บททั้งหมดของ หม่ามี้บอกหนูว่าป๊ะป๋าไปสวรรค์แล้วค่ะ: บทที่ 61 - บทที่ 70

อะไรกันเนี่ย ทำไมเรื่องราวมันบานปลายไปได้ขนาดนี้ เพราะกาแฟเค็มปี๋แก้วนั้นแก้วเดียวเนี่ยนะแสนรักอยากจะร้องไห้ เธอหันกลับมามองหน้าคู่กรณี เขายิ้มกรุ้มกริ่มน่าข่วนหน้าที่สุดเลย“จะมาโทษพี่ไม่ได้นะครับ พี่ไม่ได้เป็นคนเริ่ม”แสนรักหลับตา สูดลมหายใจลึก เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมาสบตาคู่คม สำหรับเธอแล้ว ศักดิ์ศรีกินไม่ได้ก็จริง แต่ศักดิ์ศรีและหน้าตาของครอบครัวนั้น ไม่ใช่หน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่งที่ต้องแบกเอาไว้ แต่เป็นหน้าที่ของทุกคนที่ต้องช่วยกันแบกและรักษาเอาไว้ ไม่ให้ใครมาดูหมิ่นดูแคลน เธอจะไม่ยอมให้ใครมาติฉินนินทา มาต่อว่าครอบครัวของเธอหรอกว่า ลูกสาวทำเรื่องงามหน้าให้เสื่อมเสียศักดิ์ศรีของวงศ์ตระกูลแสนรักจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉะฉานว่า“รักจะแต่งงานกับคุณหมอ”“ครับ” หมอวินยิ้มขำคนที่ทำสีหน้าจริงจัง“แต่เราสองคนจะไม่มีเพศสัมพันธ์กันนะคะ”หมอวินยิ้มพราว เขาขยับเข้าไปใกล้หญิงสาวอีกนิด แสนรักเอนตัวไปข้างหลัง มองเขาอย่างไม่ไว้ใจ“แต่ถ้ารักอยากมีเมื่อไรก็สะกิดพี่ได้เสมอนะครับ”“ไม่มีทางค่ะ”“เหลือทางไว้นิดหนึ่งก็ดีนะครับ เวลากลืนน้ำลายตัวเองจะได้ไม่เขิน”“ไม่

เมื่อปากอุ่นร้อนประทับลงบนกลีบปากอิ่ม ผู้ท้าทายสะดุ้งน้อย ๆ และทำท่าว่าจะผงะหนี ทว่าร่างสาวก็ถูกวงแขนแข็งแรงรวบตัวเข้าไปแนบเรือนกายแกร่ง หมอวินอุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนตัก เขากอดเอวคอดไว้ด้วยวงแขนข้างซ้าย และยกมือข้างขวาขึ้นตรึงท้ายทอยเล็กเอาไว้ ให้เธอรับจูบจากเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ในตอนที่ลิ้นอุ่นซ่านสอดเข้ามาในโพรงปากนุ่ม แสนรักเบิกตากว้าง ตกใจ แต่ก็อยากรู้อยากเห็น เธอจึงยอมให้เขาจูบ ยอมให้เขากวาดลิ้นสำรวจในปาก และตวัดลิ้นหยอกล้อพัวพันกับลิ้นเล็กของเธอเมื่อเขาดูดเบา ๆ เธอก็ดูดตอบ ต่างคนต่างดูด บดขยี้ปากเข้าหากันและกัน ยิ่งจูบก็ยิ่งเร้าใจ จูบเท่าไรก็ดูเหมือนจะไม่พอ แสนรักหลงใหลเคลิบเคลิ้มไปกับจูบรัญจวนใจ เธอไม่รู้ตัวเลยว่า เจ้าบ่าวรูดซิปที่ซ่อนอยู่ตรงสีข้างลงไปจนสุด เกาะอกชุดเจ้าสาวร่วงลงไปกองที่เอว และชุดที่เธอสวมเป็นแบบยกทรงในตัว พอมันไปกองลงไปอยู่ที่เอว เต้าอวบอิ่มจึงเปิดเปลือยไร้อาภรณ์ใด ๆ ปกปิดหมอวินพยายามอดกลั้น เขาจะไม่ทำอะไรไปมากกว่าจูบ แต่ดูเหมือนว่า เจ้าสาวของเขาจะไม่ให้ความร่วมมือสักนิด แสนรักเบียดเนื้อตัวเข้าหาเขาอย่างเชิญชวน ความอวบอิ่มเด้งหยุ่นเสียดสีอยู่กับอกกว้าง เร

