บททั้งหมดของ หม่ามี้บอกหนูว่าป๊ะป๋าไปสวรรค์แล้วค่ะ: บทที่ 41 - บทที่ 50

“ป๊ะป๋าขา…”เสียงใส ๆ ของนางฟ้าตัวน้อยราวกับเสียงระฆังช่วยชีวิต แสนกล้าหันไปยิ้มให้ลูกสาว แล้วรีบเดินไปหาเธอแม่ใหญ่นวลมาส่งเหลนที่ร้านแล้วก็บอกว่าบ่ายนี้จะไปร่วมงานบุญที่หมู่บ้านใกล้เคียง จะกลับดึกสักหน่อย วานให้แสนกล้าอยู่เป็นเพื่อนกมลฉัตรกับตาหวาน รอท่านกลับมาก่อนแสนกล้าตกปากรับคำด้วยความเต็มใจ จะให้อยู่ดึกแค่ไหนเขาก็อยู่ได้ เขาอยากอยู่กับลูกเมียทั้งวันทั้งคืนเลยด้วยซ้ำ พอแม่ใหญ่นวลเดินกลับไปที่บ้าน แสนกล้าก็อุ้มลูกสาวไปยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์“ตาหวานครับ ช่วยบอกหม่ามี้ให้หน่อยว่าป๊ะป๋ารักหม่ามี้มาก ๆ ป๊ะป๋าทำทุกอย่างเพื่อหม่ามี้นะ”ตาหวานพยักหน้ารับ ยายหนูหันไปมองหม่ามี้แล้วบอก“หม่ามี้ขา ป๊ะป๋าบอกว่า ป๊ะป๋ารักหม่ามี้ฉุด ๆ แล้วก็ แล้วก็…”ตาหวานทำหน้าครุ่นคิด เมื่อกี้ป๊ะป๋าพูดว่ายังไงนะ พอจำไม่ได้ นึกไม่ออก ตาหวานก็หันมาถามป๊ะป๋า“แล้วก็อะไรอีกนะคะ หนูจำไม่ได้แล้ว”“แล้วก็ ป๊ะป๋าทำทุกอย่างเพื่อหม่ามี้นะครับ”ตาหวานพยักหน้าหงึก ๆ แล้วหันไปบอกหม่ามี้“แล้วก็ ป๊ะป๋าทำทุกอย่างเพื่อหม่ามี้นะคะ”กมลฉัตรถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอมองแสนกล้าด้วยสายตาดุ แล้วมองลูกสาวด้วยความเอ็นดู“งั้นหม่ามี้ฝาก

“หม่ามี้ขา หอมแก้มป๊ะป๋าด้วยสิคะ เดี๋ยวป๊ะป๋าเสียใจแย่เลยนะคะ”กมลฉัตรมองค้อนคนที่ใช้ลูกเป็นเครื่องมือให้เธอทำอย่างที่เขาต้องการอีกแล้ว แสนกล้ายักคิ้ว ยิ้มกรุ้มกริ่มและเอียงแก้มให้หญิงสาว“หม่ามี้ขา หอมแก้มป๊ะป๋าสิคะ”เมื่อลูกรบเร้าไม่หยุด กมลฉัตรก็ตัดปัญหาด้วยการหอมแก้มป๊ะป๋าของลูกฟอดใหญ่ คนถูกหอมยิ้มหน้าบาน ยายหนูที่เป็นฝ่ายสนับสนุนป๊ะป๋าก็ปรบมือพอใจ ทั้งยังยิ้มสดใสน่ารักอย่างมีความสุขตอนที่ 18เมื่อโลกใจร้ายกับเธออีกครั้ง“มองอะไร…”“มองเมีย”“กวนประสาท”กมลฉัตรว่าแล้วก้มหน้านับเงินสลับกับกดเครื่องคิดเลขต่อ แสนกล้านั่งมอง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างอารมณ์ดีในขณะที่ป๊ะป๋ากับหม่ามี้นั่งอยู่ที่โต๊ะกลางร้าน ตาหวานนอนหลับอยู่บนโซฟา เพราะยายยังไม่กลับกมลฉัตรจึงให้ลูกอยู่ที่ร้านด้วย พอรอหม่ามี้นาน ๆ ยายหนูตาหวานก็หลับไปบนโซฟาตัวโปรดวันนี้ครบรอบสรุปบัญชีรายเดือนพอดี หลังจากปิดร้าน กมลฉัตรจึงนับเงินสด เคลียร์บัญชีเพื่อจะเอาเงินไปฝากเข้าบัญชีธนาคารในวันพรุ่งนี้ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็น ข้างนอกเริ่มมืดแล้ว แสนกล้าจึงลุกไปเปิดไฟหน้าร้าน“ไฟเสียเหรอ”แสนกล้าพึมพำ เมื่อเห็นว่าหลอดไฟที่อยู่ทางซ้ายของ

