอาไว้ แล้วดึงเข้าหาตัว“ไหนบอกอยากให้ฉันลงโทษให้เต็มที่ไง”ตรัยคุณในตอนนี้ไม่สนใจอะไรต่อไปแล้ว เขาฉีกกระชากเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินลายตารางขาว จนกระดุมหลุดกระจุยหล่นไปตรงไหนเขาเองก็ไม่รู้นิ้วเรียวเกี่ยวบราลูกไม้สีดำให้ไปกองอยู่ใต้เต้าอวบทั้งสองข้าง ไม่มีสิ่งใดปกปิดให้รำคาญใจอีกต่อไป“แด๊ดขา หน้าอกหนูมันน่าเลียมั้ยคะ เสียวจังเลย อื้อ”พูดไปมือก็บีบนวดเต้าอวบทั้งสองข้างไปด้วยใบหน้าสวยแลบลิ้นออกมายั่ว พร้อมส่งสายตาหวานหยาดเยิ้ม กัดฟันเผยอปากอย่างเซ็กซี่“แด๊ดช่วยบีบหน่อยได้มั้ยคะ อึก! ยะ…อยากให้แด๊ดช่วยจัง อื้อ!”เสียงหวานครางลั่นห้องไม่หยุด ก่อนจะกลายเป็นเสียงอู้อี้ เมื่อชายหนุ่มรั้งคอให้ไปรับจูบ มือหยาบกร้านบีบนวดหน้าอกอิ่มไม่ออมแรง จนเนื้อปลิ้นออกมาตามง่ามมือ“แฮก”ตรัยคุณหอบหายใจเมื่อผละริมฝีปากออกมา สายตาที่จับจ้องหญิงสาวเต็มไปด้วยความต้องการจนปิดไม่มิด“ทำไมอ้อนจังวะ”

“อืม…”เสียงครางในลำคอของหญิงสาวดังขึ้นเบา ๆ เมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่แตะบนใบหน้า แต่ก็ยังไม่ยอมลืมตาขึ้นมา“หึ”ตรัยคุณหัวเราะในลำคอเบา ๆ ราวกับกำลังแกล้งเล่น มือหนาเลื่อนขึ้นไปลูบแผ่นหลังบอบบางอย่างแผ่วเบา เหมือนจะกล่อมให้เธอหลับสบายขึ้น แต่จริง ๆ แล้วมันคือการปลอบใจปนหยอกเย้ารถยนต์วิ่งผ่านถนนอันเงียบสงบยามค่ำคืน น้ำอิงที่เหนื่อยล้าหลับตาพริ้มบนตักของเขา ใบหน้าเนียนละเอียดแนบกับลาดไหล่กว้าง หายใจเข้าออกอย่างแผ่วเบาและสม่ำเสมอตรัยคุณมองใบหน้าสงบนิ่งของคนในอ้อมแขน ดวงตาคมเข้มฉายแววอบอุ่น แม้จะมีร่องรอยความอ่อนล้าจากการเดินทางแฝงอยู่ แต่เขายังคงไม่อยากหลับ อยากนั่งฟังเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเธอต่อมือใหญ่เลื่อนขึ้นมาประคองศีรษะของเธออย่างเบามือ ก่อนก้มลงสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมดำขลับ หัวใจชายหนุ่มเต้นช้าลงในจังหวะเดียวกับหญิงสาวที่กำลังหลับสนิทแรงเต้นนั้นไม่ใช่เพราะความตื่นเต้นหรือความกังวล แต่เป็นความรู้สึกอบอุ่นลึก ๆ ที่แผ่ซ่านในอก นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ เขาจำไม่ได้เลยจริง ๆ“ถึงแล้วครับ”เสียงจากคนขับรถปลุกชายวัยจะสี่สิบออกจากภวังค์ เขาอุ้มหญิงสาวออกจากรถและเข้าไป