“ค่ะ” อยากนั่งเบียดนักก็เบียดไป เธอไม่สนใจเขาแล้ว เธอหิว เธอจะกินข้าวหมอวินปล่อยมือจากเอวบาง เขามองคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเมียอย่างเอ็นดูสามีภรรยาใหม่หมาดนั่งกินข้าวกันเงียบ ๆ คนหนึ่งกินด้วยความหิวโหย คนหนึ่งกินไปก็มองหน้าเมียไปด้วย ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งได้มองเธอบ่อย ๆ เขาก็รู้สึกว่า เมียเขาน่ารักน่าเอ็นดู ให้นั่งมองทั้งวันก็ไม่เบื่อพอกินข้าวอิ่มแล้ว แสนรักก็ยกสำรับเข้าไปเก็บในครัว หมอวินช่วยยกกระติ๊บข้าวไปเก็บ เมื่อทั้งสองเดินออกมาจากห้องครัว ก็พากันมาหยุดยืนอยู่กลางโถงบ้านแสนรักไม่รู้จะไปไหน จะเข้าห้องนอนก็กลัวเขาคิดว่าเธออ่อย จะเดินลงจากบ้าน ก็ไม่รู้จะลงไปทำไม“รัก...”“คะ”“ไปหากาแฟกินกันเถอะ”“ไปคาเฟ่ตาหวานนะคะ”“ครับ”แสนรักยิ้มกว้างสดใส ไปหาพี่ชาย พี่สะใภ้ กับหลาน ๆ ที่คาเฟ่ตาหวาน เธอจะได้ไม่ต้องอยู่กับเขาสองต่อสองจากบ้านไปคาเฟ่ตาหวาน ระยะทางไม่ไกล แสนรักจึงเสนอว่าขับมอเตอร์ไซค์ไปดีกว่า“พี่ขับเอง”พอเขาเสนอตัวขับ แสนรักก็ยื่นกุญแจรถให้เขา ส่วนเธอเป็นคนนั่งซ้อนท้ายหมอวินขับรถไปเรื่อย ๆ ไม่รีบเร่ง ระหว่างทางที่ขับผ่านเขตชุมชน เขาจะชะลอความเร็ว บางครั้งก็ทักทายพ่อใหญ่แม่ใหญ่ที่นั่ง

“ติดไว้ก่อนครับ ตอนนี้พี่ยังคิดไม่ออก ทั้งหมดรวมเป็นสองข้อแล้วนะครับ”“เจ้าค่ะ สองข้อนะเจ้าคะ รักรับทราบค่ะ”ตอนที่ 6ปรับตัวแสนรักบอกตัวเองว่า ตราบใดที่หมอวินยังนอนร่วมห้องเดียวกับเธอ เธอจะไม่ดื่มเหล้าอีกเด็ดขาด เพราะกลัวว่าจะพลาดไปจูบไปกัดเขาอีก“พี่หมอห้ามข้ามหมอนข้างมาเด็ดขาด”แสนรักบอกเสียงจริงจัง“ไม่ไปนอนที่โซฟาแล้วเหรอครับ”“มันปวดหลังค่ะ” วันก่อนเธอนอนที่โซฟา พอตื่นเช้ามาก็ปวดเนื้อปวดตัว ปวดหลังด้วย คืนนี้เธอเลยย้ายตัวเองกลับมานอนบนเตียงกับเขา แต่เพื่อความปลอดภัยของร่างกาย เธอจึงต้องแบ่งเขตแดนการครอบครองอย่างชัดเจน“ปิดไฟนอนได้แล้วครับ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้า”“พี่หมอรับปากมาก่อนสิคะว่าจะไม่ข้ามมาหารัก”“ครับ”“พี่หมอเป็นคนดี รักสบายใจแล้ว เรานอนกันเถอะค่ะ”แสนรักลุกไปปิดไฟ แล้วกลับมานอนฝั่งของตัวเองพรุ่งนี้เป็นวันแรกที่เธอกับหมอวินจะกลับไปทำงาน หลังจากที่เธอกับเขาลาเพื่อมาแต่งงานกัน“พี่หมอคะ”“ครับ” หมอวินขานรับแล้วขยับตัวนอนตะแคงหันหน้าไปหาเมีย“พรุ่งนี้ รักขอขับมอเตอร์ไซค์ไปเองนะคะ”เธอคิดว่า บางทีเขาอาจจะมีเคสด่วน อาจมีประชุม และเวลาเลิกงานของเขาก็คงไม่แน่นอน หากเธอ

“แล้วถ้าเราเลิกกันล่ะคะ”“เราก็ไม่ต้องเลิกกันสิครับ”แสนรักอึ้งไปครู่หนึ่ง “อนาคตไม่แน่นอนสักหน่อย”“ก็ช่างหัวอนาคตสิครับ เราแค่ทำวันนี้ให้ดีที่สุด มีความสุขกับปัจจุบันก็พอ เราเป็นหุ้นส่วนชีวิตกันแล้วนะครับ มีอะไรก็ต้องบอกกัน พูดคุยกัน แชร์ทุกอย่างร่วมกัน ซื่อสัตย์ต่อกัน มีความสุขในแบบที่เราเลือกเอง ถ้าเป็นแบบนี้แล้ว เราก็ไม่เห็นต้องเลิกกันเลย”ใบหน้าน่ารักสดใสระบายยิ้มกว้างอย่างดีใจ“ก็ได้ค่ะ เราจะไม่เลิกกัน” พอได้บอกเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง และได้รับคำตอบที่ทำให้เธอสบายใจจนยิ้มได้ขนาดนี้ ไม่เลิกก็ไม่เลิก อยู่ด้วยกันแบบหุ้นส่วนชีวิตตลอดไปก็ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเปิดใจพูดคุยกับพ่อและแม่ เธอต้องบอกพวกท่านเอง ต้องอธิบายเหตุผลทุกอย่างให้พวกท่านฟังด้วยตัวเองหลังจากกินข้าวมื้อเย็นเสร็จแล้ว แสนรักเข้ามานั่งทำใจอยู่ในห้องนอนครู่ใหญ่ ส่วนหมอวินไปออกกำลังกายที่ลานออกกำลังกายของหมู่บ้านพอปลุกความกล้าหาญและปลุกกำลังใจให้ตัวเองแล้ว แสนรักก็ออกจากห้อง เธอมองไปที่ห้องโถง เห็นพ่อกับแม่นั่งอยู่ที่โซฟาหน้าทีวีแสนรักสูดลมหายใจลึก และระบายออกช้า ๆ ก่อนจะเดินไปหาพ่อกับแม่คนที่ปลุกกำลังใจให้ตัวเองม