جميع فصول : الفصل -الفصل 150

เสียงร้องไห้แหลมเล็กของเด็กทารกแรกเกิดแผดดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันและกดดันในห้องคลอด อันนาเหนื่อยล้าแทบหมดแรง แต่ทันทีที่พยาบาลวางเด็กแฝดทั้งสองไว้ข้างเธอ หัวใจของหญิงสาวก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่ไม่อาจบรรยาย อลันและอลิน ลูก ๆ ของเธอเอเดนยืนอยู่ใกล้ ๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขามองอันนาและลูก ๆ ด้วยสายตาอ่อนโยน ราวกับอยากจะย้ำเตือนตนเองว่า เขาจะอยู่เคียงข้างพวกเขาเสมอ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมา มีเพียงความเย็นชา อันนาหันหน้าหนีทันทีที่เธอมีสติมากพอจะทำได้“คุณจะมาหาลูกก็ได้นะ”เสียงของอันนาเรียบเฉย แต่กรีดเนื้อหนังของใครบางคนให้บาดเจ็บได้ “แต่มาค้างด้วยไม่ได้ และเราจะไม่มีทางได้อยู่บ้านเดียวกัน”เอเดนรับฟังโดยไม่โต้แย้ง เขาเข้าใจดีว่าความผิดของเขาใหญ่หลวงเกินกว่าที่อันนาจะให้อภัยได้ง่ายๆ แต่เขาก็ยังคงยืนกรานจะทำหน้าที่พ่อให้ดีที่สุดหลังจากที่อันนาตัดสินใจที่จะให้โอกาสเอเดนในวันนั้น ทว่าวันนี้พวกเขายังคงไม่ได้คืนดีกัน แต่ก็ยังคงอยู่ในฐานะพ่อแม่ของลูกที่ห่วงใยต่อกัน เอเดนเองก็พอใจกับสถานะนี้ ตั้งแต่อันนาให้กำเนิดลูกของพวกเขา เอเดนก็คอยตามดูแลไม่ห่าง แม้ตัวเองจะทำงาน

เสียงฝนกระทบหลังคารถดังก้องไปทั่วบรรยากาศเย็นชื้น รถตู้คันสีดำของเอเดนจอดนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านของอันนา ไฟหน้ารถยังเปิดค้างไว้ ส่องให้เห็นเงาของหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าที่ยากจะคาดเดาความรู้สึกเอเดนรีบก้าวลงจากรถ ทันทีที่เปิดประตูด้านหลัง เขาเห็นอลันกับอลินหลับปุ๋ยอยู่ที่เบาะ ทั้งสองคนตัวอุ่นจากความเหนื่อยล้าและเต็มอิ่มกับวันอันแสนสุขของพวกเขา“เธอ เดี๋ยวเอเดนอุ้มลูกเข้าไปให้” เขาเอ่ยเสียงเบา พยายามไม่ปลุกเด็ก ๆแต่แทนที่เธอจะตอบตกลง อันนากลับเดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะคว้าตัวอลันจากเบาะหลังของรถ โดยไม่พูดอะไร เอเดนมองมือของเธอที่กอดลูกชายไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนที่เธอจะก้มลงอุ้มอลินที่ยังหลับใหลขึ้นมาอีกคนด้วย“ขอบคุณที่พาอลันกับอลินไปเที่ยว” เสียงของอันนาเรียบเย็น ราวกับไร้ความรู้สึก “แต่คุณกลับไปได้แล้ว”เอเดนชะงักไปเล็กน้อย มองเธอด้วยสายตาอ้อนวอน “อันนา ฝนกำลังตกหนัก ปล่อยให้เอเดนเข้าไปส่งลูกก่อนเถอะ”อันนาเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอยังคงนิ่งเฉย “ฉันจัดการเองได้”แล้วเธอก็หมุนตัวเดินเข้าบ้านไป พร้อมกับลูกๆ ที่ยังหลับอยู่ในอ้อมแขน เอเดนรีบตามเข้าไป แต่เมื่อมาถึงประตูบ้าน เสียง “ปั

