บททั้งหมดของ หม่ามี้บอกหนูว่าป๊ะป๋าไปสวรรค์แล้วค่ะ: บทที่ 31 - บทที่ 40

“ทวดจ๋า!” ตาหวานวิ่งไปหายายทวดที่แปลงผัก โดยมีป๊ะป๋าก้าวยาว ๆ ตามไปติด ๆ“ทวดจ๋า หนูกับป๊ะป๋าจะมาช่วยทำงานนะคะ”“ดี ๆ มาช่วยกันจะได้เสร็จเร็ว ๆ ตาหวานไปรดน้ำผักแปลงนั้นนะลูก ถังน้ำสีชมพูของหนูวางอยู่ข้างโอ่งน้ำ ไปตักน้ำมารดผักให้ยายทวดหน่อย”“ค่า”ยายหนูรับคำอย่างแข็งขัน เธอเดินไปหยิบเอาถังน้ำใบเล็กไปตักน้ำในโอ่ง แล้วเอามารดน้ำแปลงผักอย่างที่ยายทวดบอก“ยายมีอะไรให้ผมช่วยบ้างครับ”“ตัดผักแปลงนี้ให้หมดก็เสร็จแล้ว ตั่งไม้อยู่ทางโน้น แล้วมีดก็อยู่ในตะกร้าโน่น”แสนกล้าเดินไปหยิบตั่งไม้ตัวเล็กกับมีดตามที่แม่ใหญ่นวลบอก เขาเดินกลับมาที่แปลงผัก วางตั่งลงฝั่งตรงกันข้ามกับที่แม่ใหญ่นวลนั่ง ระหว่างทำงานเขาก็มองลูกสาวบ่อย ๆ ไม่แน่ใจแล้วว่าลูกรดน้ำผักหรือว่าเล่นน้ำกันแน่ ยายหนูทั้งเปียกทั้งเปื้อน แถมยังเอาดินโคลนมาปั้นเล่นจนเปื้อนไปทั้งตัว แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะกมลฉัตรสั่งไว้แล้วว่าปล่อยให้ลูกได้ทำอะไรตามที่ต้องการ แต่ต้องปลอดภัยและอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา“จะแต่งงานกันบ่”คำถามของแม่ใหญ่นวลทำให้แสนกล้าดึงสายตากลับมาจากตาหวาน เขาหันมาตอบผู้สูงวัย“แต่งครับ ผมอยากให้เกียรติฉัตร อยากทำทุกอย่าง

กมลฉัตรปรายตามองคนก่อกวน หญิงสาวถอนหายใจบางเบาแล้วหันมาสนใจงานตรงหน้า“เธอยังไม่บอกฉันเลยว่าพรุ่งนี้มีอะไรหรือเปล่า”“พรุ่งนี้แกไม่ต้องมาทำงานหรอกนะ”กมลฉัตรว่าพลางเริ่มปาดครีมลงบนเค้ก“ทำไมถึงไม่ให้ฉันมาทำงาน เธอมีลับลมคมในอะไรหรือเปล่า ใครจะมาหา หรือเธอนัดใครไว้”แสนกล้าถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน เขาพยายามเก็บความไม่พอใจไว้ในอก ไม่แสดงออกมาทางสีหน้า ทว่าคนที่เพิ่งบอกไม่ให้เขามาทำงานวันพรุ่งนี้กลับยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ทำงานอย่างใจเย็น เธอไม่เข้าใจความรู้สึกของเขาเลย ถึงเธอจะไม่ยอมรับเขาในฐานะสามี แต่เขาเป็นลูกจ้างในร้านของเธอนะ จะไปไหนมาไหน มีธุระอะไร ถึงไม่ให้เขามาทำงานวันพรุ่งนี้ ก็ควรจะบอกเหตุผลให้เขาได้รู้บ้างกมลฉัตรยังคงทำงานเงียบ ๆ พอปาดครีมลงบนเค้กเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้นมา แล้วหันไปมองคนที่ยืนจ้องเธอไม่วางตา“พรุ่งนี้ฉันจะพาลูกไปสมัครเรียนที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก แกไม่ต้องมาทำงาน แต่แกจะต้องมาพาลูกไปสมัครเรียนพร้อมกับฉัน”คำตอบที่ได้รับทำให้คนร้อนรนอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะระบายยิ้มกว้างเต็มใบหน้า แล้วรวบตัวแม่ของลูกเข้ามากอดไว้เต็มอ้อมแขน“ไอ้แสน ปล่อยนะ แกมากอดฉันทำไม ฉันย

แสนกล้าหัวเราะในลำคอ เขาเงยหน้าขึ้นมามองสบตาคู่สวย“ฉันชอบเธอเพราะเธอเป็นแบบนี้แหละ เมียฉันน่ารักที่สุด”แสนกล้าก้มไปหา มาดหมายว่าจะจูบอีกสักครั้งให้ชื่นใจ แต่กมลฉัตรยกมือขึ้นมาดันหน้าเขาไว้ก่อน“พอแล้ว ฉันต้องกลับเข้าบ้าน เดี๋ยวยายสงสัย”แสนกล้าถอนหายใจ เขาจับเอามือนุ่มที่ปิดปากเขาไว้มาจูบกลางฝ่ามือเสียงดังจุ๊บ!“ปล่อยให้ลอยนวลอีกไม่นานหรอก ถ้าแต่งงานกันแล้ว เธอโดนทุกคืนแน่”“ไอ้หื่น”แสนกล้ายิ้มรับคำต่อว่า ไม่เถียงซ้ากคำ เขายอมอดใจ ยอมถอย ไม่รบเร้าเอาแต่ใจกับเธอแสนกล้าหยิบเสื้อผ้ามาสวมให้หญิงสาวและตัวเอง ตรวจดูจนแน่ใจว่าเรียบร้อยกันทั้งสองคน แล้วจึงจับมือบางพาเธอเดินออกจากร้านไปส่งถึงประตูบ้าน“เดี๋ยวฉันปิดล็อกประตูรั้วให้เอง เธอกลับเข้าบ้านเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะรีบมาหาแต่เช้านะ”“อือ”กมลฉัตรดึงมือออกจากมืออบอุ่น แต่แสนกล้าไม่ยอมปล่อย เขาดึงเธอเข้ามาหาและกดจมูกหอมแก้มนวลฟอดใหญ่“แสน!” กมลฉัตรทุบอกกว้างไปหนึ่งตุบ“ฉันกลับก่อนนะ หลับฝันดีนะครับ... คุณเมีย”กมลฉัตรอยากจะทุบเขาอีกสักที ทำอะไรไม่กลัวคนอื่นเห็นบ้างเลย ป้าเล็กข้างบ้านยิ่งจับตามองอยู่ด้วย“เข้าบ้านได้แล้ว”“อือ ขับรถดี ๆ นะ”