“ป๊ะป๋า ฮึก ๆ ป๊ะป๋าอยู่ไหน ฮือ...”ยายหนูร้องไห้โฮ มองหาป๊ะป๋าไปทั่ว“หม่ามี้ขา ป๊ะป๋าของหนูอยู่ไหน ฮึก ๆ ฮือ... ป๊ะป๋าขา”กมลฉัตรโอบกอดลูกไว้เต็มวงแขน เธอกดศีรษะยายหนูไว้ ให้ลูกซุกหน้ากับอ้อมอก น้ำตาเปื้อนเต็มดวงหน้าเนียนไม่ต่างจากลูกสาว เธอเพ่งสายตามองหาเขาอย่างมีความหวัง“แสน! แสน!!”กมลฉัตรไม่เคยตะโกนเสียงดังขนาดนี้มาก่อนในชีวิต เธอตะโกนเรียกจนเสียงหาย พอไม่เห็นเขาก็รู้สึกเหมือนใจจะขาด หวาดกลัวจนใจสั่น ขาแทบไม่มีแรงยืน“อีฉัตร!”เสียงตะโกนเรียกที่ดังขึ้นข้างหลัง ทำให้กมลฉัตรหันไปมอง“ไอ้โหน่ง”“อีห่า มึงโทร. ไปฟ้องแม่กูเหรอว่ากูมาขอเงินมึง มึงทำให้กูโดนด่า”ไอ้โหน่งยกมีดอีโต้ที่กำไว้ในมือชี้มาทางกมลฉัตร หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกอดลูกไว้อย่างปกป้องหวงแหน ก้าวถอยหลังหาทางหนีทีไล่“มึงรวยจะตาย กูขอใช้แค่ร้อยสองร้อยมึงก็หวงเหรอ แล้วร้านเนี่ยก็เงินลุงกูทั้งนั้น มึงไม่แบ่งให้พวกกูสักบาท เป็นไงล่ะ กูเผาแม่งเลย ไม่แบ่งกูดีนัก มึงก็อย่าได้อะไรเลย”ไอ้โหน่งพูดแล้วก็หัวเราะอย่างสะใจ ในจังหวะที่มันมองไปทางร้านที่กำลังถูกไฟโหมไหม้ กมลฉัตรพาลูกวิ่งหนีไปทางประตูรั้ว“มึงจะหนีไปไหน! ไป