ท่ามกลางยามราตรีของเวลาห้าทุ่ม ภายในบาร์หรูที่เต็มไปด้วยแสงไฟสีละมุนและเสียงเพลงคลอเบา ๆ แหล่งอโคจรมีระดับที่ดูเหมือนจะมีแต่คนมีฐานะเข้ามานั่งดื่ม พูดคุย หรือมาเพื่อสนองความต้องการส่วนตัวถ้าเทียบกับรายได้ค่าตอบแทนของชนชั้นกลางหรือรากหญ้า ราคาเครื่องดื่มของที่นี่ถือว่าสูงลิ่วเกินกว่าจะเอื้อมถึงสำหรับคนธรรมดาทั่วไป เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็เจอแต่เหล่าคนวัยทำงานที่ดูภูมิฐาน ใบหน้าแต่ละคนบ่งบอกถึงชีวิตที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่น้อย คนหนุ่มสาวแทบไม่มีให้เห็นเลยสักนิดแต่คืนนี้ น้ำอิง หญิงสาววัยยี่สิบสองปี กลับมาอยู่ที่นี่โดยบังเอิญ เธอไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาในที่แบบนี้เลยด้วยซ้ำ แต่เพราะความหุนหันพลันแล่นและอยากเปลี่ยนบรรยากาศ จึงเข้ามาใช้บริการโดยไม่ทันได้ดูรีวิวว่าของที่นี่ราคาแพงแค่ไหนตอนแรกกะจะแค่สั่งค็อกเทลแก้วเดียว หวังแค่จิบเบา ๆ แล้วปล่อยใจไปกับบรรยากาศ แต่ไม่รู้ทำไมยิ่งดื่มก็ยิ่งไหล สั่งเพิ่มไปเรื่อย ๆจนกระทั่งตอนนี้ ร่างเล็กภายใต้ชุดฟอร์มทำงานนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์คนเดียว ในมือถือบิลยาวเหยียดที่รับมา สายตามองยอดรวมบนกระดาษแล้วเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่“ทำไมชีวิตฉันมันถึงได้บัดซบขนาดนี้นะ…”

น้ำเสียงตะคอกคมกริบเหมือนใบมีด ทำให้น้ำอิงสะดุ้งโหยง ร่างสูงสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของหญิงสาวอย่างไม่ออมแรง ความเย็นชานั้นเหมือนถูกสาดเข้ามาในหัวใจเธอโดยตรง“ขะ… ขอโทษค่ะ” น้ำอิงพูดเสียงเบาหวิว ตัวแข็งค้างเหมือนถูกแช่แข็ง เธอยืนอึ้งอยู่กับที่ ไม่คิดเลยว่าชายที่ดูใจดี มีมารยาทเมื่อครู่ จะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในชั่วพริบตาน้ำอิงเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่าทางหมดแรง พยายามฝืนยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับจืดเจื่อนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับบริกรอีกครั้ง“สรุปว่ายังไงครับ?” พนักงานที่เคยยิ้มแย้มตอนรับออร์เดอร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แววตาแฝงความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิดเขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความผิดหวัง ก่อนหน้านี้คิดว่าเป็นลูกค้าระดับ VIP แต่งตัวเรียบหรู ไม่ต่างจากเหล่าไฮโซจนเผลอจัดให้ชุดใหญ่ไฟกะพริบ สุดท้ายกลายเป็นพวกมากินฟรีแล้วไม่มีจ่าย“ขอโทษจริง ๆ ค่ะ...” น้ำอิงก้มหน้าจนแทบมุดลงไปใต้เคาน์เตอร์ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ฉันสามารถทำอะไรทดแทนได้บ้างมั้ยคะ?”“แล้วแบบนี้จะเอายังไงดีล่ะครับ? ร้านเราไม่ใช่มูลนิธินะครับ” น้ำเสียงกึ่งประชดถูกส่งออกไปให้สาวสวยตรงหน้า คำพูดสาวสวยนั้นฟังดูน่าส

“หึ เซอร์ไพรส์ล่ะสิ! ไม่เสียแรงที่กูเล่นละครคุณธรรมเป็นคนฐานะยากจนมาหลายปี ก็เลยได้เพื่อนจริงใจแบบมึงค่ะชะนี” ครีมยิ้มขำในขณะที่นั่งข้าง ๆ หยิบมือถือขึ้นมาเตรียมจะถ่ายรูปคู่กัน แล้วส่งให้ป๋าของเขาดูซะหน่อย“เหรอ? กูนึกว่ามึงจนจริง ๆ เล่นละครเก่ง ทำไมไม่หาผัวเก่งบ้าง หืมมม” น้ำอิงพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มร่างบางเพื่อถ่ายรูปด้วยกัน แต่ยังไม่ทันจะกดถ่าย มือถือของครีมก็สั่นเสียงดังขึ้นเพราะสายโทรเข้า“เดี๋ยวขอรับสายก่อนนะ” ครีมพูดสั้น ๆ ก่อนจะยกมือถือขึ้นห่างจากหน้าเพื่อรับสาย“ฮัลโหลครับ…” ครีมหยุดพูดสั้น ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินออกไปคุยโทรศัพท์กับปลายสาย ทิ้งให้น้ำอิงนั่งอยู่ในห้องโถงคนเดียว“เหนื่อยฉิบเป๋ง” น้ำอิงยืดตัวแล้วยืดขาไปมา คราวนี้รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถาโถมมาใส่ตัวเอง หลังจากที่เมื่อวานต้องเก็บกวาดทั้งวัน แล้วกดดันตัวเองให้รีบมาแบบไม่มีเวลาพักผ่อน ทำให้ตอนนี้ทั้งกายทั้งใจเหนื่อยล้าจนแทบทนไม่ไหว อยากจะล้มตัวลงนอนแล้วหลับไปเลย“น้ำอิง เดี๋ยวกูมานะมึง ต้องไปช่วยพี่คนงานข้างนอกก่อน” ครีมกลับมาพร้อมใบหน้าที่แสดงความเครียดเล็กน้อย เพราะป