ทั้งกำนันทั้งแม่ก้านเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ยิ่งได้ใกล้ชิดหลานก็ยิ่งรักยิ่งหลง“เอ่อ… ฉัตรว่า รออีกหน่อยดีกว่านะคะ ฉัตรขอคุยกับยายก่อน”กมลฉัตรแบ่งรับแบ่งสู้ เธอไม่ได้จะปฏิเสธ แต่งน่ะ... เธอแต่งแน่ แต่ขอคุยกับยายก่อน อยู่ดี ๆ จะให้พ่อกำนันกับแม่ก้านไปสู่ขอเลย เธอกลัวยายตกใจ“งั้นวันนี้กลับไปแล้ว เธอก็คุยกับยายเลยนะ”แสนกล้าเองก็อยากแต่งจะแย่ เขาอยากอยู่กับลูกเมีย“แต่งแล้ว แกต้องไปอยู่บ้านฉันนะ”“ฉันอยู่ที่ไหนก็ได้ ขอแค่มีเธอกับลูก”“แล้วพ่อกับแม่ เอ่อ…” กมลฉัตรมองหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองท่านอย่างเกรงใจแสนกล้าเป็นลูกชายคนโตของบ้าน พ่อกำนันกับแม่ก้านน่าจะอยากให้ลูกแต่งเมียเข้าบ้าน มาช่วยดูแลที่ไร่ที่นาและช่วยทำงาน ถ้าเขาแต่งแล้วย้ายไปอยู่กับเธอ เธอก็ไม่แน่ใจว่าพ่อกำนันกับแม่ก้านอาจจะไม่พอใจหรือเปล่า แม่ก้านเห็นสีหน้าเป็นกังวลของกมลฉัตร ท่านจึงบอกเธอให้สบายใจ“แม่กับพ่อเต็มใจให้บักแสนไปอยู่กับฉัตร ไปดูแลกัน ไปสร้างครอบครัวด้วยกัน ฉัตรไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้นนะลูก แค่พาหลานมาหาปู่กับย่าบ่อย ๆ หรือเอามาปล่อยไว้ให้เลี้ยงทั้งวันก็ได้ แค่นี้พ่อกับแม่ก็ชื่นใจแล้ว”“เห็นไหม บอกแล้วว่าพ่อกับแม่ฉันไม

“คืนก่อนโน้น ป้าลืมเก็บเนื้อที่ตากไว้ เลยออกมาเก็บตอนค่ำ ๆ ป้าได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังมาจากบ้านอีนางฉัตร ก็เลยเกาะรั้วมองหา เลยเห็นเงาแวบ ๆ อยู่แถวรถของป๊ะป๋าตาหวาน ป้าล่ะตกใจเบิ้ด แล่นเข้าบ้านแทบบ่ทัน คือสิแม่นวิญญาณอีพ่อใหญ่ของอีนางฉัตรมาจอบหลานจอบเหลนเนาะ เพิ่นคือจะเป็นห่วง”ป้าเล็กบอกว่าคืนก่อนโน้น เกาะรั้วมองมาในบ้านของกมลฉัตรแล้วเห็นเงาแวบ ๆ ป้าเล็กตกใจมาก วิ่งเข้าบ้านแทบไม่ทัน ป้าเล็กคิดว่าน่าจะเป็นตาของกมลฉัตร แต่กมลฉัตรรู้ดีว่าไม่ใช่แน่นอน ที่ป้าเล็กเห็นน่าจะเป็นเธอกับแสนกล้านั่นแหละ แต่เธอไม่แน่ใจว่าป้าเล็กเห็นจริง ๆ ไหม และที่พูดมามีจุดประสงค์อะไร แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่ชอบใจเลยที่ป้าข้างบ้านจะชอบส่องขนาดนี้แสนกล้าส่ายหน้าระอาใจกับป้าข้างบ้านของกมลฉัตร มาพูดแบบนี้กมลฉัตรก็คงไม่ชอบเท่าไรและไม่สบายใจด้วย เห็นทีต้องหาทางจัดการซะหน่อยแล้วหลังจากเก็บของและปิดร้านเรียบร้อยแล้ว แสนกล้าอยู่กินข้าวเย็นที่บ้านของกมลฉัตรเหมือนทุกวัน หลังจากกินข้าวเสร็จแล้วเขาก็บอกกมลฉัตรว่าให้เธอไปทำธุระส่วนตัว อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้เลย เขาจะดูแลตาหวานเอง ส่วนแม่ใหญ่นวลนั้นเข้าห้องไปสวดมนต์ไหว้พระแล