“รุ่นพี่ยิ้มหน่อยสิครับเด็ก ๆ เขากลัวหมดแล้ว”อลันพูดกับรุ่นพี่ที่เอาแต่ทำหน้าเหมือนคนไม่พอใจ จนสาวที่นั่งข้าง ๆ ไม่กล้าเข้าหา“นั่นสิคะ คุณตรัยคุณเอาแต่ทำหน้าบึ้งอยู่ได้ แบบนี้เรนนี่ไม่กล้าคุยกับคุณตรัยคุณพอดี”หญิงสาวอายุยี่สิบกลาง ๆ ที่เป็นเด็กประจำของตรัยคุณเอ่ยเสริม ร่างสูงเอาแต่นั่งทำหน้าเหมือนมีอะไรไม่พอใจ จนเธอไม่กล้าคุยด้วยเหมือนปกติ“ผมอุตส่าห์เรียกน้องเขามา รุ่นพี่ก็ช่วยสนใจน้อง ๆ เขาหน่อยสิครับ”ตรัยคุณส่ายหัวไปมา ก่อนจะกระดกเหล้าที่คนข้างกายชงให้จนหมด“อร่อยเหมือนเดิม”ใบหน้าหล่อคมหันไปเอ่ยชมเด็กประจำ ใบหน้าหญิงสาวขึ้นสีแดงอย่างเขินอาย เพราะน้อยครั้งที่ตรัยคุณจะทำหน้าแพรวพราวและเอ่ยปากชมกันเช่นนี้“ถ้าอร่อย งั้นคืนนี้…”เรนนี่เอ่ยเสียงเบา ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น มือเรียวลูบไล้ต้นขาแกร่งขึ้นไปเรื่อย ๆ จนเกือบจะถูกส่วนสงวนของอีกฝ่าย“งั้นคืนนี้ป๋าก็กินเยอะ ๆ สิคะ”หญิงสาวส่งยิ้มอย่างที่รู้ ๆ กัน เพราะทุกครั้งที่เจอกันมักจะจบกันที่เตียงตลอด ตรัยคุณไม่ได้เอ่ยอะไร มือหนาเชยคางได้รูปของหญิงสาวให้ขึ้นมาสบตากัน ใบหน้าคมเข้มขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าหวานมากขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม

ในตอนเช้าน้ำอิงตื่นขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงอย่างงัวเงีย วันนี้เป็นวันหยุดอีกหนึ่งวัน แต่ยังไม่รู้เลยว่าจะใช้เวลานี้ไปกับอะไรดีความคิดสะดุดเมื่อท้องดันร้องเสียงดังจนต้องลุกจากเตียงไปหาของกิน แต่พอถึงกลางทางกลับเจอร่างสูงที่กำลังเดินออกมาจากห้องครัวพอดี“สวัสดีค่ะ...”หญิงสาวเอ่ยทักทายพ่อเพื่อนด้วยรอยยิ้ม ทว่าทันใดนั้นกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรแหลม ๆ ทิ่มกลางอกเมื่อร่างสูงเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง ไม่แม้แต่จะรับรู้ว่าเธออยู่ตรงนั้น ราวกับว่าเสียงทักทายของเธอมันไม่เคยมีมือที่ยกขึ้นทักทายค่อย ๆ ลดลงและทิ้งข้างลำตัว รู้สึกเหมือนโดนอะไรบางอย่างบีบจนหายใจไม่ออก เธอก้าวไปข้างหน้าด้วยความรู้สึกขัดแย้งในใจ มีคำถามมากมายเต็มหัวว่าทำไมตรัยคุณถึงทำแบบนี้ไปได้ ทั้งที่ผ่านมาเธอเคยได้รับการตอบกลับจากเขาเสมอวันต่อมา น้ำอิงตื่นเช้าตรู่ ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวในชุดพร้อมลุยไปทำงาน เธอเดินออกจากห้องตรงไปห้องครัวแบบออโต้ แต่จู่ ๆ ขากลับก้าวช้าลงโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นว่าโต๊ะอาหารมีแค่ร่างสูงที่นั่งเงียบ ๆ ส่วนลูกชายเจ้าของบ้านที่ปกติจะมานั่งจอยด้วยก่อนใคร กลับหายตัวไปเหมือนไม่มีตัวตน“ครีมล่ะคะ?”น้ำอิงเอ่ยถ