“บ่เอา ๆ ขอแต่จัดงานแต่งให้สมฐานะหน้าตา ให้คนอื่นได้รับรู้ว่าบักแสนเป็นผัวอีหล่าฉัตร เป็นป๊ะป๋าของอีหล่าตาหวาน เท่านี้ก็พอแล้ว”พอแม่ใหญ่นวลบอกว่าไม่เอาสินสอด ขอแค่จัดงานแต่งให้คนอื่นได้รับรู้ก็พอแล้ว พ่อกำนันจึงหันไปถามกมลฉัตร“ว่าจั๊งใด๋ล่ะฉัตร”“ยายว่ายังไง ฉัตรก็ว่าตามยายค่ะ”จริง ๆ เธอไม่อยากให้จัดงานเลยเพราะกลัวจะสิ้นเปลือง แต่เพราะเคยถูกชาวบ้านนินทาว่าท้องไม่มีพ่อ เธอก็เลยต้องลบคำนินทานั้นด้วยการจัดงานแต่งงาน เพื่อให้พวกเขาได้รับรู้ว่า ตาหวานมีพ่อ และเธอก็มีผัวเป็นตัวเป็นตน ที่สำคัญที่สุด... เพื่อกอบกู้หน้าให้ยายที่ถูกชาวบ้านนินทาว่าหลานสาวท้องไม่มีพ่อ“ถ้างั้น เดี๋ยวให้แม่ก้านไปหาฤกษ์หายาม เอาฤกษ์ดีที่เร็วที่สุด รีบแต่ง จะได้มีน้องให้ตาหวานเร็ว ๆ ตาหวาน… อยากมีน้องบ่ลูก”“ตาหวานอยากมีน้องค่ะ ตาหวานอยากมีน้องหลาย ๆ คนเลยค่ะ ปู่จ๋า”คำตอบของตาหวานถูกใจปู่นัก เพราะกำนันไสวเองก็อยากมีหลานหลาย ๆ คน แม่ก้านถึงกับตบเข่าฉาดเพราะหลานสาวพูดถูกใจแสนกล้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขาเห็นด้วยกับทุกคน และเห็นด้วยที่สุดกับสิ่งที่ตาหวานพูดเสียงหัวเราะของสองพ่อลูก ทำให้คนที่เพิ่งเปิดประตูห้องนอนเข้ามา

พอกราบครบสามทีแล้ว ตาหวานก็ลุกขึ้นยืน หันไปมองยายเล็กที่ออกมาใส่บาตรเหมือนกัน เด็กน้อยร้องบอกยายเล็ก“ยายเล็กจ๋า ป๊ะป๋ากับหม่ามี้ของหนูแต่งงานกันแล้วนะคะ”“ฮะ! แต่งเมื่อไร ยายคือบ่ฮู้”ยายเล็กทำหน้าตกใจ แต่งเมื่อไร ทำไมยายไม่รู้“แต่งเมื่อคืนนี้ค่า”พอได้ยินคำตอบยายเล็กถึงกับงุนงง นี่พวกเขาแต่งงานกันเงียบ ๆ ไม่เชิญใครเลยเหรอ เมื่อวานนางก็อยู่บ้าน เมื่อคืนก็นอนอยู่ในห้อง ไม่เห็นได้ยินเสียงอะไรเลย แต่งงานกันแบบใด ทำไมไม่เชิญเพื่อนบ้านที่น่ารักอย่างนางด้วยแม่ใหญ่นวลเห็นหน้าตาสงสัยงงงวยของป้าเล็กแล้วก็ขำ แต่ก็ไม่คิดจะแก้ข่าว ปล่อยให้นางคิดเป็นตุเป็นตะไปเถอะ“ตาหวาน กลับเข้าบ้านกันเถอะ”“ค่า”ตาหวานช่วยทวดจ๋าเก็บเสื่อ แล้วหอบเสื่อเดินเข้าบ้าน ทวดกับเหลนเดินเข้าบ้านไปแล้ว แต่ป้าเล็กข้างบ้านยังยืนงงอยู่ที่เดิม นางพยายามคิดว่านางพลาดช่วงเวลาไหนไป นางถึงไม่รู้ไม่เห็นพิธีแต่งงานของป๊ะป๋ากับหม่ามี้ของตาหวานแสนกล้าหายเป็นปกติแล้ว ร่างกายแข็งแรง ไม่มีอาการแทรกซ้อนใด ๆ มีเพียงแผลเป็นที่ทิ้งร่องรอยไว้ที่ต้นแขนและหลังซึ่งเป็นแผลใหญ่พอสมควรแม่ก้านไปหาฤกษ์ดีมาได้แล้ว กำหนดวันแต่งงานของแสนกล้ากับกมลฉ